செங்கா 4

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
விஷ்வா வீட்டிற்கு வந்தபோது அவன் காயத்ரி கவலையோடு சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாள்.
பொன்னா கோபித்து கொண்ட மனவருத்ததில் இருந்தவனுக்கு அம்மாவின் சோகத்தை பற்றி விசாரிக்க நேரம் இல்லாமல் போய் விட்டது.

அவன் தனது அறைக்குள் நுழைந்து பட்ட பகல் என்றும் பாராமல் கவிழ்ந்து படுத்துக் கொண்டு உறங்க முயன்றான்.

காயத்ரியோ அரை மணி நேரத்திற்கு முன்னால் இந்த வீட்டில் நடந்த நிகழ்ச்சியை நினைத்து பார்த்தாள்.

காயத்ரி சீரியலை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த நேரத்தில் அந்த வீட்டின் காலிங்பெல் ஒலித்தது. புவியை பார்க்க சென்ற விஷ்வாதான் திரும்பி வந்துவிட்டான் போல என எண்ணியபடி சென்று கதவை திறந்தாள். அவளுக்கு எதிரே கூலிங்கிளாஸை மாட்டியபடி நின்றிருந்த பூங்கோதை இவளை அலட்சியமாக பார்த்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

சோபாவில் அமர்ந்து ஒரு காலை மற்றொரு கால் மீது போட்டுக் கொண்டவளின் கைப்பை தரையில் விழுந்தது. அதை அவள் எடுக்கவில்லை. பூங்கோதையை பயத்தோடு பார்த்த காயத்ரி கீழே கிடந்த கைப்பையை எடுத்து தரலாமா வேண்டாமா என்று குழம்பி நின்றாள்.
பூங்கோதையோடு பேச பயமாக இருந்தது.

"நான் என் பொண்ணை என்னோடு கூட்டி போக வந்திருக்கேன்.." என்றாள் கண்களில் இருந்த கண்ணாடியை கழட்டியபடியே.

காயத்ரிக்கு நெஞ்சம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது. ரக்சனா காயத்ரியின் வயிற்றில் பிறந்தவள் அல்ல. இது விஷ்வாவுக்கு தெரியுமே தவிர ரக்சனாவுக்கு கூட தெரியாது. பிறந்ததும் இறந்து போன தன் குழந்தைக்கு மாற்றாக வளர்த்துக் கொள்ள ஆண்டவனாக அவளுக்கு கொடுத்த பரிசுதான் ரக்சனா

ரக்சனாவை யாருக்கும் தூக்கி கொடுத்து விட விரும்பவில்லை காயத்ரி. அது ரக்சனாவை பெற்ற தாய் பூங்கோதையாகவே இருந்தாலும் சரி.

முடியாது என சொன்னால் என்ன வில்லங்கம் ஆகும் என காயத்ரிக்கு தெரியும். ஆனால் அதே சமயம் சரியென சொன்னால் அதுவும் ஒரு முடியாத தொடர்கதை ஆகும் என்பதை அறிவாள்.

"குடிக்க தண்ணீர் ஏதும் வேணுமா.?" என்றவளின் குரலில் இருந்த பயம் நன்றாகவே தெரிந்தது.

"எனக்கு தண்ணீர் வேணாம்.. என் பொண்ணுதான் வேணும்.."

"அவளை உங்க கூட என்னால அனுப்ப முடியாது.." என காயத்ரி சொன்னதும் சடக்கென எழுந்து நின்றாள் பூங்கோதை. அவளது திடீர் செயலில் காயத்ரி பயந்து போய் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

"எனக்கு என் பொண்ணு வேணும்.. அதுவும் இப்பவே வேணும்..?" என கேட்டவள் எதிரில் இருந்த மேஜை மீது இருந்த காப்பி கப்பை எடுத்து எதிரே வீசினாள். அந்த கோப்பை சுவரில் மோதி சில்லு சில்லாக உடைந்தது.

"அம்மா.." என பயந்து போய் காயத்ரி கத்தினாள்.

"எனக்கு என் பொண்ணு வேணும்.." என அவள் முன்னால் நடக்க காயத்ரி கை கால் நடுங்க பின்னால் நகர்ந்தாள். தனது கையை ஓங்கிய பூங்கோதை காயத்ரியை அறைய இருந்த நேரத்தில் யாரோ அவசரமாக வீட்டிற்குள் ஓடி வந்தனர். பூங்கோதையின் கையை பற்றி அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டனர்.

பயந்து கண்களை மூடியிருந்த காயத்ரி கண் விழித்து பார்த்தாள். பூங்கோதையை தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார் லாரன்ஸ்.

காயத்ரி பெருமூச்சோடு தன் நெஞ்சில் கையை வைத்தாள்.

"நல்ல நேரத்துல வந்திங்க.." என்றவள் படபடக்கும் தன் நெஞ்சத்தின் துடிப்பை சரி செய்ய முன்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

"சாரிங்க.. நான் அசந்திருந்த நேரத்துல எப்படியோ ரூம்ல இருந்து தப்பிச்சி வந்துட்டா.. உங்களை ஏதாவது பண்ணிட்டாளா.?" அக்கறையோடு கேட்டார் லாரன்ஸ்.

"ஏதும் ஆகல.." என்றவள் லாரன்ஸின் சட்டை பாக்கெட்டோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த பூங்கோதையை பயத்தோடும் பரிதாபத்தோடும் பார்த்தாள்.

"சரிங்க.. நாங்க கிளம்பறோம்.. இனி இப்படி நடக்காது.. பயப்படாதிங்க.." என்ற லாரன்ஸ் பூங்கோதையை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே நடந்தார். பூங்கோதை அவரோடு செல்ல மறுத்து அங்கேயே நின்றாள்.

"எனக்கு என் பொண்ணு வேணும்.." என்றாள்.

"நான் நாளைக்கு கூட்டி வரேன்.." என்று சொன்னவர் அவளை வலுக்கட்டாயமாக தன்னோடு அழைத்து சென்றார். அவள் "என் பொண்ணு எனக்கு வேணும்.." என கத்திக் கொண்டே சென்றாள்.

அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றபிறகு காயத்ரி தன் பயம் நீங்காமலேயே அமர்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

காயத்ரியின் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த லாரன்ஸ் பூங்கோதையை காரின் பின்சீட்டில் அமர வைத்து கதவை சாத்தினார். மறுபக்க கதவை திறந்து தனது பைல் ஒன்றை கையில் எடுத்துக் கொண்டார்

''நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். நீ எந்த சேட்டையும் செய்யாம அமைதியா இருந்தா நான் திரும்பி வரும்போது உனக்கு நிறைய சாக்லேட்ஸ் வாங்கிட்டு வருவேன்.. ஓகேவா.?" என்றவர் காரின் டிரைவரிடம் வந்தார்.

"எனக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு.. நான் திரும்பி வரும் வரைக்கும் இவளை பத்திரமா பார்த்துக்க.." என்றவர் சாலையில் சென்ற ஆட்டோ ஒன்றை கை காட்டி நிறுத்தி ஏறி அமர்ந்தார்.

பூங்கோதையை திரும்பி பார்த்த டிரைவர் வாகனத்தை ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்பினார்.
ரெஸ்டாரண்ட் ஒன்றில் வந்து நின்றது லாரன்ஸ் வந்த ஆட்டோ.

ஸ்டாப்..

அட ஒன்னு சொல்ல மறந்துட்டேன்ப்பா..

பூங்கோதை மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண். ரக்சனா வயிற்றில் இருக்கும்போது நடந்த ஒரு அதிர்ச்சிகரமான சம்பவத்தால் பூங்கோதை பைத்தியமாகி விட்டாள். அவளை எந்த மருத்துவராலும் குணப்படுத்த முடியவில்லை. தனது வேலையின் காரணமாக பூங்கோதையை பார்த்துக் கொள்ள கூட நேரமில்லை லாரன்ஸ்க்கு.

இந்த நிலையில் பூங்கோதைக்கு குழந்தையும் பிறந்தது. அந்த குழந்தையை இனி எப்படி பார்த்துக் கொள்வது என அவர் கவலை கொண்டிருந்த நேரத்தில் பக்கத்து படுக்கையில் குழந்தை ஒன்று இறந்தே பிறந்தது என்ற காரணத்தால் அழுதுக் கொண்டிருந்த காயத்ரி கண்ணில் பட்டாள்.

பிறந்த தன் குழந்தை பசிக்கு அழுவதை கூட அறியாமல் விட்டத்தை பார்த்தபடி படுத்திருந்த பூங்கோதையையும், இறந்த தன் குழந்தையை கையில் ஏந்த கூட விதி வாய்க்காமல் போய் விட்டதே என அழுதுக் கொண்டிருந்த காயத்ரியையும் மாறி மாறி பார்த்தார். தன் கையில் ஏந்தியிருந்த தன் குழந்தை பசிக்கு அழுவதையும் கண்டார்.

"ஏம்மா.. இந்த குழந்தையை அந்த அம்மாக்கிட்ட தத்து தந்துடலாமா.?" என கேட்டவரை பார்த்த பூங்கோதை "அதுக்கு பதிலா எனக்கு சாக்லேட்ஸ் வாங்கி தரணும்.." என்றாள்.

அவர் தனக்கு வரவிருந்த கண்ணீரை மறைத்தபடியே "எங்க குழந்தையை நீங்க வளர்த்துறிங்களா.?" என கேட்டார் காயத்ரியிடம். லாரன்ஸை அதிர்ச்சியோடு பார்த்த காயத்ரி பூங்கோதையின் நிலையை கண்டதும் அவர் தந்த குழந்தையை கையில் வாங்கி கொண்டாள்.

அந்த குழந்தையை கையில் வாங்கிய நாளில் இருந்து ரக்சனாவின் தாய் காயத்ரிதான். லாரன்ஸ் எப்போதாவது ரக்சனாவை காண வருவார். ஆனால் ஒருநாள் கூட தான் யாரென அவளிடம் சொன்னது இல்லை.

தனது பணியில் அவர் பணம் ஈட்ட ஆரம்பித்ததும் தனது மனைவியை நல்ல மருத்துவமனையில் கொண்டு போய் சேர்த்தினார். ஆனால் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை. ஒரு வருடத்திற்கு முன்னால் அவளை தனது வீட்டிற்கே அழைத்து வந்து விட்டார்.
மருத்துவமனையின் சூழலில் இருந்து வெளி வந்ததாலோ என்னவோ அவளுக்குள் ஒரு சிறு மாற்றம். அவரோடு சகஜமாக பேச ஆரம்பித்து விட்டாள். ஆனால் எப்போதாவது திடீரென பொருட்களை தூக்கி வீசி அடிப்பாள். இப்படி இருக்கையில்தான் ஒருநாள் அவர் ரக்சனாவை பற்றி தெரியாமல் சொல்லி விட்டார். அன்றிலிந்து தன் மகள் தனக்கு வேண்டுமென அடம் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

எப்போது வேண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் செய்பவளிடம் தன் மகளை ஒப்படைக்க இவருக்கு மனம் வரவில்லை. அதனால்தான் இன்று கூட அவளை காயத்ரி வீட்டிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்தார்.

அவர் அந்த ரெஸ்டாரண்டிற்குள் நுழைந்த நேரத்தில் சீனுவும் அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தான்.

"இங்கே வா.." என்று மேஜை ஒன்றின் பின்னால் இருந்து அழைத்தான். அவன் தலையில் பாறாங்கல்லை தூக்கி போட வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. வயதில் மூத்தவனுக்கு மரியாதை கூட தர தெரியாத இவனை சக்தி கேஸிலிருந்து ஏன் காப்பாற்றினோம் என நினைத்தார் அவர். லாரன்ஸ் சீனுவின் குடும்ப வக்கீல். சக்தி என்ற போலிஸ் அதிகாரியை கொலை முயற்சி செய்த குற்றத்திற்கு பத்து லட்சம் பைனை கட்டி விட்டு பத்து வருடம் ஜெயிலில் இருக்க வேண்டியவனை ஐந்து வருடமாக கேஸை இழுத்தடித்து தன் திறமையால் இல்லாத தகிடுதத்தம் செய்து அவனை ஜெயிலுக்கு போக விடாமல் செய்த புண்ணியவான் இவர்.

சீனுவின் தாத்தா தனது சொத்துகளை தனது மகள் கலையரசி பேரில் எழுதி வைத்து விட்டு செத்துபோய் விட்டார். இவனின் முகத்தில் விழிக்க கூட பிடிக்காமல்தான் காலையிலேயே தன் அஸிஸ்டென்டை இவனது வீட்டிற்கு அனுப்பி உயிலை படித்து காட்டி விட்டு வர சொன்னார். உயிலை படித்து காட்டிவிட்டு அவனது வீட்டை விட்டு வெளியே வந்த இவரது அஸிஸ்டென்ட் உடனடியாக இவருக்கு போனை செய்து "ஊர் உலகத்தை பொறுத்தவரை என் அத்தை செத்துட்டா.. அவ அப்படியே செத்துடறதுதான் நல்லது.." என இவன் சொல்லி சிரித்ததை சொன்னான்.

சீனுவின் புத்தி எப்படி கிறுக்குதனமானது என்பதை இவர் நன்றாக அறிவார். அதனால்தான் இவனை நேரில் பார்த்து எச்சரித்து விட்டு செல்லலாம் என்று வந்தார்.

"என்ன எதுக்கு வர சொன்ன.?" என்றான் அவன். அவர் அவனுக்கு எதிரில் அமர்ந்து தான் எடுத்து வந்த பைல் கட்டினை அவிழ்த்தார். தனது பேனாவை எடுத்து அவர் மேஜை மேல் வைத்த நேரத்தில் அந்த பேனா கீழே உருண்டு விழுந்தது. அந்த வழியே கடந்து சென்ற இளமங்கை ஒருத்தி அந்த பேனாவை எடுத்து மேஜை மேல் வைத்தாள். சீனு அவளை வெறித்துப் பார்க்கவும் இவருக்கு கடுப்பாக இருந்தது.

"இங்கே பாருங்க சீனு.. நான் ரொம்ப முக்கியமான விசயம் பேச வந்திருக்கேன்.." என இவர் சொல்லவும் இவர் பக்கம் திரும்பியவன் "என்ன விசயம்.?" என்றான்.

அந்த பைலில் இருந்த ஒரு பேப்பர் காப்பியை எடுத்து அவன் முன்னால் வைத்தார் அவர்.

"உங்க தாத்தா அவரோட சொத்துகளை உங்க அத்தை கலையரசி பேருல எழுதி வச்சிருக்காரு.."

"அதைதான் உன் வால் வந்து சொன்னானே." என்ற சீனு தன்னை கடந்து சென்ற மங்கை அமர்ந்திருந்த மேஜையை பார்த்தான்.

"உங்க அத்தைக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா அந்த சொத்து முழுக்க அனாதை ஆசிரமத்துக்கு போய் சேர்ந்துடும்.."

இதை கேட்டதும் சீனு அதிர்ந்து போனான்.

"இப்ப உங்களுக்கு இருக்கற ஒரே வழி உங்க அத்தை காலுல விழுந்து அவங்க சொத்தை அவங்ககிட்டயே தரதுதான்.." என்றவரை சந்தேகமாக பார்த்தவன் "என் அத்தையே எனக்கு அந்த மொத்த சொத்தையும் மாத்தி எழுதி வைக்க முடியுமா.?" என்றான்.

'உன் மூளையை கரையான் அரிக்க..' என நினைத்தவர் எழுந்து நின்றார்.

"அவங்களே முழு மனசோடு மாத்தி எழுதி தந்தா ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல" என்றவர் அவன் முன்னால் நிற்கவும் பிடிக்காமல் எழுந்து வெளியே நடந்தார்.

அதே நேரத்தில் அவரது வீட்டில் பூங்கோதை "நான் பெத்த புள்ளையை எனக்கு தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாளே.. ஏதோ ஒரு கால நேரம் என் புள்ளையை அவக்கிட்ட தத்து கொடுத்தேன். ஆனா இன்னைக்கு திருப்பி கேட்டா தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாளே.. நான் யாருன்னு அவளுக்கு சரியா தெரியல போல.. தெரிய வைக்கிறேன். புரிய வைக்கிறேன்.." என்று பைத்தியம் போல சபதம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். சாரி.. பைத்தியமாகதான் சபதம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

திங்கள் மாலையில்..

இரவு துரத்திய மலையடிவார பாதையில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது பேருந்து. பொன்னாவின் போன் வேறு மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. விஷ்வா இதோடு நூறாவது முறையாக அழைப்பு விடுத்திருந்தான். அவன் அழைப்பின் காரணமாகவே அவளது போனில் இருந்த சார்ஜர் குறைந்துக் கொண்டிருந்தது.

"செடிமலை ஆத்தங்கரை யாராவது இருக்கிங்களா.?" என கண்டக்டர் கேட்டதும் சட்டென இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றாள். நடத்துனர் விசிலை ஊதினார். பேருந்து நின்றதும் இறங்கி கொண்டாள் பொன்னா.

தன் எதிரில் இருந்த ஆற்றை பார்த்தாள். ஆற்றின் மறுகரையில் இருக்கும் சிறு கிராமத்தையும் பார்த்தாள். அதே பேருந்தில் இன்னும் பத்து மைல் சென்ற பின் இறங்கினால் பாலத்தோடு கூடிய சாலை வரும். அதில் நடந்தால் அந்த ஊருக்கு நடந்தே சென்று விடலாம். ஆனால் மனப்பாரத்தில் இருந்தவளுக்கு சுற்றிக் கொண்டு சென்று அந்த வழியில் கால் கடுக்க நடக்க மனம் வரவில்லை. ஆற்றில் வெள்ளம் குறைவாகதான் இருந்தது. இறங்கி நடந்தால் இரண்டு நிமிடத்தில் அக்கரைக்கு சென்று விடலாம். ஆனால் என்ன அந்த இருளில் சலசலக்கும் அந்த ஆற்றில் இறங்கி நடக்க தைரியம் மட்டும் தேவை.

இவளுக்கு இவ்வளவு தைரியம் ஏதும் இருந்ததில்லை. ஆனால் இன்று மன விரக்தி இருந்தது. அதனாலயே எதையும் யோசிக்காமல் ஆற்றில் இறங்கி விட்டாள்.

"எனக்கு தூக்கம் வருது.. உன் திட்டை நான் நாளைக்கு வாங்கிக்கிறேன்.. இன்னைக்கு இத்தோடு விட்டுடு.." என்ற சாமிநாதன் வாசலில் கட்டிலை சாய்த்து அதில் அமர்ந்தான்.

காலையிலிருந்து ஓயாமல் திட்டி கொண்டிருக்கிறாள் கலையரசி. 'இவளுக்குதான் வாய் வலிக்குமோ வலிக்காதோ.. அப்பப்பா..' என மனதில் புலம்பிக் கொண்டிருந்தவனை முறைத்தபடி வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தாள் கலையரசி. அவளுக்கு இன்னமும் கோபம் போகவில்லை.

''வீட்டை விட்டு அனுப்ப கூடாதுன்னு சொன்ன பிறகும் அவளை அனுப்பி வச்சிருக்கன்னா உன்னையெல்லாம் என்னான்னு சொல்றது.?''

சாமிநாதன் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டு வானத்து விண்மீனை பார்த்தான்.

"ஆத்தையும் காத்தையும் தடுக்கறது தப்பும்மா.." என்றான்.

விறகு கட்டை ஒன்று அவனது தலைக்கு மேல் பறந்து சென்று அவனது கால்மாட்டு பகுதியில் விழுந்தது.

"என்னை கொல்றதுக்காகவே உங்கப்பன் உன்னை பெத்து விட்டாரா.?" என கேட்டவனுக்கும் வாய் வேறு நிற்கவில்லை போலும்.

கலையரசி முறைப்போடு இன்னொரு விறகு கட்டையை கையில் எடுத்த நேரத்தில் செருப்பொலியும் கொலுசொலியும் ஒன்றாய் கேட்டது.

"பொன்னா வந்திருக்காளா.? ஆனா என் மக இந்த நேரத்துக்கு வர மாட்டாளே.." என சாமிநாதன் சொன்ன நேரத்தில் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சம் படும் இடத்தில் வந்து சேர்ந்தாள் பொன்னா.

"பொன்னா.. இதென்னடி முழுசா நனைஞ்சி வந்திருக்க.. அதுவும் இந்த நேரத்துக்கு.? உங்க அப்பன் பைத்தியம் உனக்கும் பிடிச்சிக்கிச்சா.?" என கேட்டபடி அவளை நெருங்கினாள் கலையரசி.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே
VOTE
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN