நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 33

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சந்தியா கன்னம் வெட்கத்தில் சிவந்து போனது. இனியன் அவளது பதிலுக்காக காத்திருந்தான்.

"கண்டிப்பா அடிமையா மட்டும்தான் இருக்கணுமா.? இந்த மகாராணி போஸ்டெல்லாம் எனக்கு தர மாட்டியா.?" என்றாள் தயக்கமாக. தனக்கு மட்டும் ஏன் விதி சுத்தி சுத்தி கொடுமை செய்கிறது என தன் மீது பரிதாபம் கொண்டாள் அவள்.

இனியன் வலம் புறமாக தலையசைத்தான். "நோ.. என் காதல் சாம்ராஜ்யத்துல ஒரே ராஜா நான் மட்டும்தான்.. என்னோட ஒரே அடிமை நீ மட்டும்தான்.. ஓகேவா இல்லையா.?" என்றான்.

சந்தியா உதட்டை கடித்தபடி யோசனையை செய்தாள்.

"கழுதைக்கு வாக்கப்பட்டா உதை வாங்கிதான் ஆகணுமோ.?" என முனகியவளை சிரிப்பு மாறாமல் பார்த்தான் இனியன்.

'கொடுமைடா..' என மனதில் எண்ணியவள் "ஓகே.." என்றாள்.

அவன் பதிலுக்கு முத்தம் ஒன்றை அவளது கன்னத்தில் பதித்து விட்டு விலகி நின்றான்.

"நான் குளிக்க போறேன்.. நீயும் வரியா.?" என்றான்.

அவள் உடனடியாக மறுத்து தலையசைத்தாள்.

உதடு சுழித்து பழிப்பு காட்டியவன் குளிக்க கிளம்பினான். அவனது முதுகை பார்த்தபடி நின்றிருந்த சந்தியாவிற்கு துள்ளி குதிக்க வேண்டும் போல இருந்தது.

அவன் ஈர தலையோடு ஹாலுக்கு வந்தபோது ஜில்லென்று இருந்த பாயாசத்தை எடுத்து வந்து தந்தாள் சந்தியா.

ஆவலோடு அதை சுவைத்தான். வழக்கம் போல ருசி தலைகீழ்தான். ஆனால் அவள் செய்ததாயிற்றே. அதனால் ஆவலின் சிறு பங்கும் குறையாமல் அதை சாப்பிட்டு முடித்தான்.

அவன் பாயாசத்தை பற்றி குறை சொல்வான் என காத்திருந்தாள் அவள். ஆனால் அவன் ஆவலோடு சாப்பிடுவதை கண்டு உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்து கொண்டாள்.

அவனது ஈர தலையில் கையை வைத்து கலைத்து விளையாடினாள். அவளை இழுத்து தன் மடி மீது அமர வைத்துக் கொண்டான் இனியன்.

"அப்பா எங்கே..?" என்றான் அவளது கன்னத்தை வருடியபடி.

"மாமா இன்னும் வரல.." என்றவளின் கழுத்தில் தன் கை விரல்களை ஓட விட்டான் அவன்.
அவனது மடி மீது நெளிந்தாள் சந்தியா.

"அந்த பொண்ணு ஜெயிலுக்குள்ள இருக்காளா.?" என்றாள் வருத்தத்தோடு.

"ஆமா.. வனஜா ஆன்டி அவளை பார்த்துப்பாங்க.." என்றவன் சட்டென அவளது தோளில் தனது முகம் பதிக்க அவள் மூச்சு விட மறந்து போனாள்.

மேகலை இரவெல்லாம் கண்விழித்து அமர்ந்திருந்தாள். கண்களின் ஈரம் காயவே இல்லை.
மறுநாள் இனியன் சொன்னது போலவே மேகலை வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான் தேவன்.
அவனுக்கு முன் வந்து அந்த வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்தான் இனியன்.

"சாரி சார்.. கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சி.." என்றபடி காரிலிருந்து இறங்கி ஓடி வந்தான் தேவன்.

"வாங்க வீட்டுக்குள்ள போகலாம்.." என்றவன் முன்னால் நடக்க அவனை பின்தொடர்ந்து நடந்தான் தேவன்.

"வாங்க சார்.." இனியனை கண்டதும் நேற்று உரையாடிய அதே சிவப்பு சட்டைக்காரன் இன்றும் வேறொரு சிவப்பு சட்டையோடு வரவேற்றான்.

"நாங்க தேவ சுந்தரி ரூமையும் மேகலை ரூமையும் சோதனை போட வந்திருக்கோம்.." என்றான் இனியன்.

"ஆனா அதைதான் ஏற்கனவே சோதனை போட்டுட்டாங்களே சார்..?" சந்தேகமாக கேட்டான் அவன்.

"நாங்களும் எக்ஸ்ட்ராவா சோதனை போட வந்திருக்கோம்.. ஏனா நாங்க இரண்டு பேரும் எங்க நிழலையே நம்பாதவங்க.. எதுவா இருந்தாலும் எங்க கண்ணால பார்த்துதான் நம்புவோம்.." நெஞ்சு புடைத்து நின்றபடி சொன்னான் தேவன்.

இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்த சிவப்பு சட்டைக்காரன் "சரிங்க சார்.. சோதனை பண்ணுங்க.." என்றான்.

இனியன் முதலில் தேவ சுந்தரியின் அறையை நோக்கி நடந்தான்.

சீல் வைத்திருந்த கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.

"தேவ சுந்தரியோட டைரி ஏதும் இருக்குதான்னு தேடட்டா சார்.?" என்ற தேவன் கிளவுஸை கையில் மாட்டிக் கொண்டு அலமாரியை தோண்ட ஆரம்பித்தான்.

இனியன் அங்கிருந்தவற்றை ஒவ்வொன்றாய் நோட்டமிட்டான். மேகலையின் புகைப்படம் இரண்டு பக்க சுவர்களில் இருந்தது.

மேஜை மீதும் ஒரு சிறிய அளவிலான புகைப்படம் இருந்தது. அதில் இரண்டு ஆண்களுக்கு மத்தியில் சிரித்தபடி நின்றிருந்தாள் மேகலை. அவர்கள் இருவரும் அவளை பூரிப்போடு பார்த்துத் கொண்டிருந்தனர். இனியன் அந்த புகைப்படத்தை கையில் எடுத்து பார்த்தான்.

மூவருக்கும் முக ஒற்றுமை நிறைய இருந்தது. நேற்று தேவன் காட்டிய தேவ சுந்தரியின் மகன்கள்தான் அந்த இருவரும் என்பதை கண்டுக் கொண்ட இனியனுக்கு அவர்களுக்கு இடையே சிரித்தபடி நின்றிருந்த மேகலையை கண்டுதான் வித்தியாசமாக இருந்தது.
அவளை அடியோடு வெறுக்கும் அண்ணன்கள் இவளோடு இவ்வளவு நெருக்கமாக நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டது நம்பும்படியாக இல்லை.

"தேவன் இந்த போட்டோவை பார்த்தா உங்களுக்கு என்ன தோணுது.?"

இனியன் அழைத்ததும் வந்து பார்த்தான் தேவன். அதை கையில் வாங்கியவன் வெகுநேரம் யோசனையோடு பார்த்தான்.

"இவங்க இந்த பொண்ணை வெறுத்து இருப்பாங்கன்னு நினைக்க முடியல சார்.." என்றான் நெற்றியை தேய்த்தபடி.

"ஒரே குழப்பமா இருக்கு சார். நாம எந்த வழியில் போனாலும் டெட் என்ட்தான் வருது.." என்றவன் புகைப்படத்தை இனியனிடமே திருப்பி தந்தான்.

இனியன் அதன் பிறகே புகைப்படத்தின் பின்னால் ஏதோ இருப்பதை கண்டான்.
புகைப்படத்தை திறந்து உள்ளே பார்த்தான். நான்காய் மடித்த பேப்பர் ஒன்று இருந்தது. சந்தேகத்தோடு அதை எடுத்து பிரித்தான்.

"அன்பு மேகலைக்கு எனது ஆயிரம் கோடி ஆசிர்வாதங்கள்.. எனக்கு கொஞ்ச நாளாவே மனசு சரியில்ல.. ஏதோ ஒன்னு நடக்கப்போறதா மனசு சொல்லுது.. உன் பேர்ல சொத்து எழுதி வச்சது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு இப்பதான் புரிஞ்சது.. ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன் நான்.. உன் அண்ணன்கள் இதுக்காகவே என்னை கொல்ல போறாங்க.. அவங்க பேச்சை கேட்காம விட்டது என் தப்புதானோன்னு தோணுது.. உனக்கு வாழ்க்கையில எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் உன் அண்ணன்ங்க தன் உயிரை கொடுத்தாவது உன்னை பத்திரமா பார்த்துப்பாங்க.. அவங்க சொல் பேச்சை கேட்டு நடம்மா.. உன் அப்பாவி தனத்தால யாரையும் நம்பிடாத.. இந்த உலகம் எந்த அளவுக்கு போலியானதுன்னு நீ தெரிஞ்சிக்க வேண்டாம்ன்னு நினைச்சிதான் உன்னை ஊருலயே வச்சிருந்து பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டேன் நான்.. பெத்த மகளுக்கே எஜமானியா இருக்க வச்சிடுச்சி என் விதி.. சாரிம்மா..''

"சார்.. இது என்ன புது டிவிஸ்டு.?" என்றான் தேவன் அவனது கையிலிருந்த கடிதத்தை வாங்கியபடி.

"ஏற்கனவே நிறைய குழப்பம்.. இப்ப இதோடு சேர்த்து ஒரு புது குழப்பம்.." வெறுத்து போய் சொன்னான் இனியன்.

"பெத்த மகளை வேலைக்காரியா வளர்த்தி இருக்காங்க.. ஆனா ஏன்.?" என்று கேட்டான் தேவன்.

"எனக்கு மட்டும் எப்படியா தெரியும்.? வெளியே இருக்கற சொந்தகாரங்களுக்கே இந்த விசயம் தெரியாதபோது நாம என்னதான் பண்றது.?" என்றவன் "வேற ஏதாவது உருப்படியா கிடைக்குதான்னு பாருங்க.." என்றான். தேவன் கையில் இருந்த கடிதத்தை வாங்கி பாக்கெட்டில் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டான்.

இனியனும் தேவனும் அந்த ரூமை மேலும் சோதித்தனர். ஆனால் வேறு எதுவும் உருப்படியாக ஏதும் கிடைக்கவில்லை. இருவரும் சலித்து போய் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தனர்.

"மேகா ரூமை பார்க்கலாம்.." என்ற இனியன் மேகலையின் அறை கதவை திறந்தான். கத்தி கண்டு பிடித்த பின் அந்த அறைக்கும் சீல் வைத்திருந்தனர். அந்த ரூமை சோதித்ததிலும் அவர்களுக்கு எந்த தடயமும் கிடைக்கவில்லை. நொந்து போனவனாக திரும்பியவன் மேஜையில் ஒரு புத்தகத்தை கண்டு அதை கையில் எடுத்தான். அப்போது அந்த புத்தகத்தின் கீழே இருந்த மாத்திரை இனியனின் கண்களில் பட்டது.

இனியன் அந்த மாத்திரைகளை கையில் எடுத்தான். அந்த வீட்டில் கிடைத்த ஒரே உருப்படியான தடயம் இது மட்டும்தான் என்று உணர்ந்தவன் "தேவன்.." என்றான்.

"என்ன சார்.?" என திரும்பியவனிடம் தன் கையிலிருந்த மாத்திரை அட்டையை காட்டினான்.

ஒற்றை மாத்திரை மட்டும் தீர்ந்து போயிருந்த அந்த அட்டையை கையில் வாங்கிய தேவன் "மேகலை சொன்ன தலைவலி மாத்திரை இதான் சார்.. பாவம் அந்த பொண்ணு நிஜமாவே தலைவலியோடு இருந்திருக்கா.." என உச்சு கொட்டினான் தேவன். தேவ சுந்தரி அறையில் கிடைத்த கடிதம் தேவன் மேகலை மீது வைத்திருந்த சந்தேகத்தை கொஞ்சமாக தீர்த்து விட்டிருந்தது.

"யோவ்.. அது தலைவலி மாத்திரை இல்லையா.. தூக்க மாத்திரை.." என இனியன் சொல்ல தேவன் அவசர அவசரமாக அந்த மாத்திரை அட்டையை சோதித்தான்.

நெற்றியில் அறைந்துக் கொண்டான். "தூக்க மாத்திரை சார்.. தலைவலியில மாத்திரையை மாத்தி சாப்பிட்டு இருக்கா.. அதான் வீட்டுல நடந்த கொலையும் தெரியல.. பூசாரி காலிங் பெல் அடிச்சதும் தெரியல.." என்றவனுக்கு நிஜமாகவே மேகலை மீது பரிதாபம் வந்தது.

"நான் வேற அந்த பொண்ணை ரொம்ப திட்டிட்டேன் சார்.." என சோகமாக சொன்னவன் அந்த மாத்திரையை இனியனிடம் தந்தான்.

இனியன் அந்த மாத்திரையை தனது பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டான்.

"ஆனா இந்த ஆதாரத்தை வச்சி அந்த பொண்ணை காப்பாத்த முடியாதே சார்.." என்று சோகமாக சொன்னான் தேவன்.

"உண்மையான கொலையாளியை கண்டுபிடிக்கணும் தேவன்.. காளியோட பிரெண்டையும் மேகலை போனுக்கு மெஸேஜ் அனுப்பியவனையும் கண்டுபிடிக்கணும்.." என்றான் இனியன்.

"கண்டிப்பா சார்.." என்றவன் இனியனோடு சேர்ந்து அந்த வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான்.

சிவப்பு சட்டைக்காரன் கை அசைத்து விடை தந்தான்.

இனியனும் தேவனும் ஆபிஸ்க்கு திரும்பி வந்தபோது ஆபிஸ் வாசலில் காத்திருந்தனர் தேவ சுந்தரியின் இரு மகன்களும். அவர்களை கண்டதும் இனியனும் தேவனும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

இருவருமே குழம்பி போய் முன்னோக்கி நடந்தனர்.

இவர்களை கண்டதும் அவர்கள் இருவரும் அவசரமாக ஓடி வந்தனர்‌.

"சார்.. இந்த கொலையை மேகா செஞ்சிருக்க மாட்டா.. தயவு செஞ்சி அவளை வெளியே விட்டுடுங்க.. ப்ளீஸ்.." என்று கையெடுத்து கெஞ்சினான் ஒருவன்.

"உள்ள போய் பேசலாம் வாங்க.." என முன்னால் நடந்தான் இனியன்.

தனது இருக்கையில் அமர்ந்தவன் தன் எதிரில் இருந்த இருக்கைகளுக்கு கை காட்டினான்.

"உட்காருங்க பேசுவோம்.." என்றான்.

அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்தனர்.

அவர்கள் முன் தான் கொண்டு வந்திருந்த கடிதத்தை நீட்டினான் இனியன். தயக்கத்தோடு வாங்கினான் ஒருவன். படித்து பார்த்தவனுக்கு கண்கள் கலங்கி விட்டது.

"உண்மையை சொன்னாதான் நானும் என் பக்கமிருந்து ஏதாவது உதவி செய்ய முடியும்.." என்று சொன்னான் இனியன்.

"ஆமா சார்.. அவ எங்க தங்கைதான்.. இது அவளுக்கே இன்னைக்கு வரைக்கும் தெரியாது.. இது எல்லாமே அவ சேப்டிக்குதான் சார்.." என்றான் சின்னவன்.

"கொஞ்சம் தெளிவா சொல்றிங்களா.?" என கேட்டான் தேவன்.

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

"நீங்க எங்க மேகாவுக்கு உங்க வீட்டுல இடம் தந்தீங்கன்னு கேள்வி பட்டோம்.. உங்க மேல எங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.. அதனால் நம்பி சொல்றோம்.. ப்ளீஸ் இதை வெளியே சொல்லிட்டாதிங்க.. எங்க வம்சத்துல அவ்வளவா பெண் குழந்தைகளே பிறக்காது சார்.. எட்டு தலைமுறைக்கு ஒரு முறைதான் ஒரே ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கும்ன்னு நம்பிக்கை.. அப்படி அதிசயமா பிறக்கற பெண் குழந்தையையும் உயிர்ப்பலி தந்துடுவாங்க சார்.." என பெரியவன் தயக்கமாக சொல்ல தேவன் ஓரடி தடுமாறி நின்றான்.

"என்னது..?" என்றான் அதிர்ச்சியோடு.

"இது எல்லாமே ஒரு வரலாறு சார்.. ஒரு எழவெடுத்த வரலாறு.." என்றான் சின்னவன் எரிச்சலோடு.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

Word count 1084
VOTE
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN