நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 27

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
மேகலையை புதிராக பார்த்தபடி நின்றிருந்த சந்தியாவின் அருகே வந்தான் இனியன்.

"இவங்க தேவ சுந்தரியோட அக்கா பொண்ணு.. கொஞ்ச நாளைக்கு நம்ம வீட்டுலதான் தங்க போறாங்க.." என அவன் சொன்னபோது அவளுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் உண்டானது.

அதை அவள் கேட்க முயலும் முன் இனியனே "இரண்டு பேரும் இழவு வீட்டுல இருந்து வந்திருக்கோம்.. குளிக்கணும்.. என் நைட் டிரஸ், சோப், ஷாம்பெல்லாம் எடுத்துட்டு வா.. நான் தோட்டத்து பாத்ரூம்ல குளிச்சிட்டு வரேன்.." என்றவன் சட்டையின் பட்டனை கழட்ட ஆரம்பித்தான்.

சந்தியா சட்டென அவனின் கையை பிடித்தாள்.

"லூசு.. நான் குளிக்கும் முன்னாடி என்னை தொட கூடாது.." என்றவன் ஓரடி பின்னால் தள்ளி நிற்க முயன்றான்.

"அதுக்காக நீ இந்த பொண்ணு முன்னாடியே சட்டையை கழட்ட போறியா.?" என அவள் தன் பொறாமையை மறைத்தபடி கேட்க, அவன் திரும்பி பார்த்து விட்டு அசடு போல சிரித்தான்.

"சாரி.." என்றவனின் கன்னத்தில் லேசாக சிவந்திருந்ததை கண்டு சந்தியாவுக்கும் வெட்கம் தோன்றியது.

"சீக்கிரம் என் டிரெஸை எடுத்துட்டு வந்து கொடு.. அப்படியே இந்த பொண்ணுக்கும் உன் டிரெஸை கொடு.." என்றவன் தோட்டத்தை நோக்கி நடந்தான்.

மேகலை பைக்கின் அருகிலேயே தயங்கியபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். அழுததால் வீங்கிருந்த அவளது முகம் கண்டு சந்தியாவிற்கு பரிதாபமாக இருந்தது. ஆனால் அவள் ஏன் இந்த வீட்டிற்கு தங்க வந்தாள் என்ற கேள்வி ஆயிரம் சந்தேகத்தை தந்தது.

"இங்கேயே இருங்க.. வரேன்.." என்றவள் வீட்டிற்குள் சென்றாள்.

"இனியன் வந்துட்டானா.?" மகேஷ் டிவியில் ஏதோ சேனலை மாற்றிக் கொண்டே கேட்டான்.

"வந்துட்டார் மாமா.. குளிக்காம உள்ளே வரக்கூடாதுன்னு தோட்டத்து பாத்ரூம்க்கு குளிக்க போயிருக்காரு.." என பதிலை சொல்லி விட்டு நடந்தாள்.

இனியனுக்கு தேவையான உடையையும் அந்த பெண்ணிற்கு தேவையானதையும் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். அந்த பெண்ணிடம் உடைகளை தந்தவள் தோட்டத்து குளியலறைக்கு சென்றாள்.

"இனியா.. இனியா.." என அழைத்தவள் கதவை தட்டும் முன்பே கதவை திறந்தான் இனியன். தண்ணீர் துளிகள் சொட்டும் ஈர கரம் ஒன்று கதவு இடுக்கின் வழியே வெளி வந்தது.

சந்தியா அவனது கரங்களை காணாத பொக்கிஷம் போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் என்றால் காதல் வந்த கண்ணிற்கு கண்டதெல்லாம் அழகு எனும் கணக்காக அவனது கரம் ஏன் இவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது எனும் சீரிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு இருந்தாள் அவள்.

"சந்தியா.. சீக்கிரம் டிரெஸை கொடு.." இனியன் அவளது சீரிய ஆராய்ச்சியை தனது குரலால் கலைத்து விட்டான்.

அவனது கரத்தில் உடைகளையும் மற்ற பொருட்களையும் வைத்தாள்.

அவன் கதவை சாத்திக் கொண்ட பின் அந்த கதவின் மீதே முதுகு சாய்ந்து நின்றாள்.
"சந்தியா.." என்றான் அவன்.

"ம்.." என்றவள் அவனின் குரலில் உள்ள காந்தத்தை ஆச்சரியத்தோடு உணர்ந்து கொண்டாள்.

"என்னோடு சேர்ந்து குளிக்க வரியான்னு உன்னை கேட்க சொல்லுது என் மனசு.." என அவன் சொல்ல அவளுக்கு நாணத்தால் மொத்த உடலும் சிவந்ததை போல இருந்தது. அவனுக்கு என்ன பதிலை சொல்வது என குழம்பி போய் நின்றாள் அவள்.

"உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண நினைக்கல சந்தியா.. ஆனா சில நேரத்துல இந்த மனசு என் பேச்சை கேட்கவே மாட்டேங்குது..‌ உன்னை என்னைக்குமே என்னால மறக்க முடியாது.. உன்னாலயும் என்னை என்னைக்குமே மன்னிக்க முடியாதுன்னு தெரியும்.." கடைசி வார்த்தைகளை சோகத்தோடு சொன்னான் அவன்.

தனது காதலை அவனிடம் சொல்லி விட அவளது உள்ளம் துடித்தது. ஆனால் அவன் நம்ப மறுப்பான் என நினைத்து உதட்டை கடித்தபடி அமைதியாக நின்றுக் கொண்டாள்.

"இப்ப கூட நீ இங்கேயே நிற்கறதை பார்த்து நீ எனக்காகதான் காத்திட்டு இருக்கன்னு மனசு சந்தோசத்துல துள்ளி குதிக்குது.. ஆனா மூளை சொல்லுது நான் கூட்டி வந்த பொண்ணு கூட நான் ஏதாவது கொஞ்சி பேசிடுவேனோன்னு நினைச்சி சந்தேகப்பட்டுதான் நிற்கறன்னு.."
அவன் சொன்னது அவளுக்கு சற்று அதிர்ச்சியை தந்தது. அன்று ரியாவுடன் சேர்த்து வைத்து பேசியதற்கே கொலை காண்டு ஆனவன் இன்று தான் ஏதாவது சந்தேகம் கொண்டு விட்டால் மிருகமாகவே ஆகி விடுவேனே என்று நினைத்து பயந்தாள்.

அவன் குளித்து முடித்து தலை துவட்டும் சத்தம் கேட்டு சட்டென கதவை விட்டு ஒதுங்கி நின்றாள் அவள். இனியன் டவலால் முகத்தை துடைத்தபடியே வெளியே வந்தான்.

வாசலில் நின்றவளின் மீது தன் விரலில் இருந்த தண்ணீரை உதறினான். அவள் பொய்யாய் முகம் சுளித்தபடி முகத்தை திருப்பினாள்.

"சாரி.. எப்பவும் ரியா மேல தண்ணீர் உதறி உதறி அதே பழக்கம்.." என்றவன் தன்னிடமிருந்த டவலில் அவள் மேல் இருந்த நீர் துளிகளை துடைத்து விட்டான்.

ரியா என்ற பெயர் சந்தியாவிற்கு தடுமாற்றத்தை தந்தது. ஆனாலும் அவளால் அதை புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. சிறு வயதிலிருந்து இருவரும் ஒன்றாய் சேர்ந்து வளர்ந்து உள்ளனர். அவர்களுக்குள் இருக்கும் பாசத்தை சந்தேகம் எனும் பெயரில் கேவலப்படுத்துவது எவ்வளவு தவறான விசயம் என்று புரிந்துக் கொண்டாள்.

அவளின் முகத்தில் இருந்த தண்ணீரை துளிகளை துடைத்தவன் அவளின் முகத்தின் அழகில் மயங்கி நின்று விட்டான். அவளும் அவனைதான் பார்த்தபடி யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். அவன் தன்னை ஆழ்ந்து பார்ப்பதை கண்டவள் தன்னால் முகம் சிவந்தாள். அவன் தன்னையும் மறந்து அவளது உதடு நோக்கி குனிந்தான்.

தோட்டத்தின் மற்றொரு மூலையில் இருந்த குளியலறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு இருவருமே தங்களின் மாய உலகிலிருந்து வெளி வந்தனர். மேகலையை கண்டதும் சந்தியா இனியனை விட்டு ஓரடி தள்ளி நின்றாள்.

"சாரி.." மெல்லிய குரலில் சொன்னவன் வீட்டை நோக்கி நடந்தான். அவனது சாரி அவளுக்கு ஏமாற்றத்தை மட்டுமே தந்தது.

தனது உடையை சரி செய்தபடியே சந்தியாவின் அருகில் வந்தாள் மேகலை. "தேங்க்ஸ்.. உங்க டிரெஸ் எனக்கு ரொம்ப கரெக்டா இருக்கு.." என்றாள்.‌ அவள் அதிக நேரம் அழுதிருந்ததால் அவளது குரலில் இருந்த கரகரப்பு சந்தியாவுக்கு பரிவை அதிகப்படுத்தியது.

"உள்ளே போகலாம் வாங்க.." அவளின் கை பிடித்து உள்ளே அழைத்து சென்றாள்.

"நீங்க போங்க.. நான் ஒரு அஞ்சி நிமிசம் கழிச்சி வரேன்.. எங்க வீட்டை தவிர வேற எங்கேயும் நான் போனதே இல்ல.. புதுசா ஒரு வீட்டுக்கு வர ஒரு மாதிரியா இருக்கு.."

"நானும் உங்க கூடவே இருக்கேன்.." சந்தியா ஆறுதல் குரலில் சொன்னாள்.

"இல்ல பரவால்ல.. நீங்க போங்க.. ஒரு அஞ்சி நிமிசம் தனியா இருக்க ஆசைப்படுறேன்.. எனக்கு எல்லாமுமா இருந்த எங்க சித்தி திடீர்ன்னு செத்துட்டாங்க.. நானும் ஒரே நாளுல அனாதையா ஆகிட்டேன்.. ஒரு அஞ்சி நிமிசம் கழிச்சி வரேன்.. நீங்க போங்க.." என்றாள்.

அதன்பிறகும் அவளை வற்புறுத்த விருப்பமில்லாமல் வீட்டிற்குள் சென்றாள் சந்தியா.
மேகலை முகத்தை மூடியபடி அருகேயிருந்த சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.

'சித்தி.. என் வாழ்க்கை நிஜமாவே இவ்வளவு இக்கட்டான சூழ்நிலையில்தான் இருந்ததா.? அண்ணன் கூட என்னை அனாதைன்னு சொல்லிட்டான். நான் வளர்ந்த வீட்டுல இருந்தே என்னை துரத்திட்டாங்க.. பிச்சைக்காரி மாதிரி ஆதரவு தேடி வேற வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன் நான்..' மனதுக்குள் சித்தியோடு பேசியவளின் கன்னத்தில் சூடான கண்ணீர் வழிந்தது.

ரகு அப்போதுதான் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். வந்தவனின் கண்களில் இனியன் தென்பட்டானோ இல்லையோ ஆனால் அவனது வாசம் ரகுவின் நாசியில் துளைத்து விட்டது.

கண்களை மூடி வாசத்தை ஆழ்ந்து சுவாசித்தவன் "சேன்டிம்மா உன் புருசனை வேற சோப் மாத்த சொல்லு.. இல்லன்னா ஆம்பளன்னு கூட பார்க்காம நானே அவர் மேல பாஞ்சிடுவேன்.." என்றான்.

அவன் இதை சொல்லி முடித்ததும் பாத்திரம் ஒன்று தரையில் விழுந்து உருளும் சத்தம் கேட்டது. திடுக்கிடலோடு கண் விழித்து பார்த்தான் ரகு. சக்தி அதிர்ச்சியோடு நின்றிருக்க அவளது கால் அருகே பூக்கள் நிரம்பியிருந்த பாத்திரம் ஒன்று உருண்டபடி இருந்தது.

சக்தியின் நேர் எதிரே அமர்ந்திருந்த மகேஷ் கீழே சிந்திய பூக்களை பார்த்து விட்டு சலிப்புடன் ரகுவை பார்த்தான்.

"இந்த பூக்களை அள்ளி வைக்கிற வேலையையும் இவ என் தலையிலதான் கட்ட போறா.." மகேஷ் சோகமாக ரகுவிடம் சொன்னான்.

ரகு அவர்கள் இருவரையும் கண்டு தன் கரங்களால் முகத்தை மூடிக் கொண்டான்.
"உன் பிரெண்டை விட நீ நல்லாதான் வெட்கப்படுற.. உனக்கு என் மேல இப்படி ஒரு ஆசை இருக்கும்ன்னு தெரிஞ்சிருந்தா அவ பின்னாடி சுத்தாம உன்னை தேடி பிடிச்சி உன் பின்னாடியே சுத்தியிருப்பேன்.." இனியன் சொன்னது கேட்டு "வ்வேக்.." என்றாள் சந்தியா.
ரகு முகத்தை மூடியிருந்த கைகளிலிருந்து விரல்களை மட்டும் நகர்த்தி தன் எதிரே நின்றிருந்த இனியனையும் அவன் பின்னால் நின்றிருந்த சந்தியாவையும் பார்த்தான்.
திடீரென கேமரா ஃப்ளாஷ் ஆகும் சத்தம் கேட்டது. சக்தி தன் கையிலிருந்த போனை பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ம்மா.. என்னை போட்டோ எடுத்திங்களா.? அதை அழிங்க.." என்றான் ரகு.

"இதை அருணாவுக்கு அனுப்ப போறேன்.." என்றவள் போனோடு இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

"அருணாவுக்கா..? அம்மா.. ப்ளீஸ் வேணாம்.. அவ கிண்டல் பண்ணுவா.." கெஞ்சினான் அவன்.

"ஆம்பள பசங்க வெட்கப்படுவது அபூர்வமான ஒரு விசயம்.. இந்த மூவ்மென்ட் போனா வராது.." என்ற சக்தியின் முன்னால் கையெடுத்து கும்பிட்டபடி பல்லை காட்டினான் ரகு.
"அந்த போட்டோவை அழிச்சிடுங்க.. நான் வேணா தினம் அரை மணி நேரம் உங்க முன்னாடி வந்து வெட்கப்பட்டு காட்டுறேன்.." என்றான்.

அவனது கெஞ்சல் முகம் கண்டு சக்திக்கு சிரிப்பு வந்தது. அவள் கலகலவென சிரித்தபோது சிறு குழந்தைகளின் கிண்கிணி சலங்கையாக மற்றொரு சிரிப்பு குரல் கேட்டது. அனைவரும் திரும்பி பார்த்தனர்.

மேகலை அவர்களின் பார்வையை கண்டு சட்டென சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள். அவர்கள் தவறாக எண்ணி விடுவார்களோ என நினைத்தவளின் முகத்தில் பயம் குடி புகுந்தது.

"யார் இந்த பொண்ணு..?" ரகுதான் முதலில் கேட்டான். அவனுக்கு பார்த்த முதல் கணமே மேகலையை பிடிக்காமல் போய் விட்டது.

"இவங்க மேகலை.. தேவ சுந்தரியோட அக்கா பொண்ணு.. கொஞ்ச நாளைக்கு நம்ம வீட்டுலதான் தங்க போறாங்க.." என்று விளக்கம் சொன்னான் இனியன்.

"ஏன் அவங்களுக்கு வீடு இல்லையா‌‌.?" மீண்டும் ரகு கேட்டான்.

இனியன் நடந்த அனைத்தையும் விளக்கமாக சொன்னான். மேகலையின் கதையை கேட்டு சந்தியாவுக்கும் பரிதாபமாகவே இருந்தது.

ஆனால் ரகுவுக்கு சந்தேகம் மட்டுமே தோன்றியது.

"அங்கே போலிஸ்ன்னு நீங்க மட்டும்தான் இருந்திங்களா.?" என்றான் இனியனிடம்.

"இல்ல.. என்னோடு தேவன் இருந்தாரு.. அப்புறம் செக்யூரிட்டிக்காக வந்த போலிஸ் நிறைய பேர் இருந்தாங்க.." இனியன் விளக்கம் சொன்னான்.

"ஆனா அத்தனை பேருக்கும் வராத கருணை உங்களுக்கு மட்டும் ஏன் வந்தது.? ஏதாவது வேற ஒரு பெண் போலிஸோடு இவங்களை அனுப்பி இருக்கலாமே.. இல்லன்னா இவங்களை ஹாஸ்டல்ல விட்டுட்டு துணைக்கு இரண்டு பெண் போலிஸை விட்டுட்டு வந்திருக்கலாமே.?" தன் மனதில் இயல்பாய் தோன்றிய கேள்விகளை கேட்டான் ரகு.

Word count 1082

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE
COMMENT
FOLLOW
SHARE
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN