நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

செங்கா 21

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
அதியன் தன் முன் தெரிந்த மலையை பார்த்தபடியே காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். 'அந்த மலையின் மீது எப்படி செல்வது.? நடக்க வேண்டுமே' என கவலையோடு காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவனின் தோளை தட்டினான் தேவன்.

"கொஞ்சம் முன்னாடி பார்த்து ஓட்டுடா.. அப்புறம் பின்னாடி வர ஆம்புலன்ஸ் பொன்னாவுக்கும் விஷ்வாவுக்கும் உதவறதுக்கு பதிலா நம்ம இரண்டு பேருக்கும் உதவிட போகுது.." என்றான்.

"உனக்கு என் மேல நம்பிக்கையே இல்லையாடா.? நான் என்ன உன்னை கொண்டுப்போய் ஏதாவது பள்ளத்துலயா தள்ளிட போறேன்.?" என கேட்டவனை ஒரு மாதிரி பார்த்த தேவன் "உன் மேல எனக்கு சுத்தமா நம்பிக்கை இல்லடா.. நீ ஓட்டுற லட்சணத்தை பார்த்தா நேரா கொண்டுப்போய் ஏதாவது பள்ளத்தாக்குலதான் தள்ளிடுவன்னு தோணுது.." என்றான்.

தேவன் இப்படி சொல்லி வாய் மூடும் முன்னால் காரை சடன்பிரேக் அடித்து நிறுத்தினான் அதியன்.
தேவன் சிறு அதிர்ச்சியோடு நெஞ்சில் கை வைத்தபடி அவனை முறைத்தான்.

"என்னடா வந்துச்சி உனக்கு.?" என கேட்டவனுக்கு பதிலை சொல்லாமல் காரை யூ டர்ன் எடுத்தான். அந்த சாலையின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தடியில் சில மனிதர்கள் நின்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். இரு கட்டிலில் இருவர் படுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பொன்னா அங்கிருந்த மரத்தின் வேர் மீது தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

"நமக்கு சிரமம் தராம அவங்களே இங்கே வந்துட்டாங்கடா.." என்றான் தேவன்.

அதியன் காரை நிறுத்திவிட்டு கீழே இறங்கி சென்றான். பொன்னா அவனை புதிராக பார்த்தாள்.

அங்கிருந்தவர்கள் இவனை கண்டதும் எழுந்து நின்றனர். இவனருகே வந்தனர்.

"நான் அதியன்.." என்று பொன்னாவிடம் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். கட்டிலில் பச்சிலை கட்டுக்களோடு படுத்திருந்த நண்பனை சிறு வேதனையோடு பார்த்தான். அதே வேளையில் அந்த இடத்தை தாண்டி செல்ல இருந்த ஆம்புலன்ஸை கை காட்டி நிறுத்தினான் தேவன்.

பொன்னா சிரமத்தோடு எழுந்து நின்றாள். அருகில் இருந்த இளம்பெண் அவளை தாங்கி பிடித்து நிறுத்தினாள்.

"இந்த லேடி யாருன்னு தெரியல.. இவங்கதான் என்னையும் அவரையும் கட்டையால் அடிச்சி கார்ல கடத்த டிரை பண்ணி இருக்காங்கன்னு நினைக்கிறேன்.." என்றபடி மற்றொரு கட்டிலில் இருந்த பூங்கோதையை கை காட்டினாள் பொன்னா.

பூங்கோதையை பார்த்தான் அதியன். கள்ளம் கபடமற்ற முகமாக தெரிந்தது.

"இவங்களை நான் எங்கேயோ பார்த்திருக்கேன்.." என்ற தேவன் பூங்கோதையின் அருகே சென்று உற்று கவனித்தான்.

"இவங்க நம்ம ஏரியா வக்கீல் ஒருத்தரோட வொய்ப்.. இவங்க மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவங்கப்பா.. இவரை தேடி கண்டுபிடிக்க சொல்லி எங்க ஸ்டேசனுக்கும் ரிப்போர்ட் வந்தது.." என்றான்.

"மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவங்க ஏன் இவங்களை அடிக்கணும்.? கடத்த டிரை பண்ணனும்.?" என குழப்பமாக கேட்டான் அதியன்.

"அதை அவங்க கண் விழிச்ச பிறகுதான் கேட்க முடியும்.‌." என்ற தேவன் ஆம்புலன்ஸில் இருந்து இறங்கியவர்களிடம் "இவங்க இரண்டு பேரையும் ஆம்புலன்ஸ்ல ஏத்துங்க.." என்றான்.
அதியன் நரைத்த தலையோடு இருந்த பெரியவரிடம் வந்தான். "நீங்க செஞ்ச உதவிக்கு நான் கைமாறு செஞ்சாகணும்.. உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் வேணும்ன்னு சொன்னிங்கன்னா தந்துடுவேன்.‌." என்றான்.

அவர்கள் அவனை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தனர். பொன்னாவுக்கு கைபேசி கடன் தந்த சிறுவன் "தாத்தா ஒரு ஐம்பதாயிரம் கேளு.." என்று கிசுகிசுத்தான். அவனின் கையை கிள்ளினான் அருகில் இருந்த இன்னொருவன்.

"இவங்க மூணு பேரும் உயிர் பிழைச்சா எங்க புண்ணிய கணக்குல சேரும்.. எங்களுக்கு அதுவே போதும்.." என்றார் அந்த பெரியவர்.

அதியன் ஏதோ மறுத்து பேச இருந்த நேரத்தில், பொன்னா தடுமாற்றத்தோடு தன்னை பிடித்து கொண்டிருந்தவளிடம் இருந்து விலகி நின்றாள். தனியாய் நிற்க இயலாமல் கால் நடுங்கியது அவளுக்கு. அதியன் அவளருகே ஓடி சென்று அவளை தாங்கி பிடித்து கொண்டான்.
அங்கிருந்தவர்களை புன்னகையோடு பார்த்தாள் பொன்னா.

"உங்க எல்லோருக்கும் ரொம்ப நன்றிங்க.. நான் செடிமலை கிராமத்துலதான் இருப்பேன்.. நீங்க யாராவது அந்த பக்கம் வந்தா மறக்காம எங்க வீட்டுக்கு வாங்க.. சாப்பிட்டு போவிங்க.." என்றாள்.
அந்த பெரியவர் மற்றும் அங்கிருந்த எல்லார் முகத்திலும் புன்னகை அரும்பியது.

"அந்த பக்கம் வந்தா கண்டிப்பா உங்க வீட்டுக்கு வரோம் கண்ணு.. நீ பத்திரமா போய்ட்டு வா.. உன் தங்கச்சியை எங்க ஊருக்கு ஒரு நாள் வர சொல்லு.. உன்னை மாதிரி இருப்பான்னு சொன்ன இல்ல.? நாங்க எல்லோரும் அடையாளம் கண்டுக்குவோம் அதனால தயக்கமா வர சொல்லு.." என்றார் அந்த பெரியவர்.

பொன்னாவுக்கும் முகம் மலர்ந்தது.

"நான் வரேன் தாத்தா.. நான் வரேன் அக்கா.. நான் வரேன் தம்பி.." என்று அங்கிருந்த எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டாள்.

"போகலாமா.?" என்றாள் அதியனிடம்.

அவன் தலையசைத்து அவளை கார் அருகே அழைத்து வந்தான்.

"நான் ஆம்புலன்ஸ்ல ஏறிக்கிறேன்.." என்று தயக்கமாக சொன்னவளிடம் "உங்களால இந்த கார்ல பயணம் பண்ண முடியும்ன்னு நினைக்கிறேன்.. அதுவும் இல்லாம உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.. இதுலயே ஏறுங்க.." என்றான் அதியன். அவள் தயங்கியபடியே காரில் ஏறிக் கொண்டாள்.

"தேவா நீ காரை ஓட்டுடா.." என்றவன் காரின் பின் சீட்டிலேயே அவளருகில் அமர்ந்துக் கொண்டான். முன் சீட்டில் இருந்த போர்வையை எடுத்து பொன்னாவின் மீது போர்த்தி விட்டான்.

தேவன் முன்னால் செல்லும் ஆம்புலன்ஸை பார்த்தபடி அந்த காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். பொன்னா அங்கிருந்த மக்களை பார்த்து புன்னகைத்தாள். கார் நகர்ந்த போது இரு சிறுவர்கள் கை அசைத்தனர். இவளும் பதிலுக்கு கை அசைத்து விட்டு அதியன் பக்கம் திரும்பினாள்.

"இங்க பாருங்க.. என் பேர் புவி கிடையாது.. பொன்னா.. பொன்னாம்பல்.. உங்க பிரெண்ட்க்கிட்ட ஆயிரம் முறை சொல்லிட்டேன் என் பேரை சொல்லி என்னை கூப்பிடுங்கன்னு.. ஆனா அவர் என் பேர் பழமைன்னு சொல்லி என் பேரை உங்ககிட்ட மாத்தி சொல்லிட்டாரு.. இதான் என் பேரு.. பொன்னாதான் என் அடையாளம்.. நான் ஒரு கிராமத்து குடிசை வாசி.. நான் அவருக்கு பொருந்தி போக மாட்டேன்னு நீங்க எல்லாம் நினைக்கலாம்.. நீங்க அப்படி நினைச்சாலும் நான் ஏதும் பண்ண முடியாது.. ஆனா என் அடையாளத்தை மறைச்சிக்கிட்டு அவரோட குடும்பத்துல என்னால வாழ முடியாது.. இதை நான் ஏன் உங்ககிட்ட சொல்றேன்னா நீங்க ஒருவேளை என்னை புவின்னு கூப்பிட்டா நான் இப்படியே இந்த கார்ல இருந்து இறங்கிடுவேன்.. நடந்து போகவும் எனக்கு சம்மதம். ஆனா என்னை இயல்பா ஏத்துக்காத இடத்துல என்னால இருக்க முடியாது.." என்று மன வேதனையோடு சொன்னாள்.

தேவன் காரை சட்டென பிரேகடித்து நிறுத்தினான்.

அதியன் அவனை கோபமாக முறைத்தான். தேவன் திரும்பி பொன்னாவை பார்த்தான்.

"வாவ்.. இந்த முகத்தை உடைய ஒரு பொண்ணு இவ்வளவு சாப்டா பேசும்ன்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல.. தங்கச்சிம்மா நீ பொறுமையின் உச்சம்.. உன் பேச்சு செம ஸ்வீட் தெரியுமா.?" என்றான்.
பொன்னா குழப்பமாக அவனை பார்த்தாள்.

"காரை ஓட்டுடா.." என்றான் அதியன். தேவன் அவனை முறைத்து விட்டு மீண்டும் காரை இயக்க ஆரம்பித்தான்.

"போலிஸை ஏன் கூட்டி வந்திருக்கிங்க.? அவரை நான் ஏதும் பண்ணல.. ப்ராமிஸ்.." என்றாள் பொன்னா அதியனிடம்.

அதியன் இல்லையென தலையசைத்தான். "நான் அவனை சும்மா கூட்டி வந்தேன். என் பிரெண்ட் அவன்.." என்று உடனடி பதில் சொன்னான் அதியன் அவளது பயம் அறிந்தவனாக.

பொன்னா தேவனை கடைக்கண்ணால் பார்த்தாள். கடந்து செல்லும் பாதையை பார்த்தவள் "அந்த ரைட் எடுத்தா எங்க ஊருக்கு போகலாம்.." என்றாள். தேவன் காரை அவள் சொன்ன பாதையில் வளைக்காமல் நேராக சென்றான். பொன்னா சிறு பயத்தோடு தேவனையும் அதியனையும் பார்த்தாள்.

"பயப்படாதிங்க.. நாங்க உங்களை உங்க பேரண்ஸ்கிட்டதான் கூட்டி போக போறோம்.." என்று தைரியம் சொன்னான் அதியன்.

"உங்களுக்கு எப்படி எங்க அப்பா அம்மாவை தெரியும்.? நான் காலையில் அம்மாக்கிட்ட போன்ல பேசும்போது நீங்க எப்படி அங்கே வந்திங்க.?" தனது சந்தேகங்களை கேட்டாள்.

அதியன் இந்த மூன்று நாட்களாக நடந்ததை அவளிடம் மேலோட்டமாக சொன்னான். பொன்னாவுக்கு தன் தந்தையின் நிலை அறிந்ததும் அழுகையாக வந்தது.

"அப்பா.." என்று கண்களை கசக்கினாள்.

"டோன்ட் க்ரை.. ப்ளீஸ்.. அவர் இப்ப நல்லாதான் இருக்காரு.. சும்மா ஒரு கையில் மட்டும்தான் அடி.. சின்ன கட்டுதான்.." அவசரமாக சொன்னான் அதியன்.

ஆனாலும் பொன்னா கண்களை கசக்கியபடியேதான் இருந்தாள்.

"உங்க தங்கச்சிக்கு கூட முதுகுல செம அடிங்க.. ஆபரேசன் பண்ணி இருக்காங்க.." தேவன் வாய் நிற்காமல் சொல்ல, அவனை எரிச்சலோடு முறைத்தான் அதியன்.

"இப்ப இது அவசியமா.? ஏற்கனவே இவங்க அழறாங்க. அதுல நீ இன்னும் வேற அழுகை வர மாதிரி விசயம் சொல்றியா.?" என்று திட்டினான்.

"அந்த கழுதை நல்லாயிடுவா.. எங்க அப்பா பாவம்.." என்று மீண்டும் கண்களை கசக்கி கசக்கி கண்ணீர் விட்டாள் அவள்.

"வாவ்.. உங்க சிஸ்டர் கூட உங்களுக்கும் சண்டையா.?" ஆச்சரியமாக கேட்டான் தேவன்.

"இல்லைங்க அண்ணா.. அவளை இரண்டு மூணு தடவை பாம்பு கடிச்சிருக்கு. ஒன்னும் ஆகல.. ஒரு முறை காட்டு பன்றிக்கிட்ட மாட்டி தொடையில் பயங்கர காயம் ஆகியிருக்கு. அப்பவும் இரண்டே நாளுல எழுந்து உட்கார்ந்திட்டா.. அவ எருமை மாடு மாதிரி.. என்ன ஆனாலும் எழுந்துடுவா.. ஆனா எங்க அப்பாதான் பாவம்.. அவருக்கு ஏற்கனவே அல்சர் வேற இருக்கு.." என்று அவள் மூக்கை உறிஞ்சினாள்.

'ஆத்தி.. இதுதானடா பாசம்.?' என்று வியந்த தேவன் அப்போது நினைத்து கூட பார்க்கவில்லை இன்னொரு பாசத்தையும் அன்றே பார்க்க போகிறோம் என்பதை.

மாலை நெருங்கும் வேலையில் மருத்தவமனையின் முன்னால் காரை நிறுத்தினான் தேவன். அதியன் முதல் ஆளாக இறங்கி பொன்னா இறங்கவும் உதவி செய்தான். கலையரசி ஓடி வந்து பொன்னாவை அணைத்து கொண்டாள்.

"மூணு நாளா உயிரே இல்லடி.." என்றபடி அவளை அழைத்துக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குள் சென்றாள்.

அவர்களின் பின்னால் நடந்த அதியன் "டாக்டர்.. இந்த பொண்ணும் ஆக்ஸிடென்ட்ல மாட்டியவங்கதான்.." என்றான் மருத்துவர் ஒருவரை அழைத்து.

"இந்த பக்கம் வாம்மா.." என்று பொன்னாவை நர்ஸ் ஒருத்தி அழைத்தாள்.

"நான் இப்ப நல்லாருக்கேன்.." என்று தயக்கமாக சொன்னாள் பொன்னா.

"பரவால்லைங்க.. புல் செக்கப் பண்ணிட்டா நல்லதுதானே.? அவங்களோடு போங்க.." என்று அனுப்பி வைத்தான்.

காயத்ரி எங்கிருந்தோ வந்தாள். மருத்துவரோடு செல்லும் பொன்னாவை பார்த்தாள். "இந்த பொண்ணுக்கும் அடி பலம்தான் போல.." என்று வருத்தத்தோடு சொன்னாள்.

"விஷ்வா எப்படி இருக்காம்மா..?" என்று கேட்டான் அதியன்.

"டாக்டர் செக் பண்ணிட்டு இருக்காங்க.. ரக்சனா பக்கத்துல இருக்கா.." என்று அவள் கவலையோடு சொன்ன நேரத்தில் பொன்னாவை நர்ஸிடம் விட்டுவிட்டு சாமிநாதனை பார்க்கலாம் என்று கிளம்பிய கலையரசி இவர்கள் அருகே வந்தாள்.

"உங்க வீட்டுக்காரர் எப்படி இருக்கார்.?" தயங்கியபடி கேட்டாள் காயத்ரி.

"மயக்க ஊசி போட்டிருக்காங்க.. நர்ஸ் பார்த்துட்டு இருந்தாங்க. அதான் அவரை விட்டுட்டு இவளை பார்க்க வந்தேன்‌‌. எங்க மொத்த பேருக்கும் ஒரே நாளுல இப்படி ஒரு விதி வந்து சேர்ந்திருக்கு.." என்றபடி கண்களை துடைத்து கொண்டாள் அவள்.

அவளுக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்வதென்று கூட தெரியவில்லை‌ காயத்ரிக்கு.

"அம்மா.. கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாங்களேன்.. உங்க பொண்ணுக்கு மயக்கம் தெளிஞ்சிடுச்சி.." என்று கலையரசியை அவசரகதியில் அழைத்தாள் ஒரு நர்ஸ்.

கலையரசி நர்ஸை பின்தொடர்ந்தாள். அதியன் கால்கள் அதுவாக நடந்தது. "செங்கா.." அவனது உதடுகள் அவளது பெயரை மென்மையாக அசைப்போட்ட நேரத்தில் அவளின் அழுகை குரல் திடீரென அந்த மருத்துவமனை முழுக்க கேட்க ஆரம்பித்தது. திடுக்கிட்டு போய் ஓடினான் அதியன்.

கலையரசி பதறிப்போய் செங்கா இருந்த அறை கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். செங்கா கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

"யப்பா.. பார்த்த கண்ணு பார்த்திருக்க படுபாவி பையன் உன்னை அடிச்சி புட்டானே.. பெத்த மவ கருங்கல்லு செலையாட்டாம் நிக்கறதை பார்த்த பெறவும் கூட எங்கப்பன்னை என் கண்ணு முன்னாடி அடிக்க அவனுக்கு எப்புடி மனுசு வந்துச்சோ.." என்று ஒப்பாரி பாடியவளை கண்டு நெற்றியில் அடித்து கொண்டாள் கலையரசி.

பதட்டமாக அந்த அறைக்குள் வந்த அதியன் அவளது அழுகையை கண்டு சிலையாய் நின்று விட்டான். செங்காவின் ஆரம்ப அழுகையிலேயே பதறி ஓடி வந்த தேவனும் இவளது அழுகையை கண்டு சற்று பதட்டம் குறைந்தது நண்பன் அருகே வந்து நின்றான்.

அக்கம் பக்கத்து அறைகளில் இருந்தவர்கள் சிலரும் கூட இவள் அழுகை சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்து அந்த அறையின் கதவருகே நின்று இவளை ஆச்சரியமாக பார்த்தனர்.

"உங்க அப்பா நல்லாத்தான் இருக்காரு.. இப்படி ஒப்பாரி வைக்கிறதை நிறுத்துடி.. உனக்கு ஆபரேஷன் பண்ணி இருக்காங்க.. எழுந்து உட்கார கூடாது. அமைதியா படுடி.." என்று அந்த அறை வாசலில் வந்து நின்ற கூட்டத்தை பார்த்து விட்டு மகளிடம் எரிந்து விழுந்தாள் கலையரசி.

"உங்கொப்பனுக்கு இப்படி ஆகியிருந்தா அமைதியாக இருப்பியா நீ.? ஆரம்பத்துலயே சொன்னாங்களே.. என்னா நடந்தாலும் அவங்கவங்க சொந்த பந்தத்துக்கு எதாவது ஆனாதான் அவங்கவங்க ரத்தம்தான் துடிக்கும்ன்னு.! எங்கப்பன்னுக்கு என்ன ஆனாலும் உனக்கு மனசு நோகாது.. ஆனா எனுக்கு அப்புடியா.? யப்பா.. பனை மரத்துல அரை மரமா வளந்து நிக்கற மவள பக்கத்துல வச்சிக்கிட்டே கண்ட கண்ட நாய்க்கிட்ட எல்லாம் அடி வாங்கணும்ன்னு உனுக்கென்ன தலையெழுத்தா.. யப்பா.. அந்த எடத்துல பொட்ட புள்ளைன்னு நெனைச்சிதானே அந்த நாயி என்னை எளக்காரமா நெனைச்சி உன்னை அடிச்சி புடுச்சி.. யப்பா.. கொஞ்ச நேரம் வுட்டுருந்தாலும் உன்னை அவன் அடிச்சே கொன்னிருப்பானே.. யப்பா.. அப்புறம் நான் யாரை யப்பான்னு கூப்புட்டு இருப்பேன்.?" கன்னங்களில் கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓட ஒப்பாரி வைத்தவளை உதட்டை கடித்தபடி பார்த்தாள் கலையரசி.

"யப்பா சாமி.. யாருடா இவ.? இப்படி ரீல் ஓட்டுறா.." என்று அதிர்ந்தான் தேவன்.

"இது அவளோட கள்ளமில்லா உணர்வுடா.." என்றான் அதியன் மென்மையாக. தேவன் அவனை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான்.

"இவ ஏன்டா இவ்வளவு க்யூட்டா இருக்கா.?" செங்காவை பார்த்தபடியே ஆச்சரியத்தோடு தேவனிடம் கேட்டான் அதியன்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

Word count 1374
VOTE
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN