முகவரி 21

yuvanika

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
அனுவும்... மிருடனும் பிரிந்து ஐந்து வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிறது. இன்னும் சரியாக இவர்கள் பிரிந்த நாளை சொல்ல வேண்டும் என்றால்... மான்வி அனுவின் வயிற்றில் தங்கிய நாளை, கணவனாக மிருடன் எப்போது இதை அறிந்து கொண்டானோ அந்த நாளே கணவன் மனைவி இருவரும் பிரிந்த நாள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அன்று..
“இது உன் குழந்தை இல்லை...” அனுவோ ஆணித்தரமாய் மறுக்க

“ஏய்...” கொலைவெறியுடன் மிருடன் மனைவியை நெருங்க

“ஆமாம் உன் குழந்தை இல்லை... நீ என்னைக் கொன்றாலும் சரி… இதான் உண்மை. என் வயிற்றில் வளர்வது உன் குழந்தை இல்லை. இனி நீ என்ன தொடரனும்னு நினைத்தா... என்னோட கணவன் நீதான் என்ற அடையாளத்தையோ அல்லது உன்னுடைய மனைவி நான் தான் என்ற அடையாளத்தையோ நீ எனக்கு கொடுக்க நினைத்தா... தந்தை என்ற பாசத்தோடு... என் குழந்தை கிட்ட நீ பழக நினைத்தா.... அப்போது எந்த இடமா இருந்தாலும் என்னுடைய பதில் இதுவாகத் தான் இருக்கும்!

இப்படி ஒரு வார்த்தையை என் வாய் மொழியாக இந்த உலகம் முழுக்க... நான் சாகும் வரை சொல்லணும்னு நீ நினைத்தா.... தாராளமா என்னையும் என் குழந்தையும் நீ தொடரலாம்…. நெருங்கலாம்…. உனக்கான அடையாளத்தை எங்களுக்கு நீ கொடுக்கலாம். இப்ப நான் சொன்னது எல்லாம் நடக்கும் இது நம்ம குழந்தை மேல் சத்தியம்...” இது தான் என் முடிவு என்பது போல் அன்று வீறு கொண்டு நின்றாள் அனு.

அன்று மட்டுமா அதே நிலையில் தான் இன்றுவரை நிற்கிறாள்... ஆனால் இவையெல்லாம் மறுபடியும் கணவனைக் காணும் வரை தான். கணவன் மேல் அனு கொண்ட காதல் அலாதியானது! நமக்கு ஒருவர் செய்த பாவத்தையும், துரோகத்தையும் நினைத்து மருகி... நெஞ்சில் வஞ்சத்தை வளர்த்துக் கொள்வதை விட... அவர்கள் என்றோ நமக்கு செய்த நன்மைகளையும், அவர்களால் நமக்கு கிடைத்த நல்லதையும் நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நம் முன்னோர்கள் சொல்லுவார்கள் அல்லவா? அப்படித் தான் கணவன் செய்த துரோகத்தை நினைத்து காலம் முழுக்க தன்னை வருத்திக் கொண்டு கண்ணீர் சிந்த விரும்பாமல்... கணவன் போலியாக காட்டிய பாசத்தையும்... நடித்த காதல் நாடகத்தையும் நினைத்து இன்று வரை தனியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் அனு.

கணவன் மேல் அவள் கொண்ட காதல் மெய்யானது என்பதால் தான் ஐந்து வருட பிரிவையும் தாண்டி தற்போது இருவருக்குள்ளும் நடந்த சுணக்கங்களை மறந்தவளாக... மகள் விஷயத்தில் அவனிடம் உதவியையும், ஆறுதலையும் வேண்டி நின்றது அவள் மனது. எப்போது தன் கூட்டிலிருந்து வெளியே வந்து... வெளி உலகத்தில் தனக்கும் அவனுக்குமான அடையாளத்தை அவளே தன் வாய் மொழியாக நிறுத்தினாளோ... அன்றே அப்போதே முடிவு செய்து விட்டாள் அனு... இனி முன்பு போல் கணவனை விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாது என்று அதற்கு அவனும் விட மாட்டான் என்பதை அறிந்தும் இருந்தாள் அவள்.

ஆனால் என்ன… இந்த ஐந்து வருடத்தில் அவள் கணவன் மிருடன் தான் மாறவே இல்லை. அன்று போல் அப்படியே தான் இருக்கிறான். அனுவைத் திருமணம் செய்யும் போது... ஒரு கம்பெனியில் சாதாரண வேலையில் இருந்தவன்... இன்று பெரிய கோடீஸ்வரனாக இருக்கிறான். அந்த விஷயத்தில் மட்டும் தான் அவனிடம் மாற்றம் வந்திருப்பதாக உணர்ந்தாள் அனு. அதாவது மிருடவாமணன் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவே இல்லை என்பது அனுவின் வாதம்.

பிரியும் போது நான் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவு இருக்கிறதா... என்று மனைவியிடம் கேட்டவன், "கண்ட நாயும் உன் கிட்ட அசிங்கமா பேசுகிற நிலைக்கு ஏன் டி வைக்கிற?" மனைவிக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் இவன் சன்னமாக அவளை நெருங்கி கேட்க

அவளுக்குள் கோபம் எழ, "அந்த அசிங்கத்தைத் தான் நீங்களும் ஒரு முறை என் கிட்ட கேட்டீங்க..." இவளும் அதே சன்னமான குரலில் கணவனிடம் பாய

"ஏய்..." அவளிடம் இவன் இன்னும் நெருங்கும் நேரம்

“மிருடா... அனு கழுத்திலிருந்து கையை எடுடா. இது என்ன டா... பழக்கம் எப்போ பார் பெண் பிள்ளைகளின் கழுத்தைப் பிடிக்கிற பழக்கம்? விடுடா அவளை...” தம்பியின் செயலில் வெண்பா கோபப்பட

அதில் அங்கிருந்தவர்களையும் மனைவியையும் ஒரு பார்வை பார்த்தவன்... அனுவின் கைப் பற்றியவன் அனு வீட்டிற்குள் அவளின் அறைக்கு இழுத்துச் செல்ல...

“டேய்.. கோபத்தில் அந்த பிள்ளையை எதுவும் செய்திடாதேடா...” என்று வெண்பாவும்

“மாப்பிள்ளை... அனுவை விடு...” என்று கஜேந்திரனும் அவனைத் தடுக்க

அவளை அறைக்குள் தள்ளியவன், “அவ என் மனைவி. அவளிடம் ஒரு கணவனா... எனக்கான உரிமைகள் இருப்பதை விட... அவளுக்கான அக்கறைகள் அதிகமே என்னிடம் இருக்கு. கொஞ்சம் இரண்டு பேரும் பேசிட்டு வரோம் இருங்க...” என்றவன் கதவை சாத்தி விட்டு மனைவியிடம் வந்தவன்

“என்ன சொன்ன... அசிங்கமா கேட்டனா... அப்போ நானும்... அவனும் ஒன்றாடி? நான் உன் புருஷன் டி"

"ஆனா… நான் அந்த அடையாளத்தை எனக்கு வேண்டாம்னு சொல்லி உங்களை அன்றே ஒதுக்கிட்டு வந்தவ..."

மனைவி தன்னை ஒதுக்கினாள் என்பதில்... கை முஷ்டி இறுக ரௌத்திரம் ஆனவன்

“உன்ன அடிக்கணும்னு வேகம் வருது டி... ஆனா அதை செய்தா குழந்தையோட சேர்ந்து நீயும் படுத்துடுவியேன்னு உன்னை சும்மா விடுறேன்...” என்றவன்

“நீ என்ன வேண்டாம்னு சொல்லிட்டுப் போனா… அவமானத்தில் சரிதான் போடின்னு உன்னையை விட்டுட்டு நான் சும்மா இருப்பேன்னு நினைத்தியா? இங்கே என்னை சந்தித்த நாளிலிருந்தே என் ஆட்டத்தை நீ பார்த்திருப்ப... அதன் பிறகும் உன்னை விடுவேன்னு நினைக்கிற? அப்படி நினைத்தா நீ ஒரு முட்டாள் டி...” என்றவன்

“அப்பறம் என்ன சொன்ன? கணவனுக்கான அடையாளத்தைக் கொடுக்கலை... ம்ம்ம்... அப்படி நீ கொடுக்காமல் தான்... மகளுக்கு ஒன்று என்றதும் உன்னுடைய தேடலுக்கும்… தோள் சாய்ந்து அரவணைக்க ஒரு உறவுன்னு... கணவனா நீ என்னைத் தானே தேடின! அதற்கு என்ன சொல்கிற?” மனைவியின் முகம் போகும் போக்கைப் பார்த்தவன்…

“ஷிதா... ஒரு இக்கட்டில் கணவன் மனைவியைத் தேடுவதும்... மனைவி கணவனைத் தேடுவதும் இயல்பு தான். இதிலே… உனக்கு தேவைப்படும் போது நீ என்னைத் தேடி இருக்கேன்னு சொல்ல வரல... அந்த நிமிடம் நீ என்னைத் தேடினதே… நீ எனக்கான அடையாளத்தைக் கொடுத்ததற்கு சமம் என்று தான் சொல்ல வரேன்... இதில் நீ எனக்கு தனியா வேற அடையாளத்தை கொடுக்கணுமா?” என்று கேட்டவன்

“உன்னை விட்டுப் பிரியும் போது... நம்ம குழந்தை மேல் சத்தியம் வாங்கித் தான் நீ என்னை பிரிந்த. அதே இன்று… நீ என்னுடைய மனைவி என்ற அடையாளத்தைக் கொடுக்காமல் நம்ம மகளுக்கான அடையாளத்தைக் கொடுக்க என்னை தேடின பாரு... அந்த வினாடி உன் மேல் எனக்கிருந்த கோபம்… ஆத்திரம் இப்படி எல்லாமே மறைந்து போச்சு டி...” இதைச் சொல்லும் போது இரும்பு மனிதனான மிருடனின் குரலும் இளகித் தான் ஒலித்தது.

அடுத்த நொடியே நாண் ஏறிய வில்லாய் நிமிர்ந்தவன், “அதற்காக உன்னை சும்மா விட்டுடுவேன்னு நினைக்காதே... நம்ம குழந்தையை நீ கருவாக தாங்கினதை அறிந்து உன் வீடு தேடி வந்து நான் பேசினது உனக்கு நினைவு இருக்கு இல்ல? அன்று நான் சொன்னது தான்… என்னை தேடி நீ வந்த பிறகு என் மனைவியான நீயும் என் மகளும் என் வீட்டில் என் கூடத் தான் இருந்து ஆகணும்... சொல்லிட்டேன். மீறின!...” என மனைவியை எச்சரித்தவன்... அடுத்த கணம் அறையை விட்டு வெளியேறி இருந்தான் மிருடன்.

அவன் சென்ற பிறகும் கணவனின் அன்றைய வார்த்தைகளை நினைத்து எதுவும் பேச முடியாமல் அழுது கொண்டிருந்தாள் அனு.
அன்று...
“போறேன் டி... நான் போறேன்... எப்போ நான் கட்டின தாலியைத் தூக்கி எறிஞ்சிட்டு... நம்ம குழந்தை மேலேயே சத்தியம் வாங்கி இப்படியான வார்த்தைகளை சொன்னீயோ... இனி இந்த வினாடியிலிருந்து உன் முன்னாடி நான் வர மாட்டேன். அப்படியே வந்தாலும் கணவன் என்ற அடையாளத்தோட உன்னை நெருங்க மாட்டேன். ஆனா நீயா அதற்கான அடையாளத்தோட என்னைத் தேடி வந்தாலோ... இல்லை வெளியே சொன்னாலோ... அந்த வினாடி... அந்த நொடி... நம்மைப் படைத்த அந்த கடவுளே வந்தாலும்... உன்னை என் கிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது. அது மட்டும் இல்லை டி... நானே நினைத்தாலும் உன்னை என் கிட்ட இருந்து காப்பாத்த முடியாது. இது வரை நீ பார்க்காத... சாட்சாத் இந்த மிருடவாமனின் முகத்தை நீ பார்ப்ப... நீ கொட்டிய வார்த்தைகளை எல்லாம் எண்ணி வச்சிக்கோ. we will meet soon... உனக்கு அப்போ பதில் தரேன்....” என்ற எச்சரிக்கையுடன் வெளியேறினான் மிருடன்.

அதே எச்சரிக்கையை இன்று அவன் மனைவிக்கு தரவும் தவறவில்லை... அனு இன்னும் அழுது கொண்டிருக்கவும்... அவளை சமாதனம் செய்ய விழைந்த வெண்பாவை, “இப்போ எதுவும் பேச வேண்டாம்... இப்போ தான் அவன் பேசிட்டுப் போயிருக்கிறான். அனு கொஞ்சம் யோசிக்கட்டும்...” என்று மனைவியைத் தடுத்து அழைத்துச் சென்றார் கஜேந்திரன்.

வெளியே வந்த மிருடன், அங்கு ஜோதி சுயநினைவு இல்லாமல் இருப்பதைக் கண்டவன்... பாதுகாவலர்களை அழைத்து, “இந்த நாய்... இந்தப் பக்கம் எங்கேயும் இருக்கக் கூடாது. வட நாட்டுக்குப் போற வண்டியில் இதை தூக்கிப் போட்டு அனுப்புங்க. உயிர் இருக்கணும்.. வேற எதுவும் இந்த நாயால் செய்ய முடியாமல் கிடக்கணும்...” மிருடனின் அத்தகைய கட்டளையை நிறைவேற்றினர் அவனின் பாதுகாவலர்கள்.

அனு எவ்வளவு நேரம் தன் அறையில் அழுது கொண்டிருந்தாளோ... ஒரு தாயாய் அவளை நெருங்கிய பார்வதி, “அனும்மா.. இன்னும் எவ்வளவு நேரத்துக்கு இப்படியே உட்காந்திருப்ப... இந்தா இந்த ஜூஸை குடி. பாப்பாவை வேற பார்க்கப் போகணும் இல்ல? எழுந்திரும்மா...” இதமாய் அவள் தலை வருடி இவர் அரவணைக்க, மகள் என்ற வார்த்தையில் அனு எழுந்து முகம் கழுவி வர...

அவளிடம் ஜூஸை கொடுத்தவர், “நம்ம பாப்பாவோட அப்பா... அதான் பக்கத்து வீட்டு மிருடன் தம்பி தானா? புருஷன் இருக்க உனக்கு ஏன் அனும்மா இந்த கோலம்? என்ன பாவம் செய்துட்ட நீ! அப்படி என்ன தான் உங்களுக்குள்ள நடந்தது? ” இவர் பரிவாய் விசாரிக்க

“நிறைய நடந்து முடிந்து விட்டது ஆன்ட்டி... மீள முடியாத அளவுக்கு… எங்களுக்குள்ள தீர்க்க முடியாத அளவுக்கு நிறைய நடந்திடுச்சு ஆன்ட்டி...” முதல் முறையாக இவள் வாய் திறக்க

பார்வதிக்கு அனுவின் வாழ்வில் நடந்தது எதுவும் தெரியாது என்பதால், “என்னமோ போ அனும்மா... ஏதோ நடந்து நீ பிரிந்து வந்த சரி... அதற்காக இப்படி எல்லாம் இந்த கோலத்தில் நீ இருக்க கூடாது....” அவர் தன் ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்த

“ப்ச்சு... அவர் எனக்கு செய்த துரோகம் அப்படி ஆன்ட்டி... என் வாழ்க்கையையே அழிச்சிட்டார்...” என்று இவள் விரக்தியில் பதில் அளித்துக் கொண்டிருந்த நேரம்

வெளியே வந்து நின்ற மிருடனின் கார் தன் வருகையைப் பறை சாற்றுவைதைப் போல் அதிர்ந்து தன் ஹாரனை ஒலிக்க விட…

பார்வதியோ, “தம்பி வந்தாச்சு போல... கிளம்பு அனும்மா... அங்கே பாப்பா கண் விழித்ததும் உன்னை தான் முதலில் தேடுவா. கிளம்பு.... கிளம்பு... அந்த தம்பி மனம் கோணாம நடந்துக்கோ. அனும்மா, நீ இங்கே இருக்க வேணாம்... தம்பி வீட்லயே தங்கிக்கோ...” ஒரு தாயாய் மிருடன் குணம் அறிந்தவராய் அவர் பரபரக்க....

ஒரு விரக்தி புன்னகையுடன், கணவன் இடி என முழக்கிய காரின் ஹாரன் ஒலியை நோக்கி தன் பாதங்களை நகர்த்தினாள் அனு.
 
அப்படி என்ன சண்டை kovam rendu perukum..... அவன் ava mela vechi இருந்த அன்பு காதல் ellame பொய் nu anu ninaikira.... Enna துரோகம் panninaan..... Thappu pannavana இருந்தா avanuku kovam வந்து irukkaathe.... Kuzhanthai kaaga இப்போ ஒண்ணா இருக்காங்க.... இனிமேல் என்ன aaga pooguthoo... Super Super maa... How is health maa
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN