குறிப்பேடு 18

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சிவாவிற்கு போன் செய்தாள் யாழினி.

"அவன் போன் ரீச் ஆகல யாழினி.." என்றார் வசந்தன்.

"அப்படி எங்கே போயிருப்பான்.?" என்று குழப்பமாக கேட்டவளிடம் "தினேஷ் வழக்குல சம்பந்தப்பட்ட போலிஸ் இரண்டு பேரும் கூட காணோம்.." என்றார்.

அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சியாக இருந்தது யாழினிக்கு. இதற்கு முன்பும் இப்படிதான் தினேஷ் காணாமல் போனான் என்பதை நினைவுப்படுத்திப் பார்த்தவளுக்கு பயமாக இருந்தது.

உணவை முடித்துக் கொண்டு அறைக்குள் வந்தவள் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த முழு நிலவை பார்த்தாள். வினாவிற்கான விடை இந்த டைரியில்தான் இருக்கும் என்று யூகித்தவள் டைரியை எடுத்து பக்கங்களை புரட்டினாள்.

மரகதன் தினமும் சாந்தவியை தொந்தரவு செய்தான். அவளின் சம்மதத்திற்காக காத்து கிடந்தான். பிச்சைக்காரனை விட அதிகம் கெஞ்சினான். கொலைக்காரனை விட அதிகம் மிரட்டினான். அவனின் எந்தவித முயற்சிக்கும் பணிந்து போகவில்லை சாந்தவி.

அவளுக்கு தன் தந்தையின் மீது சந்தேகம் இல்லை‌. இவன்தான் நாடகம் ஆடுகிறான் என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.

"எனக்கு பணிந்து விடு.. உன் தந்தையை விடுகிறேன்.." என்று ஒப்பந்தம் போட்டான்.

"என் தந்தை ஒரு துறவி. அவருக்கு சிறையும் அரண்மனையின் பஞ்சு மெத்தை அறையும் ஒன்றுதான்.." என்றாள்.

"ஓ.." என்றவன் யோசித்து விட்டு "நீயும் துறவிதானே.! உன் வெறுப்பை துறந்து என்னை சகித்துக் கொள்.." என்றான்.

அவனை முறைத்த சாந்தவி "உன் ஆணவத்திற்கு அடிபணிவது துறவு இல்லை.. துறந்தவர்கள் யாருக்கும் பயந்து அவர்கள் சொல் பேச்சை கேட்க மாட்டார்கள்.." என்றாள் திமிரோடு.

"நீ துறந்தவள் என்பதை நான் நம்பவில்லை.. உனக்கு உன் தந்தையின் மீது பாசம் உண்டு.." என்றவன் அவளின் காது மடலோரம் சுட்டு விரலை வைத்து வருடினான். சாந்தவி அருவெறுப்போடு பின்னால் நகர்ந்தாள். மரகதன் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது. பின்னால் நகர்ந்தவளின் கையை பற்றி தன் அருகே இழுத்து நிறுத்தினான்.

"உன் தந்தை நாளை காலையில் ஊர் முன்னிலையில் கழுத்து வெட்டப்படுவார்.." என்றவன் அவளை விலக்கி நிறுத்துவிட்டு வெளியே நடந்தான்.

சாந்தவியின் பயம் முகத்தில் தெரிந்தது. அவள் தன் தந்தையின் மீது அதிகளவு பாசம் வைத்திருந்தாள். இறப்பு முடிவு அல்ல என்று அவளுக்கு தெரியும். ஆனாலும் தந்தையோடு கொண்ட பந்தம் அவளின் மனதை அனலில் வாட்டியது.

"என் தந்தையை விட்டு விடு.." தன்னை மீறி சொன்னாள். கதவை தாண்ட இருந்தவன் இவளின் குரல் கேட்டு நின்றான். இவளிடம் திரும்பி வந்தான்.

"என்ன.?" என்றான்.

"அவரை விட்டுவிடு.." என்றாள் அவனின் முகம் பார்த்து.

"அப்படியானால் என் ஆசைக்கு இணங்க போகிறாயா.?" என்றான் ஆசையில் கண்கள் மின்ன.

மறுப்பாக தலையசைத்தவள் "அவருக்கு பதில் என் கழுத்தை வெட்டி விடு.. நான்தான் அமுதனை கொன்றேன்.." என்றாள்.

மரகதன் அதிர்ந்துப் போய் அவளை விட்டு விலகி நின்றான். அவனின் முகத்தை இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

"என்னை சிறையிலிடு‌. இல்லையேல் கழுத்தை துண்டி. அதுவும் இல்லையென்றால் தூக்கிலிடு. உன்னால் இது எதுவும் முடியாதென்றால் என்னை நியாய சபையில் ஒப்படைத்து விடு.. நான் செய்த தவறை அவர்களிடம் ஒப்புக் கொள்கிறேன் நான். அவர்களாக எந்த தண்டனை வேண்டுமானாலும் தரட்டும்.." என்றாள்.

மரகதனுக்கு கோபத்தில் ரத்தம் சூடேறியது. தன் இடுப்பில் இருந்த குறுவாளை எடுத்து அவளின் கழுத்தில் பதித்தான். அவன் பதித்த வேகத்திலேயே அவளின் கழுத்தில் காயம்பட்டு சில துளி ரத்தம் கசிந்தது.

"கழுத்து வெட்டப்பட்டு சாகவும் தயார் நீ.. ஆனால் என் ஆசைக்கு இணங்க மறுக்கிறாய்.!" என்றான் ஆத்திரத்தோடு.

அவளின் கழுத்தில் இருந்த ஆபரணத்தை பார்த்தவன் தன் வாளை அதன் மீது வைத்தான். "அந்த அமுதனை விட நான் எந்த விதத்தில் குறைந்து போனேன்.?" என்றான்.

கண்களில் அதே திமிரோடு உடலில் பயம் என்பது துளியும் இல்லாமல் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் "நான் அமுதனை விரும்பவில்லை. நான் கடவுளுக்கானவள். அவனையும் விரும்பவில்லை நான். உன்னையும் விரும்பவில்லை நான்.!" என்றாள் கோபத்தோடு.

ஆபரணத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த அவனின் வாளை கை பற்றினாள். வாள் பட்டு அவளின் உள்ளங்கையிலிருந்து ரத்தம் கொட்டியது. அவனிடமிருந்து கத்தியை பிடுங்க முற்பட்டாள். அவளின் கண்கள் சிவந்து போயிருந்தது. முகம் பத்ரகாளியை விட அதிக கோபமாக இருந்தது.

மரகதன் அவளின் திடீர் மாற்றத்தில் குழம்பி விட்டான். பயந்தும் விட்டான்.

அவனின் கையிலிருந்த குறுவாளை பிடுங்கியவள் ரத்தம் கொட்டிய கையோடு அதன் பிடியை பற்றினாள்.

"உங்களுக்கு ஏன் இந்த பெண் துறவி மீது காமம்.? மன்னன் வயிற்றில் பிறந்ததால்தானே இந்த அகங்காரம் உங்களுக்கு.? நாட்டில் உள்ள இளம் பெண்களை உங்களின் அந்தப்புரத்தில் அடிமை ஆக்குவதா உங்களின் பலம்.? அடுத்த நாட்டை வெற்றிக் கொள்கையில் அங்கிருக்கும் திருமணமாகிய பெண்ணையும் வலுக்கட்டாயமாக அடைவதா உங்கள் விவேகம்.? போர்களத்தில் நெஞ்சில் அம்பு பாய்ந்து வீர மரணமடைந்த மன்னனின் மனைவி நான்கைந்து குழந்தைகளுக்கு தாயாக இருத்தாலும் அவளையும் பலவந்தப்படுத்திக் வன்புணர்வு செய்தே கொல்வதா உங்களின் நியாயம்.? இதோ இப்போது இந்த அப்பாவி துறவியையும் அடைய பார்ப்பதா நாடாளும் மகனின் நல்லெண்ணம்.? ஆயிரம் நல்ல ஆண் மக்கள் மத்தியில் உம்மை போல ஏன் ஒருவன் இருக்க வேண்டும்.?" என கேட்டவள் அவனின் நெஞ்சை நோக்கி கத்தியை பாய்த்தாள்.

மரகதன் கத்தி வருவதை கண்டு சட்டென்று பின் நகர்ந்து விட்டான். "என்னோடு போரிடாதே சாந்தவி.‌." என்றவனை கேலி சிரிப்போடு பார்த்தவள் "உன் எமன் நான்‌.." என்றாள். அவனை நோக்கி பாய்ந்து வந்தாள்.

மரகதன் நகர்ந்தான். அவள் அவனோடு சண்டையிட்டாள். மரகதன் சண்டையிடாமல் அவளுக்கு போக்கு காட்டினான். அவள் சண்டை பயிற்சி பெற்றவள்தான். ஆனால் அவனும் அவளை விட அதிக பயிற்சி பெற்றவன் என்பதால் அவளால் அவனை சட்டென்று வீழ்த்த முடியவில்லை.

அந்த அறையை இரண்டு சுற்று சுற்றி விட்டார்கள். மரகதனின் இடது கையில் மட்டும் காயத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தாள் சாந்தவி. அவளால் அவனை வீழ்த்த முடியவில்லை.

அவளோடு சில நிமிடங்கள் விளையாடிய மரகதன் தனது இடை வாளை எடுத்தான். இளவரசனுக்கான நீண்ட கூர்வாள் அது. வாளை எடுத்ததும் அவளின் நெஞ்சுக்கு நேராக நீட்டினான்.

"போதும் போர்.. இல்லையேல் பின்விளைவுகள் பயங்கரமாக இருக்கும்.." என்றவனை வாளை தாண்டி வந்து கழுத்தில் கத்தியை இறக்கினாள். அவன் சட்டென்று விலகி கொண்டதில் கத்தி அவனின் தோளில் இறங்கியது. அதே சமயம் இவனின் கத்தி அவளின் இடுப்பில் வெட்டியது. காயம் பெரிதில்லைதான். ஆனால் ரத்தம் அதிகம் வெளியேறியது.

"உன்னை கொல்லாமல் விட மாட்டேன்.." என்றபடி அவனை நோக்கி மீண்டும் பாய்ந்தாள். தோளில் இறங்கிய கத்தி ஆழமாக இறங்கி விட்டிருந்ததில் வலியில் இருந்தவன் கையில் இருந்த வாளை குறுக்கே கொண்டு வந்தான். சாந்தவியின் வயிற்றில் மீண்டும் வெட்டியது கத்தி. அவள் விசையோடு வந்து விட்ட காரணத்தால் கத்தி ஆழமாகவே பதிந்து விட்டது.

"சாந்தவி.." பதறியவன் தன் வாளை கீழே விட்டுவிட்டு அவளை தாங்கி பிடித்தான்.

"யாராவது வாருங்கள்.." என்று கத்தினான்.

"எனக்கு யாரும் தேவையில்லை. உன்னிடமிருந்து விடுதலை கிடைத்தால் போதும்.." என்றாள் அவள்.

"சாந்தவி அப்படி சொல்லாதே.. நீ என் ஜீவன்.. நீ என் வாழ்க்கை. நீ இல்லா உலகில் என்னால் வாழவே முடியாது.. உனக்காக எதையும் செய்வேன் நான்.." என்றான்.

இறப்பின் கடைசி விளிம்பில் நின்றபடி சிரித்தாள் அவள். "இந்த சாந்தவி உங்களை போன்ற ஒரே கொடுங்கோலரிடமிருந்து தப்பிக்க போகிறாள்.." என்றாள்.

"உன்னால் என்னை விட்டு விலக முடியாது சாந்தவி.. எந்த காலனுக்கும் உன்னை என்னிடமிருந்து பறித்து செல்லும் சக்தி இல்லை. இறந்தாலும் உன்னை உயிரோடு கொண்டு வருவேன் நான். மறைந்தாலும் மறு பிறவி எடுத்தாவது உன்னை அடையாமல் விட மாட்டேன்.." என்றான்.

அவளின் உடல் மொத்தமும் ரத்தத்தால் பரவி விட்டது. அவளின் ரத்தம் இடுப்பின் கீழேயும் இடுப்பை சுற்றியும் பரவி விட்டிருந்தது. அவனின் தோளில் இருந்து வழிந்த ரத்தம் அவளின் நெஞ்சையும் கழுத்தையும் ரத்த குளியலுக்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.

"தயவு செய்து என்னை பின்தொடர்ந்து விடாதீர்.. இறந்தாவது சுதந்திரம் பெறலாம் என்று இறந்துக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்.." என்றவள் சொல்லி முடித்த நேரத்தில் உயிரை விட்டு விட்டாள்.

"ஆ.." வயிற்றை பிடித்தபடி கத்திய யாழினியின் சத்தத்தில் ஓடி வந்தார் வசந்தன்.

"யாழினி.‌." என்றபடி அந்த அறையின் கதவை தட்டினார்.

அந்த இறப்பிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கு வெகுநேரம் பிடித்தது யாழினிக்கு. வயிற்றை பிடித்திருந்த கை இப்போது காணவில்லை. குழப்பமாக குனிந்து பார்த்தாள். குனிய முடியவில்லை.

"யாழினி.. ஆர் யூ ஓகே.?" என்றார் அருகே அமர்ந்திருந்த வசந்தன்.

யாழினி குழப்பத்தோடு எழுந்து அமர்ந்தாள். ஒரு கையில் டிரிப்ஸ் ஏறிக் கொண்டிருந்தது. அவளின் கட்டிலருகே இருந்த மேஜையின் மீது மாத்திரை அட்டைகளும் பிரிக்கப்படாத மருத்துவ ஊசிகளும் இருந்தன.

"என்ன ஆச்சிப்பா.?" என்றாள்.

"கத்தினியேன்னு வந்து பார்த்தேன். கதவை எவ்வளவு நேரம் தட்டியும் திறக்கல நீ.. கதவை உடைச்சி உள்ளே வந்து பார்த்தா மயங்கி கிடந்த.. அதனாலதான் டாக்டரை வரவச்சி ட்ரீட்மெண்ட் பார்க்க வச்சேன்.." என்றார்.

நடந்ததை நினைத்து பார்த்தாள் யாழினி. அவசரமாக வயிற்றை தொட்டுப் பார்த்தாள். காயம் இல்லை. அவள் சாகவும் இல்லை. நிம்மதி பெருமூச்சோடு நெஞ்சில் கை வைத்தவள் அவசரமாக சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

"அப்பா அந்த டைரி எங்கே.?" என்றாள்.

"அதை எரிக்க போறேன் நான்.." என்றவரை கெஞ்சலாக பார்த்தவள் "ப்ளீஸ்ப்பா.. ரொம்ப முக்கியமா தேவைப்படுது.. உடனே தந்துடுறேன்.." என்று கெஞ்சினாள்.

வசந்தன் அவளை சந்தேகமாக பார்த்தபடி அவளின் காலடியில் பெட்ஷீட் அடியில் இருந்த டைரியை எடுத்து அவளின் கையில் தந்தார்.

டைரியை அவசரமாக புரட்டினாள். எதுவும் தெரியவில்லை. வெறும் பழுப்பு நிற மிருக தோலாக மட்டும்தான் தெரிந்தது.

"இதுல எதுவும் படிக்க முடியல என்னால.." என்றாள் அதிர்ச்சியோடு.

வசந்தனுக்கும் படிக்க முடியவில்லைதான். இவள் மயங்கி கிடந்த நேரத்தில் அவர் அந்த டைரியை படித்தார்.

சிறையில் இருந்த சங்கீதவரனுக்கு மகள் இறந்தாள் என்ற செய்தி வந்தபோதே பாதி உயிர் போய் விட்டது. சாந்தவி அவளின் உயிர். சாந்தவி அவளின் ஆதி அந்தம். அவளை இழந்தது அவருக்கு மாபெரும் மன வருத்தத்தை தந்து விட்டது. மரகதனுக்கு பித்து பிடித்தது என்ற செய்தி வந்தது அவருக்கு‌. ஆனால் மகள் போன பிறகு அவன் எப்படி போனால் என்ன என்று நினைத்து விட்டார் அவர்.

மகளுக்கு இறுதி சடங்கு கூட செய்ய முடியவில்லை அவரால். கோமண சாமியார்தான் சாந்தவிக்கு இறுதி சடங்கு செய்தார் என்று அவரிடம் சொன்னான் ஒரு காவலன். இந்த ஒரு விசயமாவது திருப்தி படும்படி அமைந்ததே என்று நிம்மதியடைந்தார் அவர்.

சங்கீதவரன் உயிரை விட்டுக் கொண்டிருந்தார். மகள் இறந்த நாளில் இருந்து அன்னம் தண்ணி ஆகாரம் தவிர்த்து இருந்தார். முனிவர் என்பதால் நாட்கள் கூடியது.

அடுத்த வாரத்தில் சிறையில் காவலுக்கு என்று இருந்த காவலர்கள் திடீரென்று காணாமல் போனார்கள். அதை பற்றி யோசிக்கும் நிலையில் இல்லை இவர்.

சங்கீதவரனுக்கு ஒரு வாரத்தில் போக வேண்டிய உயிர் இரண்டாம் வாரத்திலும் நூல் இழையில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

சாக இருந்த கடைசி நாளில் பிரகாசமாக தெரிந்தது அவரின் பார்வை. அணைய போகும் விளக்கு என்பது புரிந்து சிரித்தார். காலை நேர சூரியனை ஜன்னல் வழியே பார்த்து புன்னகைத்தார். அந்த நேரத்தில் ஒரு வாரமாக சலனம் கூட இல்லாத அந்த சிறையின் வழிப்பாதையில் பூமி அதிர்ந்தபடி யாரோ நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. சங்கீதவரன் கதவின் அருகே வந்து நின்றார். அந்த இரும்பு கம்பிகளின் அந்த பக்கம் வந்து நின்றார் கோமண சாமியார்.

"குருவே.." என்றார் இவர்.

"பழிவாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் சங்கீதா.. அவர்கள் யாரையும் நிம்மதியாக விட போவதில்லை நான்.." என்றவர் அதன் பிறகே இவரின் கண்களில் ஒளி குறைந்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டார்.

"சங்கீதா.." பதறியவர் அவசரமாக அந்த கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தார்.

"உனக்கு என்ன ஆயிற்று.?" என்றார்.

"உண்ணா விரதம் ஐயனே.! உயிர் விடுகிறேன்.! என் மகள் இல்லா உலகில் வாழ இயலாது என்னால்.!" என்றவரை பார்த்து கண் கலங்கினார் அவர்.

"அவசரப்பட்டு விட்டாயே.! உன் மகளை கொன்றவன் அழிவதை பார்க்காமல் கிளம்பி விட்டாயே.!" என்றார் சோகமாக.

"அதை நீங்களே பாருங்கள் குருவே.! என் மகள் தந்தை வருவாரென்று காத்து கிடப்பாள்.." என்றவர் வேர் அறுந்த மரமாக பின்னால் சாய்ந்தார்.

"சங்கீதா.." என்று கோமண சாமியார் அலறியதுதான் அவர் கடைசியாக கேட்டது.

டைரியை படித்து இதை தெரிந்துக் கொண்ட வசந்தனுக்கு அதற்கு மேல் இருந்த பக்கங்கள் அனைத்தும் காலியாகவே இருந்தது. அவர் படித்த பக்கங்களை திருப்பினார். அதுவும் காலியாக இருந்தது. டைரியே முழுமையும் அப்படிதான் இருந்தது.

அந்த டைரியில் இறந்து விட்டால் அதற்கு மேல் எதையும் படிக்க முடியாது என்பதை தாமதமாகதான் புரிந்துக் கொண்டார் அவர்.

தான் எப்படி தேடினோமோ அதே போல மகளும் டைரியை கண்டு ஏமாற்றமடைந்ததை கண்டவர் அவளின் தலையை வருடி விட்டார். "எப்பவும் உனக்கு துணையா இருப்பேன் நான்.." என்றார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN