நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 6

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
இரவு வந்து விட்டதாக சொல்லி சென்றது இருட்டும் நிலவும்.

சந்தியா சமையல் கட்டில் போராடிக் கொண்டிருந்தாள். மல்லி சொன்னபடியே அனைத்தையும் பார்த்து பார்த்து செய்தாள்.

"மல்லி சமையல் ஆச்சா..?" என கேட்டபடி கிச்சனுக்கு வந்த சக்தி சந்தியாவை கண்டதும் அதிர்ந்து போனாள். வெங்காயம் வெட்டும் போது கன்னத்தில் உண்டான கண்ணீர் கறை. அதே வெங்காயத்தை வெட்ட தெரியாமல் வெட்டி விரலில் செய்துக் கொண்ட காயத்தால் அவள் போட்டுக்கொண்ட துணி கட்டையும் மீறி ரத்தம் கசிந்துக் கொண்டிருந்தது. ஈர கையை ஓராயிரம் முறை துடைத்ததால் கசங்கி போன புடவையின் முந்தானை என பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தாள் சந்தியா. சக்தி குழப்பதோடு மல்லியை பார்த்தாள்.

"சந்தியா ஏன் சமைக்கிறா..? உனக்கு என்ன வேலை..?" என்றாள்.

"நான்தான் சமைக்க சொன்னேன்.." என்றபடி அங்கு வந்தாள் பொன்னி.

"ஏன் அத்தை..? பாவம் அவ சின்ன பொண்ணு.. பாருங்க அவளை.. எப்படி இருக்கான்னு..? கையெல்லாம் வெட்டி வச்சிருக்கா.." என்றவள் சந்தியாவை நெருங்கினாள்.

அவசரத்திற்கு துணி சுற்றப்பட்ட அவளின் விரலை கையில் எடுத்தவள் அந்த துணியை அவிழ்த்தாள். சிவப்பாக ரத்தம் உறைந்து போன காயம்பட்ட விரலை பார்த்தவள் சோகத்தோடு சந்தியாவை பார்த்தாள்.

"கை வலிக்குதாம்மா..?" என்றவள் மல்லியிடம் திரும்பினாள். "போய் பர்ஸ்ட் எய்ட் பாக்ஸ் கொண்டு வா.." என்றாள்.

மல்லி அங்கிருந்து சென்ற பிறகு பொன்னி தன் முகவாயில் கையை வைத்தபடி அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தாள்.

"அதிசயம்.. இவ ஒருத்தியேதான் பொண்ணா பிறந்திருக்கா பூமியில.. சமைச்சாலே செத்துடுவா பாரு.." என்றவள் மேலும் சொல்லிக் கொண்டு போக அவள் சொன்ன இந்த வார்த்தையிலேயே அவர்கள் இருவரும் அதிர்ந்து நின்று விட்டனர்.

சந்தியா வேதனையோடு தரை பார்த்தாள். அவளது வேதனையை சக்தியால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் பொன்னியால் புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. தன் பேரனை பார்த்து அழகில்லாதவன், அனாதை என சந்தியா சொல்லியுள்ளதே அவள் மனதில் இருந்த பாசத்தை அழித்து விட்டது.

"..இவ வயசு பொண்ணுங்க இரண்டு குழந்தைகளோட குடும்பம் நடத்தறாங்க.. ஆனா இவளுக்கு சுடுதண்ணி கூட வைக்க தெரியல.." என திட்டி முடித்தாள் பொன்னி.

"அதுக்காக இப்படி ஒரே நாளில் இவளை கொல்ல பார்க்கறிங்களா என்ன..? இவ சமைக்கணும்ன்னு என்ன அவசியம்..? மல்லியை சமைக்கதானே வச்சிருக்கிங்க..? அப்புறம் ஏன் இவளை கஷ்டப்படுத்துறிங்க..?" சக்தி பொன்னியை எதிர் கேள்வி கேட்டாள்.

"என் பேரனுக்கு பொண்டாட்டி கையால சமைச்சி சாப்பிட ஆசை.." என பொன்னி சொன்னதை கேட்டு சக்திக்கு கோபத்தில் முகம் சிவந்து போனது.
"இனியா.. இனியா.." சக்தி கத்தி அழைத்தாள். ஆனால் அவன் வரவில்லை.

"எதுக்கு அவனை கூப்பிடுற இப்ப..? அவன் வெளியே போயிருக்கான்.. அவன் மேல என்ன தப்பு இருக்குன்னு நீ இந்த கத்து கத்தற..?"

"அத்தை அவன்தான் லூஸுதனமா சொன்னான்னா நீங்களும் ஏன் இப்படி பண்றிங்க..?"

"என் பேரன் லூஸு.. நான் என்ன பைத்தியமோ..? ஏன் சொல்லமாட்ட..? பெத்த மகனை அனாதையா விட்டு வந்தவதானே நீ.." மீண்டும் அதே வார்த்தை. சக்திக்கு கோபம் எல்லை மீறியது. அவள் தன் வாயை திறக்கும் முன் அவளின் கையை பற்றினாள் சந்தியா.

"இதுல பாட்டி மேலயும் இனியன் மேலயும் எந்த தப்பும் இல்லை அத்தை.. அவனுக்கு என் கையால சாப்பிட ஆசைன்னு தெரிஞ்சதும் நானேதான் சமைக்கலாம்ன்னு ஆசைப்பட்டு சமைக்க வந்தேன்.. நிறைய வேலைகளை மல்லி அக்காதான் செஞ்சாங்க.. நான் சின்ன சின்ன வேலைதான் செஞ்சேன்.. கை தவறி கத்தி விரல்ல பட்டுட்டுச்சி.. இது சின்ன காயம்தான்.. எனக்கு வலிக்கவே இல்ல.." சந்தியாவிற்கு தன் காரணமாக குடும்பத்தில் சண்டை வருவதில் விருப்பம் இல்லை. பாட்டிக்கும் அத்தைக்கும் இடையில் சண்டை வந்தால் பிறகு இந்த வீடு வீடாக இல்லாமல் பாலைவனம் போல் இருக்கும் என்பதை அறிவாள் சந்தியா.

"அவன் ரோட்டுல திரியற பிச்சைக்காரன் இல்ல.. அவன் உன் புருசன்.. அதனால அவர் இவர்ன்னு சொல்லி பழகு.. உன் மாமியார் எப்படி இன்னமும் மகேஷ், மகேஷ்ன்னு இருக்காளோ அதே மாதிரி இனியன், அவன், இவன்னு இருக்காத நீயும்.." என்றாள் பொன்னி.

"சரி பாட்டி.." என தலை குனிந்தாள் சந்தியா.

''நல்லா நடிக்கறா.." என முனகியபடி அங்கிருந்து சென்றாள் பொன்னி.

சக்தி கோபத்தோடு சந்தியாவை பார்த்தாள். "உனக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை..? அவனுக்கு ஆசையா இருந்தா கொஞ்சம் கொஞ்சமா கத்துக்கிட்டு சமைச்சி தர வேண்டியதுதானே..? இப்படி ஒரே நாளுல எல்லாத்தையும் கத்துக்கிட்டு என்ன பண்ண போற..?" என்றவள் மல்லி கொண்டு வந்து தந்த முதலுதவி பெட்டியை வாங்கிக் கொண்டு சந்தியாவை இழுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

அவள் சந்தியாவோடு ஹாலுக்கு வந்த அதே நேரத்தில் வீட்டுக்குள் வந்தான் இனியன். சக்தி சந்தியாவை நாற்காலி ஒன்றில் அமரவைத்துவிட்டு அவள் எதிரே அமர்ந்தாள். அவளின் விரலில் மருந்திட ஆரம்பித்தாள். சந்தியாவின் தோற்றத்தை கண்டு வியந்து போனான் இனியன்.

'அரை மணி நேரம் கிச்சன்ல இருந்ததுக்கே இப்படி ஒரு கோரமா..?' என தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டவன் அவளருகே வந்து அமர்ந்தான். அவனருகே அமர சந்தியாவிற்கு துளியும் விருப்பம் இல்லை. பாட்டியின் முன்னாலும் அத்தையின் முன்னாலும் தனது வெறுப்பை காண்பிக்கவும் அவளுக்கு விருப்பம் இல்லை.

சந்தியாவின் அருகில் அமர்ந்தவன் சக்தி மருந்து வைத்துக் கொண்டிருந்த சந்தியாவின் கையை பற்றி தன்னருகே இழுத்தான். சக்தி அவனை முறைத்தாள்.

ஆனால் அதை கண்டுக் கொள்ளாமல் சந்தியாவின் கை விரலை ஆராய்ந்தான். காய் வெட்டும் போது விரலையும் வெட்டிக் கொண்டாள் என்பதை புரிந்துக் கொண்டவன் சக்தியின் கையில் இருந்த மருந்தை சக்தியின் விருப்பம் இல்லாமலேயே எடுத்துக் கொண்டான்.

சந்தியாவின் விரலுக்கு அவனே மருந்திட ஆரம்பித்தான்.

"ஒரு வேலையை கூட சரியா செய்ய தெரியாதா உனக்கு..? கொஞ்சம் விசையோடு கத்தி பட்டிருந்தா உன் விரலே துண்டாகி இருக்கும்.. உனக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை..? உன்னை நம்பி கொஞ்ச நேரம் தனியா விட கூடாது போல‌‌.. உன்னையே உன்னால சரியா கவனிச்சிக்க முடியல.. உன்னை வச்சிக்கிட்டு நான் என்னதான் பண்றது..?" அவன் குரலில் இருந்த கனிவை கண்ட சந்தியா அசந்து விட்டாள்.

'நடிப்பில் இவனை மிஞ்ச வேறு யாரேனும் உண்டா..? பாட்டிக்கிட்ட என் கையால் சமையல் வேணும்ன்னு கேட்டுக்கும் போதே தெரியாதா எனக்கு எதுவுமே தெரியாதுன்னு..' என தனக்கு தானே கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவனின் குரலில் இருந்த அக்கறை கண்டதும் சக்தியின் கோபம் இருக்கும் இடம் இல்லாமல் போனது. ஆனால் பொன்னிக்குதான் கோபம் அதிகமானது. இப்படி பாசக்காரனாக இருப்பவனை மதிக்க தவறி விட்டாளே என்று சந்தியா மீது ஆத்திரம் கொண்டாள்.

அவளது விரலுக்கு மருந்திட்டு முடித்தவன் அவளது கையை விட்டுவிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவளது பார்வையில் நக்கல் மட்டுமே இருந்தது. அவனது மனதில் இருக்கும் ரணம் நினைவுக்கு வந்தது. பெருமூச்சோடு அவளை விட்டு விலகி எழுந்தான்.

அவனது கனிவான பார்வை இப்போது விஷமமாக மாறி விட்டது.

"பாட்டி இனி இவளை கிச்சனுக்குள்ள விடாதிங்க.. என்னால இவளுக்கு எந்த காயமும் உண்டாக வேண்டாம்.. இத்தனை வருசமா அத்தை கையால சப்பாத்தி சாப்பிட்ட எனக்கு இங்கேவாவது என் பொண்டாட்டி சமைச்ச சாப்பாடு சாப்பிடணும்ன்னு ஆசைப்பட்டது தப்புதான்.. இனி அப்படி ஏதும் ஆசைப்பட மாட்டேன்.." என்றவன் சந்தியாவை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து விட்டு நகர்ந்தான்.

சக்தி இனியனை பாசத்தோடு பார்த்தாள். ஆனால் பொன்னி சந்தியாவை வெறுப்போடு பார்த்தாள்.

"அவர் சொல்றது எதையும் கேட்டுகாதிங்க பாட்டி.. இனி நான் சரியா சமைக்க கத்துக்கறேன்.. இனி கவனமா இருக்கேன்.." என்ற சந்தியாவிற்கு தெரியும் பாட்டியை சமாதானம் செய்ய இதை விடவும் வேறு சிறந்த வழி ஏதும் இல்லையென.

தூரத்தில் நடந்துக் கொண்டிருந்த இனியன் அவளின் பதிலை கேட்டு திருப்திக் கொண்டான். அவளின் விரலில் அடிப்பட்டது அவனுக்கும்தான் வலியை தந்தது.

அவளது காயத்தை கண்டவன் அதற்கு காரணமான தன்னையே திட்டிக் கொண்டான். ஆனால் அவளின் நக்கல் பார்வை அவனது எண்ணத்தை மாற்றி விட்டது. அவளின் திமிருக்கு சரியான பாடம் புகட்ட வேண்டுமென்ற எண்ணம் மேலும்தான் வளர்ந்தது.

இரவு சமையல் அவன் எதிர்பார்த்ததை போலவே படு கேவலமாகதான் இருந்தது. சந்தியா ஒரு வாய் சாப்பிட்டு பார்த்துவிட்டு தோல்வியோடு தலை குனிந்தாள். எப்படியும் வசவு பாடுவார்கள் என எதிர்ப்பார்த்து காத்திருந்தாள்.

மகேஷ் உணவை வாயில் வைத்ததுமே துப்பி விட்டான்.

"என்ன கருமம் இது..? மல்லி ஏன் இப்படி சமைச்சி வச்சிருக்க.?" என்றான் கோபமாக.

"சந்தியாம்மாதான் சமைச்சாங்க பெரிய ஐயா.." என சொல்லியவள் விலகி நின்றுக் கொண்டாள்.

பொன்னி முதல் வாய் சாப்பிட்ட உடனே கையை உதறிக் கொண்டு எழுந்து விட்டாள். சக்தி சந்தியாவுக்காக சாப்பிட முயன்றாள். ஆனால் அவளாலும் அதை உண்ண முடியவில்லை. ஆனால் அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை.

இனியன் மற்றவர்கள் சொன்ன குறையை கூட காதில் வாங்கவில்லை. சந்தியா சமைத்ததை ரசித்து ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனை மற்றவர்கள் ஆச்சரியமாக பார்த்தனர். சந்தியா கூட அவனை ஆச்சரியத்தில் வாய் திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"உனக்கேன் இந்த வேண்டாத வேலை சந்தியாம்மா..?" என்றான் மகேஷ் பசிக்கும் தன் வயிறை ஒரு கையால் தடவியபடியே.

"அவ மேல தப்பு ஏதும் இல்லப்பா.. நான்தான் அவளை சமைக்க சொன்னேன்.. சாப்பாடு அவ்வளவு மோசம் கூட கிடையாது.." என இனியன் சொல்ல சந்தியா தன் மனதுக்குள் அவனுக்கு சபாஷ் சொன்னாள்.

"உனக்கு உன் மனைவி சமையல் அதிசயமா இருக்கலாம்.. ஆனா எங்களை பட்டினி போட வேண்டிய அவசியம் என்ன..?" என கேட்ட மகேஷ்க்கு பசி வயிற்றை கிள்ளியது.

இனியன் மறுமொழி கூற இருந்த நேரத்தில் வீட்டின் காலிங்பெல் ஒலித்தது.

"நான்தான் சாப்பாடு ஆர்டர் பண்ணி இருக்கேன்.. நீங்க போய் வாங்கிட்டு வாங்க மல்லி அக்கா.." என்ற இனியன் தன் அப்பாவை பார்த்தான்.

"என் பொண்டாட்டி சமைச்ச சாப்பாட்டை சாப்பிட ஆசைப்பட்டது நான்தான். எனக்கு இந்த சமையல் பிடிச்சிருக்கு.. இதுக்கு மேல அவ ஆசைப்பட்டு சமைச்சாலும் எனக்கு சம்மதமே.. என் பெண்டாட்டி அரளியை அரைச்சி தந்தாலும் எனக்கு சக்கரைதான்.." என்றவன் மல்லி உணவு பொட்டலத்தோடு திரும்பி வந்ததும் "அதை எல்லோருக்கும் பரிமாறிடுங்க அக்கா.." என்றான்.

சந்தியா தன் உணவில் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தட்டை அவள் முன் இருந்து நகர்த்தி வைத்த இனியன் "மல்லி அக்கா இவளுக்கும் அதையே பரிமாறுங்க.." என்றான்.

இனியன் செய்வது அத்தனையும் நடிப்பு என நினைத்த சந்தியாவிற்கு அவனது இந்த செய்கை மனதை வருத்தி விட்டது. அவள் செய்த சமையல் சுத்தமாக நன்றாக இல்லை. அப்படி இருக்கையில் அதை ஏன் இவன் உண்ணுகிறான் என தெரியாமல் குழம்பினாள் அவள்.

"இதுக்கு மேல எதையும் சமைச்சிடாத சந்தியாம்மா.." என்ற மகேஷ் கடை உணவை சாப்பிட தொடங்கினான்.

சந்தியா வருத்தத்தோடு தலை குனிந்தாள். தன்னால் சமையலை கூட ஒழுங்காக செய்ய முடியவில்லையே என நினைத்தாள். முதல் தோல்வி எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாக வலித்தது.

"அவர் சொல்றதை காதுல வாங்காத சந்தியா. உனக்கு சமைக்க பிடிச்சிருந்தா சமை. நான் சாப்பிடுறேன் அது எப்படி இருந்தாலும்.." என்றான் இனியன் மென்மையாக.

பொன்னி பேரனை பரிதாபத்தோடு பார்த்தாள்.

"சமைக்க ஆசைப்பட்டா அவனுக்கு மட்டும் சமைச்சி கொடும்மா.. எங்களுக்கும் சேர்த்து சமைச்சிடாத.. எனக்கு இன்னும் கொஞ்ச நாள் வாழ ஆசை இருக்கு.." என மகேஷ் கிண்டலாக சொன்னான்.

மகேஷின் வார்த்தைகளால் சந்தியாவிற்கு கண்கள் குளமாகி விட்டது. சமையல் மோசம் என அறிவாள் அவளும். ஆனால் தன் மாமன் இப்படி சொல்வான் என அவள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. தோல்வியின் காயம் இன்னும் அதிகமாக மாறியது‌. அவளால் அங்கு இருக்கவே முடியவில்லை. உணவு தட்டை நகர்த்தி வைத்து விட்டு எழுந்து நின்றாள்.

"எனக்கு பசிக்கல.. நான் என் ரூமுக்கு போறேன்.." என்றவள் மற்றவர்கள் பதில் சொல்லும் முன்னே அங்கிருந்து சென்று விட்டாள்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..

LIKE
COMMENT
FOLLOW
SHARE
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN