நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 20

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
இனியன் சொன்னது கேட்டு மொத்த குடும்பமும் அவனை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தது.

"வீட்டோட மாப்பிள்ளையாவா..?" என யோசித்தார் மாசி. அவருடைய குடும்பம் பெரிய குடும்பம். இதில் வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக ரகுவை ஏற்றுக் கொள்வது மிக சுலபம்தான்.

"வீட்டோட மாப்பிள்ளையா நான் இருக்க மாட்டேன்.." இனியனிடம் கிசுகிசுத்தான் ரகு.

அவனை ஒரு மாதிரியாக முறைத்தான் இனியன். "உனக்கு உங்க வீட்டுலதான் யாருமே இல்லயே அப்புறம் என்ன..? வீட்டோட மாப்பிள்ளையா இருந்தா உனக்கு தேவையான பாசமும் கேரிங்கும் கரெக்டா இருக்கும்.." என்று எடுத்து சொன்னான் அவன்.

ஆனாலும் ரகுவின் மனதுக்குள் என்னவோ இது சரிவரும் என தோணவில்லை.

மாசி தனது யோசனையில் இருந்தார். அவருக்கு ரகு மேல் எந்தவித நேர்மறை எண்ணமும் இல்லை. அவனை அவருக்கும் பிடித்திருந்தது. ஆனால் தன் செல்ல மகளின் வாழ்க்கையை எண்ணியே, சுற்றி உள்ளவர்களின் பேச்சை கேட்டு போலிஸில் கம்ப்ளைண்டை தந்தார்.

"வீட்டோட மாப்பிள்ளைன்னா எங்களுக்கும் ஓகேதான்.." என்றார் நன்கு யோசித்த பிறகு.
சந்தியா இருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து நின்றாள். "வீட்டோட மாப்பிள்ளை செட் ஆகாது ரகு.. வீட்டோட மாப்பிள்ளையா நீ செட்டில் ஆகிட்டா உனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இருக்காது. ஆனா உன் வாரிசு யார்க்கிட்டயாவது பேச்சு வாங்க வேண்டி வரும். இந்த வீட்டோட செல்ல குழந்தையா உன் வாரிசு நினைச்சிட்டு இருக்கும் போது வேற யாராவது திடீர்னு வந்து கூட அது பொய்யின்னு நிருபிக்க நினைப்பாங்க.. எலி வளையானாலும் தனி வலையா இருந்தா உனக்கு மட்டும் இல்ல உன் சந்ததிக்கும் நல்லது.." என அவள் சொல்ல அங்கிருந்த மொத்த பேரும் அவளை பார்த்தனர்.

இனியனுக்கு நெற்றியில் அறைந்துக் கொள்ள தோன்றியது. அவள் ஏன் இப்படி சொன்னாள் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது அவனால். ஆனால் அவன் இவளுடைய செல்ல இளவரசி ரூபத்தை மட்டும்தான் உடைக்க நினைத்தானே தவிர வாரிசு உரிமையில் பாகம் கேட்டு வரவேயில்லை.

"எலி வளையா இருந்தாலும் தனி வளையா இருக்கறது நல்லதுதான். ஆனா நீ தனியா இருந்தா நாளைக்கு உன் குழந்தைங்களுக்கு அம்மா அப்பா மட்டும்தான் இருப்பாங்க.. நீ இந்த வீட்டுல இருந்தா அத்தை மாமா சித்தி பெரியம்மா தாத்தா பாட்டின்னு பெரிய குடும்பத்தோட அன்பும் பாசமும் கிடைக்கும்.. யாரையும் நம்ம சொந்தமா பார்த்தா அவங்க பேச்சு வாக்குல ஏதாவது சொன்னா கூட வலிக்காது. ஆனா இது நம்ம வீடு இல்ல நம்ம குடும்பம் இல்லன்னு நினைச்சி வாழ்ந்தாதான் வார்த்தைகள் அத்தனையுமே வில்லங்கமா தோணும்.." இனியனை நின்ற இடத்திலிருந்து முறைத்தாள் சந்தியா.

ரகு அவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.

"இது சரிவராது ரகு.. வீட்டோட மாப்பிள்ளையா இருந்தா உனக்கு சரியான மரியாதை கிடைக்காது. உன்னை இவங்க கொத்தடிமை மாதிரி நடத்துவாங்க.." என்ற சந்தியாவை அங்கிருந்த அனைவருமே கோபத்தோடு பார்த்தனர்.

"நீ என்னம்மா இப்படியெல்லாம் பேசிட்டு இருக்க.. எங்க வீட்டுக்கு வர மருமகனுக்கும் வீட்டுக்கு வர மருமகளுக்கும் எல்லாவித மரியாதையும் தருவோம் நாங்க.. எங்க வீட்டு மருமகள்கள் இந்த வீட்டை தங்களோட பிறந்த வீட்டை விட அதிகமாக நேசிக்க காரணம் நாங்க தர மரியாதைதான்.. இப்படி இருக்கையில எங்க பொண்ணுக்காக வீட்டோட மாப்பிள்ளையா வரப்போறவரை எந்த அளவுக்கு மரியாதையோடு கவனிச்சிப்போன்னு உனக்கு புரியாதா..?" அருணாவின் சித்தி கோபத்தோடு சந்தியாவிடம் சொன்னாள்.
அவள் சொன்னது சந்தியாவை நேரடியாக தாக்கி விட்டது. ஆயிரம் சொன்னாலும் சந்தியா செல்ல இளவரசி எனும் பதவியோடுதான் வளர்ந்தாள். அதனால் வெளியாட்கள் இப்படி அவளை பேசியது அவளுக்கு சறுக்கலை தந்து விட்டது. சின்ன வார்த்தைகளும் பெரிய அளவு குண்டு குண்டான கண்ணீரை தரும் அளவுக்குதான் மிக இளகிய மனதை கொண்டிருந்தாள் சந்தியா. இதை அவள் உணரும் முன்பே இனியன் புரிந்துக் கொண்டான்.
இனியன் எழுந்து சந்தியாவின் அருகே வந்து நின்று அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

"இவளுக்கு அவளோட நண்பன் நல்லாருக்கணும்ன்னு ஆசை‌. அதனாலதான் இப்படி சொல்லிட்டா.. நீங்க எதையும் மனசுல வச்சுக்காதிங்க.." என சமாதானமாக சொன்னான்.

மகேஷ்கும் சக்திக்கும் ஆரம்பத்தில் இருந்தே சந்தியா பேசியது நெருடலைதான் தந்தது. அதை பற்றி வீட்டிற்கு சென்ற பிறகு விசாரிக்க வேண்டும் என அமைதியாக இருந்தனர்.

சந்தியா தன் அருகே இருந்தவனை மனதார வெறுத்தாள். ஊருக்கு நல்லவன் வேடம் போடும் அவனின் சுயரூபம் தனக்கு மட்டுமே தெரியும் என நினைத்தாள். ஆனால் அவனின் உண்மை காதலை மட்டும் கணக்கில் சேர்க்கவே மறுத்து விட்டாள்.

இனியனை விட்டு தள்ளி நின்றாள். "நான் வீட்டுக்கு கிளம்பறேன் அத்தை.." என்றவள் அங்கிருந்து கிளம்ப முயன்றாள்.

இனியன் அவளின் கையை பிடித்து நிறுத்தினான். "ரகு ஸாரி.. இவளுக்கு நைட்லயிருந்து பயங்கர தலைவலி.. நீ ஏதும் தப்பா எடுத்துக்காத.." என்றவன் பெற்றோர் பக்கம் திரும்பினான். "அப்பா நான் இவளை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன் ப்பா.. நீங்க இருந்து மத்த விசயங்களை பேசி முடிச்சிட்டு வாங்க.." என்றவன் சந்தியாவின் கை பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு வெளியே நடந்தான்.

அருணாவின் குடும்பத்திற்கு சந்தியாவை துளியும் பிடிக்கவில்லை. யாரை பற்றியும் பேசும் முன் அவர்களை பற்றி கொஞ்சமாவது தெரிந்து வைத்திருந்தால் நல்லதே. ஏனெனில் மாசியின் குடும்பம் ஒற்றுமைக்கு பேர் போன குடும்பம். அவர்களின் ஒற்றுமைக்கு காரணமே அவர்கள் ஒருவர் மற்றொருவர் மேல் வைத்துள்ள பாசமும் மதிப்பும்தான். அப்படி இருக்கையில் ஒரு சின்ன பெண் தங்களின் குடும்பத்தை கீழ்த்தரமாக தராசில் மதிப்பிட்டது அவர்கள் அனைவருக்குமே கோபத்தை தந்துவிட்டது.

இனியன் தன் பைக்கை உயிர்ப்பித்து விட்டு மனைவியை பார்த்தான். "உட்கார்.." என்றான் கட்டை குரலில்.

"எனக்கு கால் இருக்கு. நான் நடந்தே போறேன்.." என்றவள் அவனை விட்டு ஓரடி எடுத்து வைத்தாள்.

அவளை கை பிடித்து நிறுத்தினான் இனியன். "மரியாதையா வண்டியில ஏறு.. எதுவா இருந்தாலும் வீட்டுல போய் பேசிக்கலாம்.." என்றான்.

வெறுப்போடு பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

"எங்க வீட்டோட மாப்பிள்ளையா இருக்கறதா இருந்தா எங்க பொண்ணை கொடுக்க எங்களுக்கு மன பூர்வமான சம்மதம்.." என்றார் மாசி.

ரகு யோசனை செய்தான். அவனுக்கு வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருப்பதில் முழு சம்மதம் இல்லை. ஆனால் அதே வேளையில் அருணாவை விட்டு பிரியவும் மனம் வரவில்லை. அருணா கதவருகே இருந்தபடி இவனது பதிலை எதிர்ப்பார்த்து காத்திருந்தாள்.

"நான் கொஞ்சம் யோசிச்சி பதில் சொல்றேன்.." தரை பார்த்தபடி சொன்னான் அவன்.
மகேஷ் அவனது முதுகில் தடவி தந்தான்.

"உனக்கு இஷ்டம்ன்னா நம்ம வீட்டுக்கு வந்துடுப்பா. இவங்க வீட்டு அளவுக்கு சொந்த பந்தம் நம்ம வீட்டுல இல்லனாலும் இந்த பொண்ணை நல்லப்படியா கவனிச்சிக்க ஆள் இருக்கு.." என்றான் மகேஷ்.

மகேஷ் சொன்ன விசயம் அருணாவின் குடும்பத்திற்கு ஏற்றுக் கொள்ளும்படி இல்லை. இதை இவன் முன்னரே சொல்லி இருந்தால் கூட அவர்கள் கொஞ்சமாகவேனும் யோசித்தாவது பார்த்திருப்பார்கள். ஆனால் சந்தியா இப்படி இவர்கள் குடும்பத்தை பற்றி சொன்ன பிறகு அவள் வாழும் வீட்டில் தங்கள் மகளை அனுப்ப அவர்கள் யாருக்கும் துளி விருப்பமில்லை.

"இல்லைங்க.. இது சரிவராது. ரகுவுக்கு இஷ்டமா இருந்தா எங்க வீட்டுக்கு வீட்டோட மாப்பிள்ளையா வரட்டும். இல்லன்னா எங்க பொண்ணை விட்டுடுங்க. வேற இடத்துல எங்க பொண்ணை கட்டி கொடுத்துக்கறோம்.." என்றாள் அருணாவின் அம்மா.

"நீங்க என்ன சொல்றீங்க.?" அருணாவின் அப்பிவிடம் கேட்டான் மகேஷ்.

"என் பொண்டாட்டி சொன்னதுதான்ங்க எங்க முடிவும். எங்க குடும்பம் இதுதான்ங்க. இங்கே ஒரு விசயத்தை முடிவு பண்ண எல்லோருக்கும் சம உரிமை இருக்கு. இதுதான் நாங்க எங்க வீட்டை நம்பி வந்தவங்களுக்கு தர மரியாதை. இதை உங்க பொண்ணுக்கிட்ட போய் மறக்காம சொல்லுங்க.." அவர் சந்தியா மேல் உள்ள கோபத்தை வெளிப்படையாகவே தன் வார்த்தைகள் மூலம் காட்டினார்.

"எல்லாருக்கும் சம மரியாதை தரவங்க உங்க பொண்ணோட காதலுக்கும் மரியாதை தந்து வீட்டோட மாப்பிள்ளை கண்டிசனை வைக்காம எனக்கு அவளை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாமே.." ஆர்வ கோளாறில் கேட்டு விட்டான் ரகு.

அருணாவின் அப்பா சிரித்தார். "உங்க வாதம் சரிதான் தம்பி. ஆனா யாருமே இல்லாத உங்க வீட்டுக்கு எங்க பொண்ணை எதை நம்பி அனுப்புறது.? நாளைக்கு அவளுக்கு தலைவலி காய்ச்சல் வந்தா கூட வேலைக்கு போன நீங்க வரவரைக்கும் தனியாதான் கஷ்டப்படுவா. இந்த வீட்டுல அவளை எத்தனை பேர் கவனிச்சிப்பாங்கன்னு உங்களுக்கு தெரியாது. எங்க பொண்ணை பத்தி எங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா தெரியும். அவ தனிமை விரும்பி கிடையாது. பக்கத்துல யாராவது பேச்சு துணைக்கு இல்லன்னா அவளுக்கு உடனே டிப்ரஷனாகும். இங்கே சுத்தி சுத்தி இத்தனை பேரோடு இருந்தவ அங்கே உங்க வீட்டுக்கு வந்ததும் தனிமையை மட்டும்தான் அனுபவிப்பா. கலகலன்னு திரிஞ்ச பொண்ணு உங்க வீட்டு தனிமையை தாங்கிக்க முடியாம மன கஷ்டப்படுவா. உங்க காதல் எல்லாத்தையும் சரி செய்யும். ஆனா உங்களுக்குள்ள சின்ன பிரச்சனை வந்தா கூட தனியா இருக்கும்போது அதை என் பொண்ணால கையாள முடியாது. இங்கே இருந்தா சமாதானம் செஞ்சி வைக்க இத்தனை பேர் இருப்போம். அவளுக்கு மட்டும் இல்ல உங்களுக்கும் தாய் பாசம் தந்தை பாசம் அண்ணன் தங்கை பாசம்ன்னு எல்லாமே கிடைக்கும். வீட்டோட மாப்பிள்ளையா இருக்கறது ஒன்னும் கேவலம் கிடையாது. உங்க அம்மாவையோ அப்பாவையோ குடும்பத்தையோ விட்டுட்டு எங்க வீட்டுக்கு வாங்கன்னு நாங்க கூப்பிட்டா அப்போதுதான் அது தப்பாகும். ஆனா உங்களை நாங்க கூப்பிடுவது தப்பு கிடையாது. உங்களுக்காக நாங்க தனி உலை வச்சி சமைக்க போறது கிடையாது. ஆக்கற சோத்துல அரை கை அரிசி சேர்த்து போட போறோம் அவ்வளவுதான். உங்க உழைப்பை நாங்க இங்கே சுரண்ட மாட்டோம். எங்களுக்கும் சொத்து பத்து இருக்கு. உங்களுக்கு எங்க வீட்டுல சாப்பிடுவது கடனா தெரிஞ்சா மாசமாசம் கணக்கு போட்டு பணம் கூட கொடுங்க. தாராளமா வாங்கிக்கிறோம். ஆனா அப்படி தரதா இருந்தா அருணாவோட சாப்பாட்டுக்கும் சேர்த்து கொடுங்க. ஏனா கல்யாணமான ஜோடியை நாங்க இரண்டு பேரா பார்க்கிறது இல்ல. ஒரே ஆளாதான் நினைப்போம்.." ரகுவை தன் பேச்சால் மொத்தமாக கவுத்து விட்டார் அருணாவின் அப்பா.

அவர் பேசியது கேட்டு மகேஷ்க்கே கை தட்ட தோன்றியது.

இனியனும் சந்தியாவும் தங்களது அறையில் எலியும் பூனையுமாக முறைத்தபடி நின்றிருந்தனர்.

"உனக்கு என்னடி ஆச்சி.? இந்த வீட்டுல நீ வளர்ந்ததுக்காக நான் என்னைக்கு உன்னை கேவலமா பேசினேன்.? உனக்கும் உங்க அப்பாவுக்கும் நாங்க எப்ப மரியாதை கொடுக்க மறுத்தோம்.?" இனியன் கேட்டதை கண்டு அலுப்போடு கண்களை சுழற்றினாள் சந்தியா.
"மரியாதையா..? அப்படின்னா என்னன்னு உங்க குடும்பத்துல யாருக்காவது தெரியுமா.?" என அவள் கேட்க அவனுக்கு சவுக்கடி பட்டது போல இருந்தது.

"உங்க குடும்பமாவா.? இது எங்க குடும்பம் இல்லடி. நம்ம குடும்பம்.." திருத்தி சொன்னான் இனியன்.

அவள் கசப்பாக சிரித்தாள். "இது எப்பவும் நம்ம குடும்பம் ஆகாது. நீ வரும் வரைக்கும் இது என் குடும்பம். நீ வந்தபிறகு இது உங்க குடும்பம்.." என்றாள் திட்டவட்டமாக.

Word count 1091

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top