செங்கா 57

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
செங்காவின் கேள்வியால் அதிர்ச்சியடைந்த அதியன் "உனக்கெப்படி தெரியும்.?" என்றான்.

அதியனுக்கு பழைய நினைவுகள் வந்தன. உள்ளத்தின் வலிகள் முகத்தில் தென்பட்டது.

"எப்படியோ தெரியும்.. உம்படைய மனசுல இன்னும் அந்த புள்ள இருக்காளா.?" என கேட்டாள். உடனே இவளே "இருக்கும். பின்ன சின்ன புள்ளையிலயிருந்து விரும்புனா நியாபகம் இல்லாமலா இருக்கும்.?" என்றாள்.

வண்ணங்களில் கோலமிட்ட அவளின் முகத்தை பார்த்தான் அதியன். "ஆமா இன்னும் அவ நியாபகம் இருக்கு.." என்றான்.

"ஓ.." என்ற செங்காவிற்கு பார்வை அனிச்சையாக தரையை நோக்கி சென்றது. அவனது நெஞ்சில் குடியிருக்கும் ஒருத்தியை துரத்தி விடும் அளவிற்கு தனக்கு உரிமை இல்லை என்று நினைத்தாள்.

"பழைய காதலை மனசை விட்டு பிரிச்செறியும் அளவுக்கு இங்கே யாருக்கும் சக்தி கிடையாது செங்கா. அதே சமயம் கை சேரா ஒன்னுக்காக கை சேர்ந்த பொக்கிஷத்தை இழப்பவனும் யாரும் கிடையாது.." என்றான் அதியன்.

செங்கா புரியாமல் அவனை பார்த்தாள். அவளின் கன்னத்தில் தன் வலது உள்ளங்கையை பதித்தான் அதியன்.

"பழைய காதல் மனசுல இருக்கு. ஆனா நிகழ்காலத்தில் நீ இருக்க.." என்றான்.

செங்கா யோசனையோடு புருவம் சுருக்கினாள். "நாளைக்கு நான் செத்துட்டா அடுத்ததா வர போறவக்கிட்டயும் இதைதான் சொல்வ இல்ல.?" என்றாள்.

அதியன் சிரித்தான். "அப்படி ஒருத்திக்கிட்ட நான் சொல்றதும் சொல்லாததும் உன் கையில்தான் இருக்கு.. நீ என்னை நம்பினா நானும் உன்னை நம்புவேன்.." என்றான்.

"புரியல.." என்றவளின் கண்களை பார்த்தான். "வேதாவோட சாவு வேறு விதமா இருந்திருந்தா நான் உன்னை காதலிச்சிருக்கவே மாட்டேன். இது சத்தியம். அவளை நான் ரொம்ப விரும்பினேன். ஆனா அவ என் வார்த்தையை நம்பாம வேற ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு போயிட்டா. அவளோட சாவுக்கு நான்தான் காரணம்ன்னு நினைச்சி பல நாள் இரவு தூக்கம் கெட்டு இருந்திருக்கேன். பார்க்கற இடமெல்லாம் அவ முகம் தெரியுதுன்னு இந்த நாட்டை விட்டே ஓடி போயிருக்கேன். ஆனா அதுக்கப்புறம் யோசிச்சி பார்த்ததுலதான் அவ சாவுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லன்னு தெரிஞ்சது. என் வார்த்தைகளை நம்பாம என்னை நம்பாம போனவ அவதான். அந்த இடத்துலயே என் காதல் செத்து போச்சின்னு நான்தான் புரிஞ்சிட்டு இருந்திருக்கணும். அவளோட சாவுக்கு காரணம் முழு காரணம் அவ புருசன் மட்டும்தான். சந்தேக குணத்தோடு இருக்கறவன் அவளை கல்யாணம் பண்ணது அவனோட தப்பு. சந்தேகப்பட்டு அவன் அடிக்க ஆரம்பிச்ச போதே வீட்டை விட்டு வெளியே வராம இருந்தது அவ தப்பு.." என்றவன் "இத்தனைக்கும் அவளை என்னோடு வந்துட சொல்லி நான் கூட கூப்பிட்டேன் தெரியுமா.?" என கேட்டவன் கசந்த சிரிப்பை இதழ்களில் ஓட விட்டான்.

செங்கா அவனது முகத்தை பார்த்தபடி அவன் சொல்வதை கேட்டபடி நின்றிருந்தாள்.

"என்னை நம்பாம போனவளுக்காக நான் என் வாழ்க்கையை இழக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன வந்ததுன்னு ரொம்ப நாள் கழிச்சிதான் நானும் யோசிச்சேன்.? ப்ராக்டிகல்லா இருக்கறது தப்பு கிடையாது. அதே சமயம் விட்டுட்டு போனவளை நினைச்சி அழுவறதும் தப்பு கிடையாது. உன்னை பார்த்ததும் எனக்கு புது வாழ்க்கை அமைச்சிக்க தோணுச்சி. இப்ப வாழ்க்கையை அமைச்சிக்கவும் தொடங்கிட்டேன். நாளைக்கு நீயும் என்னை நம்பாம விட்டுட்டு போனா எனக்கு வலிக்கும்தான். பயங்கரமா வலிக்கும்தான். ஆனா என் வலியை புரிஞ்சிக்காம போற உனக்காக நான் ஏன் இன்னொரு வாழ்க்கையை அமைச்சிக்க கூடாதுன்னுதான் யோசிப்பேன். நீ என்னோடு இருக்கும்போது இறந்து போனா அது வேற கணக்கு. நீ என்னோடு இருப்பது மட்டும்தான் என் மனசுக்கு தெரியுமே தவிர நீ இறந்ததை கணக்குல கூட சேர்த்துக்க மாட்டேன்.. அதனால காலத்துக்கு உன் நினைவுல வாழ்வது எனக்கு வரமாதான் இருக்கும். என்னை நம்பினா உயிரையும் தரேன். இல்லன்னு விட்டுட்டு போனா அடுத்த வேலை என்னன்னுதானே பார்த்தாகணும்.?" என கேட்டு சிரித்தான். அவனின் கண்களில் இருந்த வேதனை கண்டு வருந்தினாள் செங்கா. அவனின் நெஞ்சில் தன் கையை பதித்தாள்.

"நீ சொன்னதை நானும் ஒத்துக்கறன். இதேதான் நானும் சொல்றன். நீ என்னை நம்பினா உயிரையும் தாரேன். இல்லன்னு நம்பாம விட்டு போனா அடுத்த வேலையை பார்த்துட்டு போயிட்டே இருப்பன்.." என்றாள்.

"ஓகே.. டீல்.. நான் நம்புறேன் உன்னையும் உன் காதலையும்.." என்றான் அவன்.

"நானும் உன் நேசத்தையும் உன்னையையும் நம்பறன்.." என்றாள்.

செங்காவின் கன்னத்தில் இருந்த அவனது கரம் அவளின் காதோரம் நகர்ந்தது. அவளின் கூந்தலில் விரல் கோர்த்தவன் அவளின் காதின் மீது முத்தம் இட்டான். அந்த காதின் மீது மட்டும்தான் வண்ண கலவை ஏதும் இல்லாமல் இருந்தது.

செங்கா அவனின் முத்தத்தால் முகம் சிவந்தாள்.

"பெயிண்டை விட உன் கன்னம் அதிகம் சிவக்குது.." என்றவன் அவளின் தாழ்ந்த முகத்தை பற்றி நிமிர்த்தினான்.

"உன் முகத்திலயும்தான் பெயிண்டா இருக்கு.." என்றவள் தன் கையை பார்த்தாள்.

"சின்ன புள்ளைங்களாட்டம் இப்புடி பெயிண்டுல வெளையாடி இருக்கம்.." என்று சலித்துக் கொண்டாள்.

அதியன் சிரிப்போடு அவளின் மூக்கின் மீது விரல் பதித்தான். "மேற்கொண்டு வண்ணம் பூசாத.." என்றவள் அவனை விலக்கி தள்ளினாள்.

அதியன் சித்திரத்தை பார்த்தான்.

"நீ தினமும் இதே மாதிரி எதையாவது வரை.." என்றான்.

"அதை அப்பாறம் பார்க்கலாம். வுடு.." என்றவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். "அது பாத்ரூம் கதவா‌.?" என கேட்டு கதவை திறந்து உள்ளே போனாள். கைகளில் இருந்த வண்ணப்பூச்சுகளை சிரமப்பட்டு சுத்தம் செய்துக் கொண்டாள்.

மீண்டும் அறைக்குள் வந்தவள் தரையில் சிந்தியிருந்த வண்ணங்களை கண்டு பெருமூச்சோடு தலையசைத்தாள். "இதையெல்லாம் எப்படி சுத்தம் செய்றது.?" என்றாள்.

அதியன் தரையை பார்த்தான். ஆங்காங்கே இருந்த வண்ண புள்ளிகளும் இருவரின் கால் தடம் பட்டு சிதறி இருந்த வண்ணங்களும் அவன் கண்ணுக்கு அழகாக தெரிந்தது.

"இது அழகா இருக்கு. இது இப்படியே இருக்கட்டும்.." என்றான்.

"அட கோமாளி.." என்றவள் "நீ போய் உன் முகத்தை கழுவிட்டு வா.." என சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள். அவன் தன் கையை அவளை நோக்கி நீட்டினான்.

"மறுபடியும் பூசி விட்டன்னா நான் உன்னை கொன்னுபுடுவன்.." என்று எச்சரித்தபடி நகர்ந்து நின்றாள் அவள்.

அவன் மீண்டும் திரும்பி வந்தபோது விஷ்வாவின் உருவம் இருந்த வரைப்படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் செங்கா‌.

"அதை ஏன் பார்க்கற.?" என்றான் அதியன்.

"மாமன் இதுல அழவா இருக்கான்னு பார்த்தன். நல்லாத்தான் இருக்கு. இதை பார்த்ததும் மாமன் சந்தோசப்பட போவுது.." என்றாள்.

அதியனுக்கு அவளது மாமன் என்ற வார்த்தை நாராசமாக கேட்டது. "எப்ப பார்த்தாலும் மாமா மாமான்னே உயிரை வாங்கறாடா.." என்று முனகினான்.

செங்கா அவனை பார்த்து பழிப்பு காட்டினாள். "அண்ணன் தம்பி இல்லாம பொறந்தவ நான். பெரியப்பன் மவன் சித்தி மவன்னு கூட யாரையும் தெரியாது. எங்க அப்பனுக்கு அடுத்து மாமன்தான் என்னோடு இந்த அளவுக்கு நெருங்கி பழகனதே. அப்பாறம் ஏன் எனக்கு என் மாமனை புடிக்காது.?" என்றாள்.

அவள் சொன்னதை கேட்ட பிறகுதான் அதியனுக்கு அவளின் பாசம் புரிந்தது. சம வயது ஆண் ஒருவன் சகோதரன் பாசம் காட்டும்போது, அதுவும் அவன் அக்காவின் கணவனாகி உரிமை கொண்டாடும்போது யார்தான் பதில் பாசம் காட்ட மாட்டார்கள் என நினைத்தான். ஆனாலும் கூட அந்த பாசம் விஷ்வாவிற்கு கிடைப்பதை எண்ணி பொறாமை கொண்டான்.

"நீ வேணா கணக்கு வச்சிக்க செங்காந்தள்.. இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழிச்சி என்னை தவிர வேற யாரை பத்தியும் யோசிக்க கூட உனக்கு நேரம் இல்லாத மாதிரி நான் பண்ண போறேன்.. அண்ணன் தம்பி மட்டுமில்ல இந்த உலகத்துல இருக்கற அத்தனை உறவாவும் நானே மாறி உன் மேல பாசம் காட்ட போறேன்.." என்றான் சவாலாக.

செங்கா அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள். சின்னதாக சிரித்தாள். "அதையும் பார்க்கலாம்.." என்றாள்.

மாலை மங்கும் வேளையில் செங்காவும் அதியனும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

அந்த வீடு நிரம்பியிருப்பது போல தோன்றியது அதியனுக்கு. ஆனால் அங்கு இருந்ததோ செங்காவின் பெற்றோரும் விஷ்வாவின் குடும்பமும்தான்.

செங்கா வந்ததும் அவளருகே வந்தாள் பொன்னா. "எங்கடி போன இவ்வளவு நேரமும்.?" என்றாள்.
செங்கா அவளை தலை முதல் கால் வரை பார்த்தாள். "கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகும் நீ ஏன் இப்படி அலங்காரம் பண்ணிட்டு இருக்க.?" என்றாள். பட்டுப்புடவையில் புது மாடல் பின்னலில் தேவதை வேடமிட்டவள் போல அழகாய் இருந்த பொன்னாவை சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

"சாந்தி முகூர்த்ததுக்கு ரெடியாகி இருக்கேன். என் வாயை கிளறாம என் நகைகளை கொடு.. நகை இல்லாம நான் நல்லாவே இல்ல.." என்றாள்.

செங்கா அவளை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து விட்டு சென்று அதியனின் கையில் இருந்த பேக்கை வாங்கி வந்தாள். பேக்கில் இருந்த நகைகளை எடுத்து சகோதரியிடம் தந்தாள். "எல்லாத்தையும் நீயே போட்டுக்க.. நீ நவை போட்டாதான் அழவு.. ஆனா இந்த செங்கா சிரிச்சாலே அழவு.." என்றாள்.

பொன்னா அவள் முன் கும்பிடு போட்டாள். "இதை உன் கல்யாணத்தன்னைக்கும் சொல்லு.. அப்பா உனக்கு போடுற நகைகளையும் நானே வாங்கி மாட்டிக்கறேன்.." என்றாள்.

செங்கா கோபத்தோடு மூக்கு சிவந்து நின்றாள்.

பொன்னா நகைகளை அணிந்த பிறகு தங்கையை பார்த்தாள். "நான் நல்லா இருக்கேனா.? விஷ்வாவுக்கு என்னை பிடிக்குமா.?" என்றாள் சிறு குரலில்.

செங்கா பற்களை அரைத்தபடி அவளை முறைத்தாள். "இந்த கேள்வியை கேட்க உனுக்கு மனசாட்சி இருக்கா.? காதலிச்சபோது கல்யாணம் பண்ணிக்கும்போது வராத சந்தேகம் உனுக்கு இப்பத்தான் வரணுமா.?" என்றாள்.

பொன்னா அவளின் கோபத்தை கண்டுக்கொள்ளாமல் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு செங்கா விஷ்வாவை தேடி சென்றாள். "மாமோவ்.. இது உனுக்கு.." என்று சுருட்டி இருந்த வரைப்படத்தை அவன் முன் நீட்டினாள்.

பட்டு வேட்டியில் இருந்தவன் அவள் தந்த வரைப்படத்தை வாங்கி பிரித்து பார்த்தான். "வாவ்.. செம.. இது நான்தான்.." என்றான். பின்னர் செங்காவை பார்த்தான். "இதை எங்கே வாங்கின.?" என்றான்.

செங்காவின் முகத்தில் இருந்த உற்சாகம் குறைந்து போனது.

"இதை நான்தான் வரைஞ்சன்.." என்றாள் சிறு குரலில்.

"நிஜமாவா.?" என்றவன் அவள் ஆமென தலையாட்டியதை கண்டதும் புகைப்படத்தை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தான். "என்னால நம்பவே முடியல செங்கா‌‌.. அவ்வளவு சூப்பரா இருக்கு.." என்றவன் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.

"அம்மா.." என்று அழைத்தான். காயத்ரி அவனருகே வந்தாள்.

"மாமா.. அத்தை.. எல்லாரும் இதை பாருங்களேன்.. இதை செங்காவே வரைஞ்சாளாம்.." என்று அனைவர் முன்னாலும் வரைப்படத்தை திருப்பி காட்டினான் அவன்.

காயத்ரியும் ரக்சனாவும் ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரித்தனர். சாமிநாதன் முகத்தில் கர்வம் தோன்றியது.

"அவ இந்த மாதிரி நிறைய கிறுக்குவா.." என்று சொன்னாள் கலையரசி.

விஷ்வா ஆச்சரியத்தோடு அவளை பார்த்தான். "அத்தை இது கிறுக்கல் இல்ல.. ஆர்ட்.." என்றான்.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

Word count
VOTE 1057
COMMENT
SHARE
FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN