நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 36

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சந்தியா காப்பியோடு ஹாலுக்கு வந்தபோது சக்தியும் மேகலையும் வீட்டிற்குள் வந்தனர்.
"மேகா.." என்றபடி அவளை நெருங்கினாள் சந்தியா.

அழுது அழுது சோர்ந்திருந்த மேகாவை பார்க்கும்போது சந்தியாவிற்கு பரிதாபமாக இருந்தது.

"இவ ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும் ம்மா.." என்றாள் சக்தி.

"சரி அத்தை.." என்றவள் மேகலையின் வழியில் இருந்து விலகி நின்றாள்.

மேகலை சென்ற பிறகு இனியனை தேடி போனாள் சக்தி. அவன் தன் அறையிலிருந்து வெளியேறிய அதே நொடியில் சக்தியும் அவனது அறை வாயிலில் வந்து நின்றாள்.

"அம்மா.." என்றவனை கை கட்டி நின்றபடி பார்த்தாள் அவள்.

அவனுக்கு காப்பியை தந்து விட்டு செல்ல அங்கு வந்த சந்தியா சக்தியும் அவனும் பேசிக் கொண்டிருப்பது கண்டு திரும்பி செல்ல நினைத்தாள்.

"மேகா மேல உனக்கு என்ன ஸ்பெஷல் பாசம்.?" என சக்தி கேட்கவும் சந்தியா அங்கேயே நின்று விட்டாள்.

"என்னம்மா பாசம்.?" என்றவன் அவளின் கேள்விக்கு சிக்காமல் தப்பிக்க முயல்வது நன்றாகவே தெரிந்தது.

"நான் ஒன்னும் முட்டாள் கிடையாது இனியா.? நீ ஒரு போலிஸ்.. அவ அக்யூஸ்டா குற்றம் சாட்டப்பட்டு பெயில்ல வந்திருப்பவ. அவளுக்கு நீ அன்னைக்கு ஆதரவு தந்தது சரிதான்.
ஆனா இன்னைக்கு என்ன அவசியம் வந்தது.? அவளுக்குன்னு அண்ணனுங்க இரண்டு பேர் இருக்காங்க.. அவனுங்களுக்கு இல்லாம அக்கறை உனக்கு என்ன வந்தது.?" என கேட்டாள்.

இனியன் கை கட்டி நின்றடி அருகேயிருந்த சுவற்றில் சாய்ந்து கொண்டான்.

"அவங்க உடனடியா திரும்பி போற வேலை இருக்குன்னு உங்க முன்னாடிதானே சொன்னாங்க.?" என்றான்.

"ஆனா ஏன்..? அவங்க அவளோட அண்ணன்கள்.. அவங்க தங்கையை பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு அவங்களுக்கு இருக்கு.. தங்கச்சிக்காக வேலையை விட்டுட்டு இங்கேயே இருக்க வேண்டிய பொறுப்பு அவங்களுக்கு இருக்கு.. நீ நடுவுல பேசாம இருந்திருந்தா அவங்க இங்கேயே தங்கி அவளை கவனிச்சிட்டு இருந்திருப்பாங்க.. ஆனா நீ ஏன் தேவையில்லாத வேலைகளை செய்ற.?" என்றாள் சக்தி.

"ம்மா.. நீங்களுமா.? நான் என்ன அவங்களை தப்பான எண்ணத்தோடா இங்கே கூட்டி வந்திருக்கேன்..? அவளோட சொந்த குடும்பமே அவளை கொல்ல துடிக்குது.. இப்படி ஒரு நிலையில நான் எப்படி அவங்களை தனியா விட முடியும்.? இது என் முதல் கேஸ்.. அவங்க உயிரை பாதுகாக்கற பொறுப்பும் எனக்கு இருக்கு.. இதுல என்னால எந்த ரிஸ்க்கும் எடுக்க முடியாது.." தனது முடிவை தெளிவாக சொல்லி விட்டான் அவன்.

"நீ சொல்றதை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியுது இனியா.. ஆனா சந்தியா என்ன நினைப்பான்னு யோசிச்சியா.? உன்னால அடிபணிஞ்சி போக முடியாது. நீ பிடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலோ நாலு காலோ எனக்கு அது தேவையில்ல.. ஆனா இந்த பொண்ணை காரணம் காட்டி சந்தியாவுக்கும் உனக்கும் இடையில சண்டை ஏதும் வந்தா அப்புறம் நான் உன்னை சும்மா விட மாட்டேன் பார்த்துக்க.." என்றவள் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

சக்தி பேசி சென்றதை நினைத்தபடி சிலையாக நின்றிருந்தாள் சந்தியா. உண்மை சொல்ல வேண்டுமானால் அவளுக்கும் மேகலை அந்த வீட்டில் இருப்பதில் இஷ்டமில்லைதான். ஆனால் தனது பேச்சிற்கு காது கொடுக்காத இனியன் தான் ஏதாவது சொல்ல போனால் அதையும் தனக்கு எதிராக ஏதும் திருப்பி விட்டு விடுவானோ என பயந்தாள். இனியன் மீது கொண்ட நம்பிக்கையை வாட விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்தாள்.
தனது யோசனையின் பிடியில் இருந்தவள் இனியன் தன் அருகே வந்ததை கவனிக்கவே இல்லை. அவளது கையிலிருந்த காப்பி கோப்பையை எடுத்துக் கொண்டவன் "அப்படி என்ன யோசனை.?" என்றான்.

தனது சிந்தையிலிருந்து விடுப்பட்டவள் "ஒன்னுமில்ல.." என்றாள் ஒற்றை வார்த்தையில்.
"அம்மா சொன்னதை ஏதும் மனசுல போட்டு குழப்பிக்காத.. அந்த பொண்ணுக்கு எதிரிங்க அதிகம்.. அந்த பொண்ணு செத்து போனா அந்த குற்ற உணர்ச்சி வாழ்க்கை முழுக்க எனக்கு இருக்கும்.. இதை அம்மாவாலதான் புரிஞ்சிக்க முடியல.. நீயாவது புரிஞ்சிக்க.. என்னோட காதல் வேற.. என் பொறுப்பு வேற.." என்றவன் கோப்பையை திருப்பி தந்தான்.
புரிந்துக் கொண்டதாக தலையசைத்தவள் திரும்பி நடந்தாள்.

"சந்தியா.."

என்னவென திரும்பி பார்த்தாள்.

"காப்பி சூப்பர்.. உன் உதடுகளை போல சர்க்கரை சுவைக்காதுதான்.. ஆனா அடுத்த முறையாவது மறக்காம காப்பியில் சர்க்கரையும் போடு.." என்றவன் திரும்பி நடக்க சிவந்து போன முகத்தோடு சமையலறை நோக்கி நடந்தாள் சந்தியா.

மறுநாள் வீட்டிலிருந்தவர்கள் தங்களது பணிகளை புறப்பட்டு சென்றனர்.

சோகமே உருவாக அமர்ந்திருந்த மேகலையை தேடி வந்த சந்தியா "உங்களுக்கு வீட்டுல இருக்க போர் அடிச்சா என்னோடு வரிங்களா..?" என்றாள்.

மேகலையும் தனக்கு சிறு மாற்றம் கிடைக்கட்டுமே என நினைத்து அவளோடு கிளம்பினாள்.

சந்தியாவின் விவசாய நிலத்தை பார்த்தவள் "சூப்பர்ங்க.. நீங்க விவசாயியா.?" என்றாள்.

"அந்த அளவுக்கெல்லாம் இல்லைங்க.. சிறு பிள்ளை விளையாட்டு போல ஏதாவது செய்வேன்.." என்றவள் சற்று நேரத்தில் அங்கு வந்து சேர்ந்த தன் தோழியை கை காட்டினாள்.

"இது நித்யரூபா.. என் பிரெண்ட்.. இந்த பார்ம்ல என் பார்ட்னரும் இவளே.." என்றவள் தன் தோழியிடம் "இவங்க மேகலை.." என்றவள் சிறு யோசனைக்கு பிறகு "பேமிலி பிரெண்ட்.." என்றாள்.

அவர்கள் இருவரும் கைகளை குலுக்கிக் கொண்டனர்.

சந்தியா தனது சிறு ஆராய்ச்சிகளை பற்றி மேகலைக்கு எடுத்து சொன்னாள்.

"பல வருசங்களுக்கு முன்னாடி நிறைய தானிய வகைகள் அழிஞ்சிடுச்சி.. ஆனா அதுல பல முழுசா அழிஞ்சிருக்காதுன்னு நான் நம்புறேன்.. எங்கேயாவது எனக்குன்னு கிடைக்கற நாலு தானிய மணிகளை வச்சாவது அதை அழிவில் இருந்து காப்பாத்த நினைக்கிறேன்.. நான் விவசாயம் ஏதும் செய்றது கிடையாது.. எங்கே என்ன விதைகள் எந்த தரத்துல கிடைக்கும்ன்னு எனக்கு தெரியும். பழமையை அழிக்காம அதையும் புதுமையா செய்ய நினைக்கற விவசாயிகளுக்கு என் பார்ம் மூலமா உதவிகளை செய்றேன்.." என்றாள் சந்தியா. மேகலை அவள் சொல்வதை கவனமாக கேட்டுக் கொண்டாள்.

அன்றிலிருந்து அவளும் சந்தியாவிற்கு தன்னால் இயன்ற உதவிகளை செய்ய ஆரம்பித்தாள். வீட்டில் வெட்டியாக இருப்பதை விட இப்படி இரு பெண்களோடு சேர்ந்து செடிகளுக்கு உரமிடுவது மேகலைக்கு பிடித்திருந்தது.

ரகுவிற்கு திருமண நாள் நிச்சயிக்கப்பட்டது.

அந்த வார இறுதியில் முத்து சிறையிலிருந்து வீடு திரும்பினார். அவர் வந்த இரண்டு நாட்கள் கழித்து சுந்தரமும் பொன்னியும் வீடு வந்தனர். அதுவரையிலும் தனது அறையில் அடைந்து கிடந்தவருக்கு சந்தியாதான் பணிவிடைகளை செய்தாள்.

தான் ஐந்து வருடங்கள் கழித்து வீடு வரும் வேளையில் தன் மனைவி தனக்காக வீட்டில் காத்திருக்கவில்லை என அவருக்கு கோபம் வந்து விட்டது.

"எங்கடி ஊர் சுத்த போன..?" என்றார் பொன்னி திரும்பி வந்தவுடன்.

அவரை சக்திக்கு எப்போதுமே பிடிக்காது. இப்போதும் தன் வாயை திறந்து தனது திருவருள் வார்த்தைகள் எதையாவது சொல்லலாமா என நினைத்தாள் அவள். ஆனால் இந்த ஐந்து வருடத்தில் தன்னை வார்த்தைகளால் குத்திய அத்தை இன்று எதையாவது பதிலாக சொல்லட்டும் நாம் வேடிக்கை பார்ப்போம் என அமைதியாக இருந்துக் கொண்டாள்.

"அஞ்சி வருசமா நீங்க எங்கே போனிங்கன்னு நான் கேட்டேனா.? அது மாதிரி நான் எங்கே போனன்னு நீங்களும் கேட்காதிங்க.." என்றாள்.

சுந்தரமும் சக்தியும் அந்த வீட்டில் இருப்பதே அவருக்கு பிடிக்கவில்லை. பொன்னி தன்னை எதிர்த்து பேசியதும் பிடிக்கவில்லை. ஐந்து வருடத்தில் தனது நிலையே தலைகீழாக மாறி விட்டது போல என நினைத்தவருக்கு கோபம்தான் அதிகமாக வந்தது. அந்த கோபத்தை யார் மீது காட்டலாம் என அவர் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் இனியன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.

"தாத்தா.."

"என்னப்பா.." முத்துவும் சுந்தரமும் ஒரே நேரத்தில் பேசினர். சுந்தரத்தை முறைத்த முத்து இனியனை பார்த்தார்.

"எதுக்குப்பா கூப்பிட்ட.?" என்றார்.

"நீங்க ஒரு தனிக்காட்டு சிங்கம் போல.. நீங்க இங்கே இருந்தா வீணா சண்டைதான் வரும்.. அதனால நீங்க மாந்தோப்புக்கு போய் தங்கிக்கங்க.." என்றான்.

"இனியா.. பாட்டியையும் தாத்தாவையும் ஏன் பிரிக்கற.?" வருத்தத்தோடு கேட்டாள் சந்தியா.

"அடச்சை.. இந்த மனுசன் கூட நான் இத்தனை வருசம் வாழ்ந்ததே பெரிசு.. இனியும் வாழ என்ன இருக்கு.? அந்த ஆளை மாந்தோப்புக்கே போக சொல்லுங்க.. தாலி கட்டிய பாவத்துக்கு தினமும் சோறு கொடுத்து விடுறேன்.." என்றவள் முத்துவின் முன்னால் நிற்கவும் பிடிக்காமல் சமையலைக்குள் சென்று நுழைந்துக் கொண்டாள்.

முத்துவுக்கும் கோபம் வந்து விட்டது. "இந்த ராட்சசி இருக்கற வீட்டுல நான் ஏன் இருக்க போறேன்.? நான் மாந்தோப்புக்கே போய் நிம்மதியா இருக்கேன்.. இவ ஒன்னும் எனக்கு ஓசியில சோறு தர வேண்டாம்.. இது அத்தனையும் எங்க அப்பா சம்பாதிச்சது.. நான் சம்பாதிச்சது.. அவளும் அவங்க அப்பனும் சம்பாதிச்சது இல்ல.. அதை நியாபகம் வச்சிக்க சொல்லு.." சந்தியாவிடம் சொல்லியவர் தனது துண்டை உதறி தோளில் போட்டுக் கொண்டு வெளியே நடந்தார்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் வராததுமாக இவர்கள் இப்படி சண்டை போட்டுக் கொண்டது சுந்தரத்திற்கு பிடிக்கவே இல்லை. தான் விரைவில் மீண்டும் புண்ணியம் தேடி கிளம்ப போகிறோம் என்பதை புரிந்துக் கொண்டார்.

இவர்களது இந்த குடும்பத்தை மேகலையால் புரிந்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.
மறுநாள் இனியனை தேடி வந்தான் மூர்த்தி.

"எதுக்கு மாப்பிள்ளை வர சொன்னிங்க.?" என்றான்.

"நீங்க இனி மாந்தோப்புல காவலா இருக்க வேணாம் மாமா.. அதை தாத்தா பார்த்துக்கட்டும்.. நீங்க வீட்டுல சும்மா இருங்க.." என்றான்.

"எனக்கு சும்மா இருக்க வராது மாப்பிள்ளை.. இந்த வேலையும் இல்லன்னா நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.." என சோகமாக சொன்னவன் குழப்பத்தோடு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

தன்அப்பாவின் சோக முகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்தியாவிற்கு இனியன் மீது ஆத்திரமாக வந்தது. அவன் தனியாக இருக்கும் நேரத்தில் அவனிடம் தன் கோபத்தை கொட்டினாள்.

"எதுக்கு எங்க அப்பாவை மாந்தோப்புல இருந்து வெளிய அனுப்பின.?" என்றாள் கோபத்தோடு.

அவளை யோசனையோடு பார்த்தான் இனியன்.

"நீதானே உங்க அப்பாவை வீட்டோட மாப்பிள்ளையாக்கி அடிமை மாதிரி கொடுமை படுத்துறதா சொன்ன.? அதனாலதான் இப்படி.. அந்த தோப்பை இனி தாத்தா பார்த்துப்பாரு.. உங்க அப்பாவை கால் மேல கால் போட்டுக்கிட்டு உட்கார சொல்லு.."

"எங்க அப்பாவை பார்த்தா உனக்கு ஓசியில சாப்பிடுற மாதிரி தெரியுதா.?" என அவள் திருப்பி கேட்க , இனியன் சிரிப்போடு தலையை வலம் புறமாக அசைத்தான்.

"இதை உங்க வீடா நினைச்சிருந்தா அவர் தோப்புல வேலை செஞ்சது உனக்கு வித்தியாசமா தெரிஞ்சிருக்காது.. இதை நீதான் கேட்ட.. நீ என்ன சொன்னியோ அதை நான் செஞ்சிட்டேன்.. இனி இந்த வீட்டுல அவர் எந்த வேலையும் செய்ய தேவையில்ல.. உங்க அப்பா ஒன்னும் ஓசி சோறு சாப்பிடல.. அவருக்கும் சேர்த்துதான் நீயும் நானும் உழைக்கிறோம்.. நீ வேணா உரிமை ஏதும் இல்லன்னு நினைக்கலாம்.. ஆனா அவருக்கு வேண்டியதை செய்ய வேண்டிய எல்லா உரிமையும் எனக்கு இருக்கு.." என்றவன் தனது கையிலிருந்த பைலில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தான்.

"எங்க அப்பா சோகமா வெளியே போனாரு.." அவனிடம் இதை ஏன் சொல்கிறோம் என்பது அவளுக்கு புரியவே இல்லை. இனியன் தன் கையில் இருந்த பைலை ஓரம் வைத்து விட்டு அவளை இழுத்து தன் அருகில் அமர வைத்தான்.

"அவர் சோகம் கொஞ்ச நேரத்துல போயிடும்.. நீ அதை ஏன் நினைச்சி பீல் பண்ற.?" என்றான் அவளது கன்னத்தை கிள்ளிக் கொண்டே.

"ஏனா அவர் என் அப்பா.." என அவள் சோகமாக சொன்னாள்.

அவளை தன் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டான் அவன்.

"அவர் ஒன்னும் குழந்தை இல்ல.. அவருக்குன்னு ஒரு லைப் இருக்கு.. அதை இதுக்கு மேலயாவது அவர் வாழட்டும் விடு.." என்றவன் அவளது நெற்றியில் முத்தத்தை தந்தான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

word count 1147
LIKE
COMMENT
FOLLOW
SHARE
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN