நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

செங்கா 12

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
இரவு சூழ்ந்துக் கொண்டிருந்தது. தன் வீட்டின் முன்னால் இருந்த அனலில் குளிர் காய்ந்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் செங்கா.

"இங்கே ஏன் உட்கார்ந்திருக்க.? வந்து நம்ம வூட்டுல சாப்பிட்டு தூங்கு.." என அவளை அழைத்தாள் அங்கு வந்த ஒரு கிழவி.

செங்கா எரியும் அனலில் இருந்து பார்வையை திருப்பி அந்த பாட்டியை பார்த்தாள்.
"நான் வரல பாட்டி.. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.." என்றாள்.

"நீ மனுசியாடி.? இப்படி வெட்டவெளியில் தங்க உனக்கென்ன தலையெழுத்தா.? வந்து நம்ம வூட்டுல இருடி.. உங்கப்பனும் அம்மாளும் வந்தா என் பொண்ணை அனாதையா விட்டுடாங்கன்னு எங்ககிட்ட சண்டைக்கு வருவாங்க.." என்றாள் அந்த கிழவி ஆதங்கமாக.

"நான் வரல பாட்டி.. எங்க அப்பனும் அம்மாளும் ராத்திரிக்குள்ள வந்துடுவாங்க.. அவங்க எங்கேயும் போய் இராத் தங்கல் இருந்ததே இல்ல.. இப்ப இரண்டு நாளா வராதவங்க இன்னைக்கு நான் வருவேன்னு நம்பி ராத்திரியில் ஓடி வருவாங்க.. அவங்க வந்து பார்க்கையில நான் வூட்டு பக்கத்துல இருந்தாதானே ஆகும்.? அவங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவாங்க.. என்னை மட்டும் தனியா விட்டுட்டு போனாங்க இல்ல.. அவங்க வந்த பிறகு இருக்கு கச்சேரி.." என்றவள் முழங்காலை கட்டியபடி முழங்கால் முட்டி மீது முகம் பதித்தாள்.

"மூணு நாளா வராதவங்க இனி என்னேரத்துக்கு வராங்களோ.? நான் கூப்பிட்டேன். இனி வரதும் வராததும் உன் விருப்பம்.. ராத்திரியில் மழை வந்தா அப்பவாவது வந்து திண்ணையிலயாவது தூங்கு.." என்றுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றாள் அந்த கிழவி.
செங்கா மீண்டும் தனது ஃபோனை எடுத்து சாமிநாதனுக்கு அழைத்தாள். மீண்டும் ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்றே வந்தது. இந்த வாசகத்தை கேட்டு கேட்டு அவளுக்கு கடுப்பாக இருந்தது.

"எங்கதான் போய் தொலைஞ்சிங்க எல்லோரும்.? யார் வூட்டுலயாவது எழவேதும் விழுந்துடுச்சா.? இந்த மகேஷ் மாமன் வூட்டு கிழவி ஏதும் போய் சேர்ந்துடுச்சா.? நீங்க ஃபோன் ஏதும் பண்ணாம கெளம்பி போனா நான் என்னாத்ததான் கண்டுபிடிக்கறது.? எனக்கும் மாமனுக்கும் சண்டைன்னு தெரியும்ல.? அந்த மனுசன் என்னை எப்பவும் காட்டுவாசி காட்டுவாசின்னே கூப்பிட்டு கிண்டல் பண்றாரேன்னு நான் அவருக்கிட்ட பேசாம எம்புட்டு வீராப்பா இருக்கேன்.!? இப்ப நானா ஃபோன் பண்ணா என் வீராப்பு என்னாத்துக்கு ஆவும்.?" என்று எரிந்துக் கொண்டிருந்த தணலிடம் கேட்டாள்.

நேரம் சென்றுக் கொண்டேயிருந்தது. தூரத்து வீடு ஒன்றிற்கு சென்று கயிற்று கட்டில் ஒன்றை வாங்கி வந்தாள். அணலை விட்டு சற்று தள்ளி கட்டிலை போட்டுக்கொண்டு ஏறி படுத்தாள். கொட்ட கொட்ட விழித்திருந்தாள். நரியும் யானையும் உலாவும் நடுக்காட்டில் உறங்கையில் கூட இந்த தனிமையை இவள் அனுபவிக்கவில்லை. இன்று தன் வீட்டின் முன் தனி ஆளாக உறங்க கடினமாக இருந்தது. அப்பா வந்ததும் மண்ணாகி போன வீட்டை பார்த்து கவலை கொள்வாரே என்று இவளுக்கு கவலையாக இருந்தது‌. நடுஜாமத்தில்தான் அவளுக்கு உறக்கமே வந்தது.

"விடியும் முன்னால வூடு வந்து சேராம இருங்க.. நான் மறுபடியும் காட்டுக்கு போயிட்டு திரும்பி வராமலேயே இருந்திடுறேன்.." என்று அரை தூக்கத்தில் சொன்னாள்.

"யம்மா.. யப்பா.." என்றபடியேதான் மறுநாள் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்தாள். அரை இருட்டில் தன் கட்டில் மட்டும் தனியாக இருப்பதை கண்டதும் ஏனோ அழுகை வரும்போல இருந்தது அவளுக்கு. அம்மா ஏதும் விளையாடுகிறாளா என சந்தேகம் தோன்றியது. இனி அவளின் பேச்சை கேட்காமல் காட்டிற்கு செல்ல கூடாது என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டாள்.
கோழி கூவும் அதிகாலை நேரம் அது. மசங்கலான இருள் எங்கும் பரவியிருந்தது. இதற்கு முன் இந்த நேரத்தில் விழிப்பு வந்ததே இல்லை அவளுக்கு. இப்படி பழக்கப்படாத நேரத்தில் கண் விழிப்பதே மனதுக்குள் சிறு நெருடலை தந்தது.

ஃபோனை எடுத்துக் கொண்டாள். வயல் பக்கம் கிளம்பினாள். நடந்தவளின் காலில் தடுக்கியது அவளது பேக். அதை தூக்கி ஓரம் வைத்தாள். பேக்கின் ஓரத்தில் செருகி வைத்திருந்த குழலை கண்டவள் அதை எடுத்து தன் இடுப்பில் சொருகி கொண்டாள். பல்குச்சி ஒன்றை உடைத்து எடுத்துக் கொண்டாள். தனது ஃபோனை பார்த்தாள். மகேஷுக்கு ஃபோன் செய்ய மனமே வரவில்லை. ஆனால் அம்மாவும் அப்பாவும் எப்போது திரும்பி வருவார்கள் என தெரியாமல் அனாதை போல இருக்கவும் முடியவில்லை.

பற்களை கடித்தபடி மகேஷ்க்கு ஃபோனை செய்தாள். அவன் அவளது தந்தையின் நண்பன். இவளிடம் எப்போதும் வம்பிழுப்பது ஒன்றே அவனது வேலை என்று இவள் எண்ணும் அளவுக்கு பாரபட்சம் இல்லாமல் கிண்டல் செய்வான்.

"ஹலோ.." என்றான் எதிர்முனையில் மகேஷ். தூக்கத்தில் இருக்கிறான் என்பது அவனது குரலிலேயே தெரிந்தது. எப்போதும் செங்கா என அழைப்பவன் இன்று ஹலோ என்றது கூட இவளுக்கு நெருடலைதான் தந்தது. போன் இணைப்பை துண்டித்துக் கொள்ளலாமா என்று கூட எண்ணினாள்.

"ஹலோ.." மகேஷூன் குரல் மீண்டும் கேட்டது.

"எங்க அப்பனும் அம்மாளும் எப்ப வருவாங்களாம்.?" என்றாள் எடுத்த எடுப்பிலேயே. இவளது கேள்வி அவனது தூக்கத்தை கலைத்து விட்டது போலும்.

"செங்கா..?" என்றவன் போன் திரையில் இருந்த பெயரை பார்த்து விட்டு மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தான்.

"செங்கா..? என்ன இந்நேரத்துக்கு ஃபோன் பண்ணி இருக்க.?" என்றான் அவன் குழப்பமாக.

"எங்க அப்பனும் அம்மாளும் இன்னும் ஊர் வந்து சேரலையே.. அதான் ஃபோன் பண்ணேன்.. எங்க அப்பன் போனுக்கு என்ன ஆச்சி.?" என்றாள் சிறு கோபத்தோடு.

"உங்க அப்பாவும் அம்மாவும் இங்கே வரலம்மா.. அவங்க எங்கே போறேன்னு உன்கிட்ட சொல்லிட்டு போனாங்க.?" என்று விசாரித்தான் அவன்.

"அங்கேயும் வரலையா.?" என குழம்பி போனாள்.‌ 'வேற எங்கே போனாங்க.? இவர்கிட்ட நாம எதையாவது கேட்டு வச்சி அப்புறம் அப்பா வந்து திட்டிட்டா என்ன பண்றது.?' என்றும் யோசித்தாள்.

"செங்கா.. சாமிநாதன் எங்கே போனான்.? உன்கிட்ட இங்கே வரேன்னு சொல்லிட்டு வந்தாங்களா.? எப்ப அங்கிருந்து கிளம்பினாங்க.?" என்று வரிசையாக தனது கேள்விகளை கேட்டான் அவன்.

அதே நேரத்தில் தங்களது வயலின் வரப்பின் மீது தனது அப்பாவை போலவே ஒரு உருவம் நடப்பதை கண்டாள் செங்கா.

"யப்பா.. யப்பா.." என்று கத்திக் கொண்டு ஓடினாள்.

மகேஷ் நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டான். "இந்த செங்காவுக்கு வேற ஏதாவது வேலை இருந்தா ஆகும்.? காலங்காத்தாலயே தன் விளையாட்டை ஆரம்பிச்சிட்டா.. இவளோட விளையாட்டால் நானும் பயந்து போயிட்டேன்.." என்று செங்காவை கடிந்து விட்டு மீண்டும் உறங்க சென்றான் அவன்.

தங்களது வயலின் வரப்பின் மீது நடந்துக் கொண்டிருந்தவனின் கையை பற்றி நிறுத்தினாள் செங்கா.

"யப்பா.." அவளது அழைப்பில் அவன் திரும்பி பார்த்தான். நெருக்கத்தில் பார்த்த பிறகுதான் அவன் ஊர் கோடியில் வீடு கட்டியுள்ள குமரேசன் என தெரிந்தது அவளுக்கு.

"செங்காளா இது.? எதுக்கு கூப்பிட்ட என்னை.? நான் டவுனுக்கு போற முத பஸ்ஸை பிடிக்க இந்த குறுக்குவழியில் போறேன்.." என்றான் அவன்.

"ஆங்.. பத்திரமா போய்டு வாங்க.." என்றவள் விலகி நின்றாள்.

இப்போது ஏனோ மனதில் சிறு பயம் உண்டானது. மகேஷ்க்கும் சொல்லாமல் இவர்கள் இருவரும் எங்கு போனார்கள் என்று யோசித்து பார்த்தாள்.

அவர்களது பெற்றோர் வீட்டுக்கு போய் இருப்பார்களோ என்று கூட எண்ணினாள். ஆனால் அவர்களது வீராப்பிற்கு இரு வீட்டிலும் இழவு விழுந்தால் கூட போகமாட்டார்கள் என இவளுக்கே நிச்சயமாக தெரியும். வேறு எங்கு போயிருப்பார்கள் என்றும் அவளுக்கு புரியவில்லை. மகேஷிடம் பெற்றோரை காணவில்லை என்று புகார் அளித்த பிறகு இவர்கள் வீடு வந்து சேர்ந்தால் பைத்தியகார பிள்ளை என்று அப்பாவும் மகேஷும் கிண்டலடிப்பார்களே என்று நினைத்தும் தயங்கினாள்.

கால் போன போக்கில் நடந்தவள் பொழுது புலரும் நேரத்தில் ஆற்றங்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

"யப்பா.. எப்ப வருவ நீ.?" என கேட்டபடி கரையோரம் இருந்த ஆலமரத்தடி மேடையில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

"இந்த வூட்டுல யாருக்கும் என் மேல அக்கறையே இல்ல.. எப்ப பார்த்தாலும் அவுத்து வுட்ட கழுதையாட்டம் திரியறாளே நாம பக்கத்துல இல்லன்னா மட்டும் கலங்கி நிக்கவா போறான்னு நெனைச்சிருப்பிங்க போல.." காற்றோடு புலம்பியவளை அறியாதவர்கள் யாரேனும் பார்த்தால் பைத்தியம் என்றே எண்ணுவார்கள்.

தீரா சோகம் ஒன்று தன் நெஞ்சில் ஏறியதை உணர்ந்தாள். அவளது கை அனிச்சையாக குழலை கையில் எடுத்தது. ஏதோ ஒரு சோக ராகம் ஒன்றை இசைக்க ஆரம்பித்தாள்.
அதியன் தன் முன் இருந்த பாதையை கண்டு தனது காரை நிறுத்தினான். நேற்று மாலையில் கிளம்பியவன் நேற்றே பாதியில் வழிதவறி போய் விட்டான். மீண்டும் வந்த பாதையில் திரும்பியவன் நடு இரவில் ஒரு ஊர் எல்லையில் வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு அங்கேயே உறங்க முயற்சித்தான்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கே அவனது தூக்கம் முழுமையாக கலைந்து விட்டது. அறியாத ஊரில் தெரியாத வீட்டு பெண்ணை காதலித்தான் என்று அவர்கள் வீட்டில் சிறையேதும் பிடித்து வைத்து விட்டார்களோ என்று கனவில் கூட விஷ்வாவின் நினைவுதான் வந்தது.

அடுத்து வந்த நகரத்தில் ஹோட்டல் ஒன்றின் முன் காரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே சென்றான். பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து தனது காலை நேர வேலைகளை முடித்து விட்டு வெளியே வந்தான்.

"அண்ணா சூடா ஒரு காப்பி.." என்றான். அவர்கள் தந்த காப்பியை குடித்து விட்டு பணத்தை தந்தவன் அங்கேயே தான் செல்ல வேண்டிய ஊர் இன்னும் எவ்வளவு தூரம் என விசாரித்துக் கொண்டான்.

ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு மேல் கடந்திருந்தது. பொன்னாவின் அட்ரஸை எடுத்து பார்த்தான். எங்கோ இங்கு அருகில்தான் என்பது புரிந்தது. ஆனால் எங்கு என்று சரியாக தெரியவில்லை. அவனது போனிற்கு அவ்வளவாக டவர் வேறு கிடைக்கவில்லை.
ஓரிடத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான். அந்த பாதையில் பைக்கில் சென்றுக் கொண்டேயிருந்த பால்காரர் ஒருவரை கை நீட்டி நிறுத்தினான்.

"அண்ணா.. இங்கே செடிமலை கிராமம் எங்க இருக்கு.?" என்றான்.

அவர் தனது கைக்கடிகாரத்தை பார்த்துக் கொண்டார்.

"இந்த பாதையில் போனால் அக்கரையில செடிமலை கிராமம். இல்லன்னா இதே தார் ரோட்டுல கொஞ்ச தூரம் போனா இடப்பக்கமா ஒரு பாலம் வரும். அதுல போனா செடிமலை கிராமம் வரும்.." என்றவர் அவன் அடுத்த சந்தேகம் கேட்கும் முன்பே சிட்டாக பறந்தார்.

"அக்கரையா.?" என்றபடி அவர் கை காட்டிய திசையை பார்த்தான். ஓர் ஒத்தையடி பாதை தெரிந்தது. காரை லாக் செய்து விட்டு அந்த பாதையிலேயே நடந்தான். கண்களை மறைத்த மரங்களின் இடையே நடந்தவனுக்கு சற்று நேரத்தில் தண்ணீர் ஓடும் சத்தம் கேட்டது.
'பக்கத்துல ஆறோ ஓடையோ இருக்கு போல..' என நினைத்தபடி முன்னேறி நடந்தான். விரைவிலேயே இசையொன்று அவன் காதில் விழுந்தது. அவன் நடக்க நடக்க இசையின் ஒலி அதிகமாக கேட்டது.

மரங்களை கடந்து வந்தவன் தன் எதிரே இருக்கும் ஆற்றை கண்டு ஒரு நொடி திகைத்து நின்றான். தன் காதில் விழும் இசை எங்கிருந்து வருகிறதென அறிந்துக் கொள்ளும் ஆவலில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். எதிர் கரையில் இருந்த ஆலமரத்தடியில் ஒரு உருவம் அமர்ந்திருப்பது விடிந்த பொழுதின் அரை வெளிச்சத்தில் மங்கலாக தெரிந்தது.

"யார் அது.?" என தனக்கு தானே கேட்டவனுக்கு அந்த இசையில் இருந்த சோகம் நெஞ்சை பிழிவதை போல இருந்தது. 'இவ்வளவு காலை நேரத்தில் எதற்காய் இந்த சோக கீதம்.?' என வாசித்தவனை பார்த்து கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது.
தன்னை மறந்து நின்றிருந்தான் அதியன்.

பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடிய ஆரம்பித்தது. எதிர் கரையில் அமர்ந்திருந்தவள் ஒரு பெண் என்பது இப்போது தெரிந்தது. எதிர் திசையில் அமர்ந்திருப்பவள் அந்த முகத்தை தன் பக்கம் திருப்பி காட்ட கூடாதா என்று சிறு ஏக்கம் உண்டானது அவனுக்குள்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

Word count 1143
VOTE
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN