நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 25

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
தனது நெஞ்சில் பதிந்திருந்த சந்தியாவின் கைகளை பார்த்தான் இனியன். அவளின் அழுகை விம்மலோடு சேர்ந்து விம்மி அழுதது அவனின் இதயமும்.

'ஏமாற்றம் கூட தப்பு இல்ல. ஆனா இது பொய்தான்னு தெரிஞ்சும் மனசுக்குள்ள சின்னதா நம்பிக்கை வருதே அதுதான் ரொம்ப பெரிய ஏமாற்றமா இருக்கு..' என தன்னை தானே தேற்றி கொள்ள முயன்றான்.

சந்தியாவுடன் இப்படியே நின்றுவிடதான் ஆசைக் கொண்டது அவனின் மனம். ஆனால் மூளையோ எவ்வளவு விரைவில் விலகுகிறோமோ அந்த அளவிற்கு ஏமாற்றம் குறைந்து விடும் என்றது.

"ஒரு செகண்ட் கூட நீ என்னை பத்தி நினைச்சி பார்க்கல இல்ல.? அப்படி நினைச்சி பார்த்திருந்தா அவ்வளவு ரிஸ்க் எடுத்திருப்பியா.?" என கேட்டவள் குலுங்கி அழுவதை கண்டவன் தன்னை அணைத்திருந்த அவளது கையை விலகி விட்டு அவள் பக்கம் திரும்பி நின்றான்.

அவள் வெகு நேரம் அழுததற்கான அடையாளமாக கண்கள் இரண்டும் சிவந்து போயிருந்தது.

அவளது கண்ணீரையும் கன்னத்தையும் துடைத்து விட்டான். "அழுகையை நிறுத்து.. எனக்கு ஏதும் ஆகல. இந்த ரூம்ல நீ அழுதாலும் குடும்பத்துல இருப்பவங்களுக்கும் தெரியாது.. அதனால வேஸ்டா அழுது உடம்பை கெடுத்துக்காத.." அவன் இப்படி சொல்லவும் அவளுக்கு உலகமே ஒரு நொடி நின்று விட்டதை போலிருந்தது.

"நான் ஏன் குடும்பத்துல இருப்பவங்களுக்காக அழணும்.?" அப்பாவியாக கேட்டாள்.
அவளை விட்டு விலகி நின்றவன் தனது சட்டையை கழட்டியபடியே அவளை பார்த்தான்.

"பிறகு இந்த கண்ணீர் எனக்காகவா என்ன.?" என கேட்டவன் கழட்டிய சட்டையை ஹேங்கரில் மாட்டினான்.

"ஏன் இப்படி பேசுற இனியா.?" ஏமாற்றத்தோடு கேட்டாள் சந்தியா.

"வேற எப்படி பேசுறது.?" என கேட்டவன் கால்சட்டையை கழட்ட தொடங்கினான். சந்தியா சட்டென மறுபக்கம் திரும்பி நின்றுக் கொண்டாள்.

"என்னை நினைச்சி பார்க்கலையேன்னு கேட்டியே.. உன்னை நினைச்சதாலதான் அவன் என் மேல பெட்ரோல் ஊத்தும் போது கூட தடுக்கல.." என சொல்லி அவன் கசப்பாக சிரித்தான். அவன் தன் காதல் முயற்சிகளை விட்டு விட்டான். தன் காதல் தந்த பாரத்தை தாங்க இயலாமல் அதை கை விட்டு விட்டான். தோல்வியா இல்லை தாங்க முடியா சோர்வா என தெரியாவிட்டாலும் தனக்கு தன் காதலை கைப்பற்ற தகுதி இல்லை என்பதை புரிந்துக் கொண்டான். வாழ்க்கை எவ்வளவு கீழ் மட்டத்திற்கு போனாலும் அவனால் சந்தியாவிடம் காதலை கொடு என பிச்சை எடுக்க இயலாது. உயிர் போனாலும் சிரம் தாழ்த்த மறுப்பவன் இவன்.

சந்தியாவிற்கு அழுகை இன்னும் அதிகமாவது போல இருந்தது. 'இவன்கிட்ட நான் என்னன்னு சொல்லி புரிய வைக்கிறது.? ஏன் என்னை எப்பவும் தப்பா புரிஞ்சிக்கறான் இவன்.?'

"மயக்கம் போட்டு விழுந்தன்னு கேள்வி பட்டேன். என் அம்மாவும் அப்பாவும் நீ என்னை ரொம்பவும் காதலிக்கிறதா நம்பி இருப்பாங்க.. தேங்க்ஸ்.." அவளின் காதோரம் அவன் சொல்லவும் அவளுக்கு இதயம் இரு துண்டானதை போல இருந்தது. அவள் ஆசைப்பட்டது போலவே அவன் அவளது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி நின்று விட்டான். இனி‌ காதலும் இருக்காது. சர்வாதிகாரமும் இருக்காது என நினைத்தவளுக்கு அப்போதுதான் முக்கியமான எதையோ தொலைத்து விட்டது புரிந்தது.

அவனின் இந்த நினைப்பிற்கு காரணம் இவளே. அவனின் இந்த மாற்றத்திற்கு காரணம் இவளே. பிறகு எப்படி அவனை குறை சொல்வது.?

அவள் தன் கண்ணீரை துடைத்தபடி அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.

அவன் இரவு உடைக்கு மாறி இருந்தான். "தேங்க்ஸ் எதுக்கு.? அவங்க என் அத்தை மாமா.. என் வாழ்க்கை மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வச்சிருக்காங்க அவங்க.. அவங்களுக்காக இதை கூட செய்யலன்னா எப்படி.?" என்றாள்.

அவன் புரிந்து கொண்டவனாக தலையை அசைத்தான்.

தனது காதல் இவ்வளவு பெரிய சரிவை சந்தித்ததில் சந்தியாவிற்கு மிக பெரிய வருத்தம்.

தான் அவனது வார்த்தைகளை நம்ப மறுத்த போது அவனுக்கு எப்படி வலித்திருக்கும் என்பதை புரிந்து கொண்டாள். தனது காதலை அவனிடம் சொன்னால் அதை நம்பாமல் தான் அவனது காதலை நம்ப மறுத்ததை போல அவன் தனது காதலையும் சிறுமை படுத்தி விடுவானோ என பயந்தாள்.

அவன் கொட்டாவி விட்டபடியே கட்டிலில் விழுந்தான். "அந்த லைட்டை அணைச்சிடு சந்தியா.." என்றான் பெட்ஷீட்டை தலை முதல் கால் வரை போர்த்தியபடி.

சந்தியா விளக்கை அணைத்து விட்டு வந்தாள்.

அருகில் உறங்க முயன்றவளை அரை வெளிச்சத்தில் பார்த்தவன் "நீ திடீர்னு கட்டி பிடிச்சிடவும் உனக்கு என் மேல காதல் ஏதும் வந்துடுச்சோன்னு நினைச்சிட்டேன்.." என்றான்.

"ஓ.." என்றவள் அதன் பிறகு என்ன பேசுவது என தெரியாமல் திரும்பி படுத்துக் கொண்டாள். அழும் ஓசை கேட்டு விடுமோ என பயந்து வாயை பொத்தி கொண்டவளின் விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் துளி துளியாக வழிந்து தலையணையை நனைத்தது.

அவளின் முதுகையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் இனியன்‌. "நான் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணுவேன்னு நினைச்சி பயப்பட வேணாம் சந்தியா. இந்த ரூம்ல இருக்கற வரை நான் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணவே மாட்டேன்.. நீ நீயாவே இருக்கலாம். நான் ஒருத்தன் இருக்கறதையே நீ மறந்துடலாம்.. உன் அப்பாவுக்கு எதிரா என்கிட்ட எந்த ஆதாரமும் இல்ல.. அப்படி சொன்னாலாவது நீ என்னை காதலிச்சிட மாட்டியோங்கற நப்பாசையில அப்படி சின்ன புள்ளை தனமாக சொல்லி மிரட்டிட்டேன்.. ஆனா ப்ளீஸ் என்கிட்ட நீ சொன்ன எதையும் எங்க அப்பாக்கிட்ட சொல்லிடாத.. நாம வளர்த்த பொண்ணு நம்ம கூடவே இருப்பாளேங்கற பேராசையில அவர் உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாரு.. என்னை பிடிக்காமதான் நீ கட்டிக்கிட்டன்னு தெரிஞ்சா அவர் தான் ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டதாவும் தன் அக்காவுக்கு துரோகம் பண்ணிட்டதாவும் நினைச்சி மனசு உடைஞ்சி போயிடுவாரு.. அதனால ப்ளீஸ் அவர்கிட்டயோ இல்ல மத்தவங்ககிட்டயோ இதை பத்தி சொல்லிடாத.." என கேட்டவனின் குரலில் இருந்த கெஞ்சல் சந்தியாவை இன்னும் அதிகமாக உலுக்கியது.

"ம்.." என்றவளுக்கு மேலே பேச ஏதும் திராணி இல்லாமல் போய் விட்டது. அவன் 'என்னை காதலி பெண்ணே' என சொல்லி இப்படி ஒருமுறை கெஞ்ச மறுத்து விட்டானே என எண்ணியவளுக்கு தான்தான் அவனை இதுவரை புரிந்துக் கொள்ளவில்லையோ என்று தோன்றியது. இத்தனை நாளும் அவனது அடக்குமுறையில் இருந்து பழகி விட்டவளுக்கு இன்று அவன் நீ யாரோ நான் யாரோ என சொல்லி விடவும் அநாதையாக நிற்பதை போலாகி விட்டது.

மறுநாள் இனியன் எழுந்தபோது அவனருகே காப்பி கோப்பை இருந்தது. சந்தியாவின் கால் கொலுசின் ஒலி அருகாமையில் கேட்டது. இனியன் தயக்கமாக காப்பியை பருகினான்.

உப்பு ஏதும் இல்லை. ஆனால் மல்லியக்கா காப்பி அளவிற்கு சுவையாகவும் இல்லை. குடிக்கும் அளவிற்கு இருந்தது.

"காதல்ன்னு சொல்லி கேட்டப்போது கிடைக்காத காப்பி இப்ப கேட்காமலயே கிடைக்குது.." வருத்தத்தோடு சொல்லியவன் காப்பியை குடித்து விட்டு குளிக்க சென்றான்.

சந்தியா சமையல் கட்டில் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மல்லி சொன்னது போலவே அனைத்தையும் செய்தாள். அவன் கேட்ட அன்றே இதை செய்திருந்தால் இன்று தான் தனது காதலில் இப்படி ஒரு தோல்வியை சந்தித்து இருக்க மாட்டோம் என நினைத்தபடியே சமைத்தாள். வெறுப்போடு சமைத்த போது நெருப்பாக தெரிந்த விசயங்கள் கூட இப்போது ஆசையுடன் சமைக்கும் போது சுலபமாக இருந்தது.

"மல்லியக்கா சாப்பாடு எடுத்து வைங்க.. நான் சீக்கிரம் கிளம்பியாகணும்.." குரல் கொடுத்தபடியே வந்து சேர்ந்தான் இனியன்.

சந்தியா அவசரமாக ஆவி பறக்க உணவுகளை கொண்டு வந்து சாப்பாட்டு மேஜை மீது வைத்தாள்.

"நேத்து செம மாஸ் ப்பா நீ.." என சொல்லியபடியே வந்து அவனருகே அமர்ந்தான் ரகு.

இனியன் சிறு புன்னகையை தந்து விட்டு உணவை தட்டில் பரிமாறிக் கொள்ள ஆரம்பித்தான். சுட சுட உணவை அள்ளி உண்டவன் முதல் வாய் உண்ணும்போதே அது சந்தியாவின் கை வேலைதான் என்பதை புரிந்து கொண்டான். சமையல் மோசம் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் வயிறார உண்ணும் அளவிற்காவது குறை இல்லாமல் சமைத்து வைத்திருந்தாள் அவள்.

"தேங்க்ஸ்.." என்றான் அவசரமாக சாப்பிட்ட படியே. அவன் நன்றி சொல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் குறையாத வலியை அனுபவித்தாள் சந்தியா. தேங்க்ஸ் சொல்லாதே நேசிக்கிறேன் என சொல்லு என்று அவனிடம் சொல்ல நினைத்தாள். ஆனால் அவன் நம்ப மறுத்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று அமைதி காத்துக் கொண்டாள்.

"மெதுவா சாப்பிடுடா.." என்றபடி அவனருகே வந்து அமர்ந்தான் மகேஷ்.

"லேட் ஆகுது அப்பா.." என்றவனின் தலையில் தடவி தந்தான் மகேஷ்.

"கொலைக்காரன் யாருன்னு க்ளூ கிடைச்சதா..?"

"ம்.. அஞ்சி வருசத்துக்கு முன்னாடி தாத்தா சொன்னார்ன்னு அம்மாவை கொலை செய்ய பார்த்தானே அதே காளிதான் இப்ப தேவ சுந்தரியை கொன்னிருக்கான்.. அம்மா உங்ககிட்ட சொல்லலையா..?"

காளி என்ற பெயரை கேட்டு மகேஷ்க்கு ஆத்திரமாக வந்தது. அப்போது தன் கையில் இருந்து தப்பி விட்டவனுக்கு இப்போது நல்லதாக ஒரு பாடையை கட்டி விட வேண்டும் என தனக்குள் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டான். தனது எண்ணம் அறிந்துதான் சக்தி இதை தன்னிடம் சொல்லவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டான்.

"சரி அப்பா.. நான் கிளம்பறேன்.."

உணவு தட்டிலிருந்து எழுந்தவன் தன் அருகே இருந்த பைலை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே கிளம்பினான்.

அவன் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தபோது அவசரமாக அவன் அருகே ஓடி வந்தாள் சந்தியா.

"பத்திரமா இரு.. வீணா எந்த பிரச்சனையிலும் சிக்காத.." என்றாள்.

இனியன் கை அசைத்து அவளை அருகே அழைத்தான். சிறு குழந்தையிடம் நீட்டிய மிட்டாயை வாங்கும் அதே ஆவலோடு அவனருகே ஓடி வந்து நின்றாள் சந்தியா.

கலைந்திருந்த அவளின் கேசத்தை கண்டவன் சுட்டு விரலால் அவற்றை காதோரத்தில் சேர்த்தி விட்டான். "நீ இப்படியெல்லாம் சொல்லும் போது நடிப்பு மாதிரியே தெரிய மாட்டேங்குது சந்தியா. மனுசன் மனசு எத்தனை முறை ஏமாந்தாலும் ஆசை பட்டதை பார்த்தா மறுபடி மறுபடி ஏங்கும். அதனால நாம தனியா இருக்கும் போது இப்படியெல்லாம் சொல்லாத.." என அவன் சொல்ல அவள் ஊமையாக நின்றாள்.

"நான் போலிஸ்.. பிரச்சனைகள் தவிர்க்க முடியாத ஒன்னு. ஆனா நீ பத்திரமா இரு.. நான் வேலை முடிஞ்சதும் திரும்பி வந்துடுறேன்.." என்றவனுக்கு அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு விட்டு விடைபெற ஆசையாக இருந்தது.

பேராசையால் பெருநஷ்டமே ஏற்படும் என எண்ணியவன் அவளுக்கு கை அசைத்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அவன் செல்வதை சிலையாக நின்று பார்த்து கொண்டிருந்தவள் மன பாரத்தோடு வீட்டிற்குள் திரும்பினாள்.

இனியனுக்கு முன்னால் வந்து அலுவலகத்தில் காத்திருந்தான் தேவன்.

"ஸார்.. ஜெயில்ல காளியோடு நெருக்கமா இருந்தது ராமன்னு ஒரே ஒரு கிழவன் மட்டும்தான். ஆனா அவன் நான் விசாரிச்ச போது வாய் திறந்து எதையும் சொல்ல மாட்டேன்னுட்டான்.. அங்கே இருந்த என் பிரெண்ட்க்கிட்ட ராமனுக்கு ஸ்பெஷல் டீரீட்மென்ட் தந்து விசாரிச்சி சொல்ல சொல்லி இருக்கேன்.. ராமன் தகவல் சொல்லிட்டா இந்த கேஸ் முடிஞ்சிடும் ஸார்.." என்றான்.

இந்த கொலையின் பின்னால் யார் இருப்பார்கள் என இனியன் யோசித்து கொண்டிருந்த போது அவனது ஃபோன் சத்தமிட்டது.

புது எண்ணை சந்தேகத்தோடு பார்த்தபடி அழைப்பை ஏற்று பேச ஆரம்பித்தான்.

"ஸார்.. என்னை காப்பாத்துங்க ஸார்.." என்று எதிர் முனையில் பெண் குரல் ஒன்று ஒலித்தது.

"நீங்க யாருன்னு தகவல் சொல்றிங்களா.?"

"ஸார் நான் மேகா.. மேகலை ஸார்.. தேவ சுந்தரியோட அக்கா பொண்ணு.. யாரோ என்னையும் கொலை பண்ண போறதா சொல்லி போன்ல மிரட்டுறாங்க ஸார்.. ப்ளீஸ் காப்பாத்துங்க ஸார்.." பதட்டத்தோடு சொன்னாள் அவள்.

"தேவ சுந்தரி வீட்டுக்கு போகலாம் தேவன்.." என்ற இனியன் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றான்.

Word count 1146

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE
COMMENT
FOLLOW
SHARE

என் முதல் நாவல் காதலிக்க கற்றுக் கொள் கண்மணியில் வெளியாகி இன்னையோடு அஞ்சி வருசம் ஆச்சி நட்புகளே..நான் ஒரு எழுத்தாளர் ஆகி அஞ்சி வருசம் ஆச்சி..

 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN