நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 14

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
ரெஸ்டாரன்ட் வெளியே வந்த பிறகு சந்தியாவின் கையை விட்டான் இனியன். அவன் கை பிடித்து இருந்த இடம் சிவப்பாக கன்றிப் போய் இருந்தது.

"உன் ஃபோன் எங்கே..?" அதட்டலாக அவன் கேட்டதில் அவள் பயந்து போய் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

"ஃபோன்.." கன்னம் தாண்டி வழியும் கண்ணீர் மறந்து யோசனை செய்து பார்த்தவள் "பார்ம்ல இருக்கும். மறந்துட்டு வந்துட்டேன்.." என்றாள்.

"இப்படி ஊர் சுத்ததான் என்னை பிடிக்கலன்னு சொன்னியா..? அவனோடு உனக்கு என்ன அவ்வளவு கொண்டாட்டம்..?" பற்களை அரைத்தபடி அவன் கேட்டதில் அவளுக்கு பயம் மட்டும்தான் அதிகமானது.

"அவன் என் பிரெண்ட்.." உரத்த குரலில் அவள் கத்தி சொல்ல, சாலையில் நடந்து சென்றவர்கள் அவளையும் அவனையும் ஒரு மாதிரியாக பார்த்து விட்டு நடந்தனர்.

அரசாங்க உடையில் இருந்தபடி தன் மதிப்பை குறைத்து கொள்ள விரும்பாதவன் அவளை தன்னோடு இழுத்துக் கொண்டு தனது பைக் அருகே வந்தான்.

அவனுக்கு தரப்பட்ட காரை விட அந்த பைக் அவனுக்கு கையாள வசதியாக இருந்தது‌. அதனால்தான் எப்போதும் இதையே உபயோகித்தான்.

பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து அதை உயிர்ப்பித்தவன் "உட்காரு.." என்றான் சந்தியாவிடம்.

அந்த பைக்கையும் அவனையும் அசந்து பார்த்த நாள் இப்படிப்பட்ட வேதனையிலும் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

"நான் வரல.. நான் ஆட்டோவுல போறேன்.." என்றவளை ஆத்திரத்தோடு முறைத்தான் இனியன்.

"மரியாதையா பைக்கில ஏறு.. இல்லன்னா நான் என்ன பண்ணுவேன்னே எனக்கு தெரியாது.." அவனது குரல் அவளுக்கு பயத்தை மட்டுமே தந்தது. அவனது பார்வை அவளுக்குள் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச தைரியத்தையும் கொன்றது.

கன்னத்தை புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டு அவன் பின்னால் அமர்ந்தாள்.

எடுத்த எடுப்பிலேயே வேகத்தோடு பறந்தான். வேறு வழியே இல்லாமல் அவளது கைகள் அவனது இடுப்பை சுற்றி வளைத்தது. அவன் முதுகில் முகம் புதைத்தவளுக்கு ரகுவை பற்றிய நினைவு மட்டுமே இருந்தது.

அருணாவின் அப்பா எதற்காக இப்படி ஒரு புகாரை அளித்தார் என யோசித்தாள். தனது நண்பனுக்கு ஏன் இப்படி சோதனை மேல் சோதனை வருகிறது என உள்ளம் நொந்தாள்.

"இறங்கு.." இனியனின் முரட்டு குரலில் தன் சிந்தை தெளிந்தவள் அவனை பற்றி இருந்த கையை எடுத்துக் கொண்டு விலகினாள். தங்களது வீட்டின் முன் பைக் நிற்பதை கண்டவள் அவசரமாக இறங்கி நின்றாள். எப்படி அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வீடு வந்து சேர்ந்தான் அவன் என குழம்பினாள் அவள்.

குழப்பத்தோடு நின்றவளின் கையை பற்றி உள்ளே இழுத்து சென்றான் அவன். அவளின் கெட்ட காலமோ என்னவோ அந்த நேரத்தில் வீட்டில் யாருமே கண்களுக்கு தென்படவில்லை.
தங்களது அறைக்கு வந்ததும் அவளை கை விட்டான் அவன்.

"உனக்கு அவனோடு என்னடி அப்படி ஒரு உறவு..? ஃபோனை எடுத்துட்டு போக கூட மறக்கற அளவுக்கு அப்படி என்னடி பிரண்ட்.? தாலி கட்டின புருசன் நான் பேசினால் கூட எரியுற உனக்கு அவனோடு பொது இடத்துல கூட அப்படியே தொட்டு பேசி கொஞ்சி விளையாட சொல்லுதா..?" அவன் வார்த்தைகள் அனைத்தும் விசத்தை போலவே இருந்தது.

நெருப்பை விட அதிகமாக சுட்டது அவனது சந்தேகம்.

"இனியா.. அவன் பிரெண்ட்.. பாவம் அவன்.. அவன் மேல எந்த தப்புமே இல்ல. அவனை விட்டுட சொல்லேன்.. ப்ளீஸ்.." தன் தன்மானம் மறந்து நண்பனுக்காக அவன் முன் கையெடுத்துக் கும்பிட்டு கெஞ்சினாள் அவள்.

இனியனுக்கு இது இன்னும் ஆத்திரத்தை தந்தது. தன்னை மனிதனாக கூட மதிக்காதவள் தன் காதலை குப்பையாக கூட மதிக்காதவள் எவனோ ஒருவனுக்காக கையெடுத்து கெஞ்சுகிறாளே என்று தனக்குள் கொதித்தான் அவன்.

"அப்படி என்ன சொக்கு பொடி போட்டு மயக்கி வச்சிருக்கான் அவன்..?" நாக்கை சுழற்றி அவன் கேட்க, அவள் ஒன்றும் புரியாதவளாக அவனை அப்பாவியாக பார்த்தாள்.

"இப்படி ஓவரா உருகுறியே..? அதான் கேட்டேன்.. என்கிட்ட இல்லாத ஏதோ ஒன்னு அவன்கிட்ட இருக்கு போல.." நக்கலாக கண்களை சாய்த்து அவன் கேட்க அவளுக்கு ஒரு நொடி இதயம் நின்று போனது.

"இந்த அஞ்சி வருசமும் அவனோடு இருந்ததாலதான் என்னை பிடிக்கலையா..?" தலை சாய்த்து அப்பாவி போல் கேட்டான் அவன்.

சந்தியா இல்லையென தலையசைத்தபடி ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

"அவன் என் பிரெண்ட்.. அவன்.." அவள் மேலே பேசும் முன் அவன் தொடர்ந்தான்.

"உன்னை கடத்தி போய் கல்யாணம் பண்ணிக்க இருந்தவன் பிரெண்டுன்னு நீ சொன்னா எந்த இளிச்சவாயன் நம்புவான்..? அதுவும் அவன் டா போட்டு பேசுற அளவுக்கு பிரெண்ட்ஷிப்..! சேன்டின்னு செல்ல பேரு வைக்கிற அளவுக்கு குளோஸ் பிரெண்ட்..! உன் பின்னலை பிடிச்சி இழுத்து விளையாடும் அளவுக்கு பிரெண்ட்..!" அவன் அமைதியாக சொன்னாலும் கூட அவளுக்கு தெரியும் இந்த நாள் அமைதியாக போக போவதில்லை என்று.

"அது அவன்.." அவளுக்கு சட்டென என்ன சொல்வதென தெரியவில்லை.

"அவன் ஜெயிலை விட்டு உயிரோடு வந்துட்டா நான் என் பேரை மாத்திக்கிறேன்.." என சொன்னவன் தன் மீசையை முறுக்கி விட்டுக் கொண்டு வெளியே நடந்தான்.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளை நொடியில் உடைத்து விட்டது.

அவன் முன்னால் ஓடி வந்து நின்றாள். நொடியில் வியர்த்து விட்டது அவளின் முகம்.

"நீ என்னை பழி வாங்க அவனை யூஸ் பண்றன்னு நல்லா தெரியுது இனியா.. ஆனா அவனை விட்டுடு ப்ளீஸ்.. அவன் அப்பாவி.. உனக்கு கோபம் என் மேலதானே.. நீ என்னை என்ன வேணா பண்ணிக்க. ஆனா அவனை விட்டுடு.." அவனின் இரு கைகளையும் பிடித்து கெஞ்சலோடு கேட்டாள் சந்தியா.

ரகு அவளது நண்பன். இந்த ஐந்து வருடத்தில் அவர்கள் நட்பு அவர்களே எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு வளர்ந்து விட்டிருந்தது. அவள் அவன் மீது அதிக பாசம் வைத்திருந்தாள்.

"எனக்கு ஏன் இது நட்பு மாதிரி தெரியாம வேற ஏதோ மாதிரி தெரியுது..?" அவன் தனக்கு தானே கேட்டுக் கொள்வதை போல கேட்டான்.

அவள் இல்லையென மறுத்து தலையசைத்தாள். தனது கண்ணியத்தை அவன் சந்தேகம் கொள்வதை அவளால் தாங்கி கொள்ள முடியவில்லை. கோபம் அதிகம் வந்தது. ஆனால் ரகுவின் கையில் பார்த்த கைவிலங்கு கோபத்தை கூட கெஞ்சலாகதான் மாற்றியது.

"நாங்க வெறும் பிரெண்ட்ஸ் மட்டும்தான் இனியா.. அவனை விட்டுடு.. இல்லன்னா.."
அவளை ஒய்யாரமாக பார்த்தான் இனியன்.

"இல்லன்னா..?" ஆரம்பித்து தந்தான்.

"இல்லன்னா நான் என்ன வேணாலும் செய்வேன்.. அவன் மேல் தூசி பட்டா கூட நான் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு செத்து போவேன்.. நீ அதுக்குதான் ஆசைப்படுறன்னா.." அவள் முடிக்கும் முன் அவளது கன்னத்தில் பளீரென ஒரு அறையை விட்டான் அவன். அவள் தன் கன்னத்தை பிடித்தபடி அவனை பார்த்தாள். அவள் கண்களில் இருந்த பயமும் வெறுப்பும் அவனுக்கு கோபத்தை மட்டும்தான் தந்தது‌.

"ஒரே அறையில் சாகடிச்சிடுவேன்டி.." பற்களை கடித்தபடி மீண்டும் கையை ஓங்கியவன் மிகுந்த சிரமத்தோடு தன் கோபத்தை அடக்கியபடி தன் கையை கீழே இறக்கினான்.

"கட்டியவனை விட்டுட்டு எவனோ ஒருத்தனுக்காக சாக தயாரா இருக்கறவளுக்கு வேற பேர் இருக்குடி.."

"இப்படி கட்டிய பொண்டாட்டியை கை நீட்டி அடிக்கறவனுக்கும் வேற பேரு இருக்கு.."
அவள் சொல்லியது கேட்டு அவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது. அத்தனை கண்ணீரிலும் அடங்கி போகாமல் திருப்பி பேசுபவளின் திமிர் அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. ஆனால் கண்ணீரும் திமிரும் வேறு எவனோ ஒருவனுக்காக என்பதை மட்டும்தான் அவனால் சுத்தமாக தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

தனது ஃபோனை கையில் எடுத்தவன் யாருக்கோ போன் செய்தான்.

"அந்த ரகுவை நல்லா கவனிங்க.. அடிக்கற அடியில் அவன் உடம்புல உயிர் கூட மிஞ்ச கூடாது.." அவன் சொல்வதை கேட்டு சந்தியாவிற்கு மூச்சு நின்றது.

அந்த நேரத்தில் அவனது இந்த செயலை எப்படி தடுப்பது என்று கூட அவளுக்கு தெரியவில்லை. அவனது கோபம் பற்றியும் அவனது அதிகார திமிர் பற்றியும் நன்கு அறிந்தவளுக்கு தான் ஏதாவது செய்யாவிட்டால் தன் நண்பன் உயிரை இழந்து விடுவான் என்று மட்டும் நன்கு புரிந்து போனது.

அவனிடம் சற்று முன் வாங்கிய அறையை கூட மறந்து விட்டு அவன் முன் மண்டியிட்டாள்.

"நீ என்ன சொன்னாலும் நான் செய்றேன். என்ன வேணாலும்.. எது வேணாலும் செய்றேன்.. அவனை விட்டுடு.. ப்ளீஸ்.." தரை பார்த்து கண்ணீர் விட்டபடி யாசகமாக தன் நண்பனின் உயிருக்கு பாதுக்காப்பு கேட்டாள்.

"நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.." என சொல்லி விட்டு ஃபோனை வைத்தவன் அவளின் முன் ஒரு நாற்காலியை எடுத்து போட்டு அமர்ந்தான்.

"எனக்கு பொண்டாட்டியா இரு.. காலையில எழுந்ததில் இருந்து நைட்டு தூங்கும் வரைக்கும் எனக்கு பொண்டாட்டியா மட்டும் இரு.. ஊருல இருப்பவனுக்கு தோழியா இருப்பதை விட முதல்ல புருசன்காரனுக்கு பொண்டாட்டியா சேவகம் செய்ய பழகு.."

மிடறு விழுங்கியபடி சரியென தலையசைத்தாள் அவள். தன்மானத்தை அடகு வைத்ததன் காரணமாக கண்ணீர் வேறு ஓயாமல் கசிந்தது.

"உனக்கு ஈக்வல் ரைட்ஸ் தரத்தான் இருந்தேன். ஆனா நீதான் அடிமையா இருக்க பிடிச்சிருக்குன்னு இன்னைக்கு இந்த ஸ்டேஜ்க்கு வந்திருக்க.." அவன் சொல்வதை கேட்டு அவளுக்குள் இருந்த தன்மானம் கதறியது.

"என் காலை காபி உன் கையால்தான் போட்டு தரணும். அதுல உப்பு இருந்தா உன் நண்பனுக்குதான் அது பாதிப்பை தரும்.. என் சட்டையை அயர்ன் பண்றதும் நீதான். சமையலை ருசிக்க ருசிக்க சமைக்க போறதும் நீதான். சாயங்காலாம் வந்தா என் கால்ல வலி இருந்தா பிடிச்சி விடப்போறவளும் நீதான்.." என்றவன் எழுந்து நடந்தான்.

ஓரடியிலேயே நின்று திரும்பியவன் "உன் பிரெண்ட் விடுதலையான பிறகு நீ உன் ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்கலாம்ன்னு நினைக்காத. அவனை எப்ப வேணாலும் என்னால போட்டு தள்ள முடியும்.." அவன் சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து போய் விட்டான்.

அவள் அதே இடத்தில் தன் கைகளில் முகம் புதைத்தபடி தரையில் தலை சாய்ந்தாள். ஏன் இவன் போலிஸை போல் பேசாமல் ரவுடி போல் பேசுகிறான் என்று அவளுக்கு புரியவில்லை.

இவனைதான் தான் காதலித்தோம், இன்றும் தன் மனதுக்குள் அந்த காதல் உயிர் வாழ்கிறது என்பதை நினைத்தவளுக்கு விந்தையாக இருந்தது.

அழுகை அழுகையாக வந்தது. அதிக கண்ணீரால் உடல் சோர்ந்தவள் தன்னையும் மறந்து அங்கேயே உறங்கி விட்டாள்.

வெகு நேரம் கழித்து ஏதோ சலசலப்பு கேட்டு கண் விழித்தாள் அவள். உடையை சரிபடுத்திக் கொண்டு எழுந்து வெளியே நடந்தவள் தன் முன்னால் ரத்த காயத்தோடு இனியனின் தோளை பற்றியபடி வீட்டுக்குள் நடந்து வந்த ரகுவை கண்டு மொத்த தூக்க கலக்கத்தையும் இழந்தாள்.

"ரகு.." அவன் அருகே ஓடி அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தாள். முகமெல்லாம் காயம். உடம்பில் அங்கங்கே போடப்பட்ட கட்டை தாண்டி கசிந்துக் கொண்டிருந்த ரத்தத்தின் சிவப்பு. அவனை பார்க்கும் போதே தெரிந்தது அவன் எவ்வளவு அடி வாங்கியிருப்பான் என்று.

நம்ப வைத்து கழுத்தறுத்த இனியனை தன் அடி மனதிலிருந்து வெறுத்தாள் சந்தியா.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே...

LIKE
COMMENT
SHARE
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN