குறிப்பேடு 22

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சிவாவின் கதறல் அந்த மாளிகை முழுக்க ஒலித்தது.

சிவாவை போலவேதான் சதாசிவமும் ஆன்மாக்களின் பிடியில் சிக்கி துன்பத்தை அனுபவித்தார்.

ஆன்மாக்கள் இருவரின் உடலையும் கசக்கி பிழிந்தன. உடம்பு முழுவதும் ஊசியாய் குத்துவது போலிருந்தது இருவருக்கும்.

நெஞ்சை பிடித்தபடி மண்டியிட்டிருந்த சிவா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன் உயிர் போவதை உணர்ந்தான்.

முஸ்தபா குழம்பி போய் நின்றார். அவருக்கு முதலில் ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆன்மாக்கள் அவரை தாக்கவும் இல்லை. ஆன்மாக்கள் புகை உருவாய் அவருக்கு தெரிந்தாலும் கூட அவைகள் சிவாவையும் சதாசிவத்தையும் கொல்ல முயற்சிக்கின்றன என்பதை தாமதமாகதான் புரிந்துக் கொண்டார்.

"சார்.. தம்பி.." என்று இருவரையும் அழைத்தவர் "இது எல்லாம் உங்களோட பலவீனத்தை பயன்படுத்த பார்க்குதுங்க.. இங்கே பேய்களும் கெட்ட ஆன்மாக்களும் உண்மைன்னா கடவுளும் உண்மைதான்.. உங்க மனசை ஒருநிலைப்படுத்தி கடவுளை நினைங்க.. கடவுள் தந்த உயிரை இந்த கெட்ட ஆன்மாக்களுக்கு பலி தராதிங்க.. நீங்க நினைச்சா எதுவும் முடியும்.! உங்க மனசையும் கடவுளையும் நம்புங்க.." என்றார்.

ஆன்மாக்கள் சில முஸ்தபாவை நோக்கி வந்தன. ஆன்மா ஒன்று முஸ்தபாவின் நெஞ்சுக்கு நேராய் புகுந்து மறுபக்கம் வெளி வந்தது. கடப்பாரை ஒன்று நெஞ்சை குத்தி வெளியேறியது போல வலியை உணர்ந்தார் அவர்.

"அல்லா.." என கத்தியபடி மண்டியிட்டவரை வட்டமிட்டன ஆன்மாக்கள் சில.

"கடவுள் மட்டுமே உயர்ந்தவன். அவனின் கீழ் எந்த சக்தியும் வெற்றிப்பெறாது.." என்றார்.

முஸ்தபா சொன்னது கேட்ட சிவாவும் "சிவனே போற்றி..!" என்றான் பற்களை கடித்தபடி.

"சிவனின்றி அணுவும் அசையாது.. அவன் நினைத்தால் இந்த ஆன்மாக்களும் இருக்காது.." என்றார் சதாசிவம் உடல் வலியோடு.

சிரித்தன ஆன்மாக்கள். "நாங்கள் இந்த கோட்டைக்குள் அடிமையாகும்போது கண்டுக் கொள்ளாத கடவுள் இப்போது வருவாரா.?" என கேட்டது ஆன்மாக்களில் ஒன்று.

"சிவனே.. சிவனே.." என்றபடி எழுந்தார் சதாசிவம். ஊசியாய் குத்திய உடலின் வலியை மறந்தார். தன்னை வேட்டையாட சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஆன்மாக்களை மறந்தார். இமை மூடிய விழிகளில் ஈசனின் உருவத்தை கற்பனையில் கொண்டு வந்தார். அவரின் எண்ணமெல்லாம் சிவனே!

முஸ்தபா அந்த ஆன்மாக்களை முறைத்தார். "ஆன்மாக்கள் ஆகிய நீங்கள் பொய்யர்கள். உண்மையில் கடவுள் பக்தி இருந்திருந்தால் உயிர் போகும் கடைசி நொடியிலும் ஆண்டவனையே நினைத்து இருந்திருப்பீர்கள். அவனுக்குள்ளயே சரணடைந்திருப்பீர்கள். ஆனால் நீங்கள் கடவுளை நம்பவில்லை. அதனால்தான் பலவீன மனதுள்ள நீங்கள் இது போன்ற ஒரு கோட்டைக்குள் அடிமையாக இருக்கிறீர்கள்.. உங்கள் அனுமதியின்றி உங்களை யாரும் அடிமைப்படுத்த முடியாது.. கோணம சாமியாரின் சிறு மொழிகளுக்கு மயங்கி நீங்கள் அவனுக்கும் இளவரசர்களுக்கும் அடிமைகளாக இருக்கிறீர்கள்.." என்று கோபத்தோடு சொன்னார்.

ஆன்மாக்களுக்கு ஆவேசம் அதிகமானது.

"உனக்கு எங்களை பத்தி எதுவும் தெரியாது.." என்று கதறின ஆன்மாக்கள்.

"உங்களுக்கு உண்மையில் யாரையாவது பழி வாங்க வேண்டும் என்று தோன்றினால் இந்த இளவரசர்கள் நால்வரையும் பழி வாங்குங்கள்.. அவர்கள்தான் உங்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்துள்ளார்கள். நீங்கள் சாகவும் காரணம் அவர்கள்தான்.." என்றார் முஸ்தபா.

சதாசிவமும் சிவாவும் போராடியது வீண் போகவில்லை. அவர்களின் சிந்தையில் நேர்மறை எண்ணமும் கடவுளின் எண்ணமும் வந்தவுடன் ஆன்மாக்களை அவர்களால் விலக்கி தள்ள முடிந்தது.

சதாசிவம் கண்களை திறந்தார். ஆன்மாக்கள் அவரை சுற்றி பறந்தன. ஆனால் அவரை எதுவும் செய்யவில்லை.

"சிவா.. நீ ஓகேவா.?" என்றார்.

நெஞ்சில் கை வைத்துக் கொண்டிருந்த சிவா "ஓகே சார்.." என்றான் சிரமத்தோடு.

ஆன்மாக்கள் செய்த வேலையால் அவனுக்கு நிற்கவும் தடுமாற்றமாக இருந்தது.

சதாசிவம் அவனின் அருகே வந்து அவனை தாங்கி பிடித்தார்.

"ஒன்னும் இல்ல சிவா.. நாம நிச்சயம் இங்கிருந்து திரும்பி போவோம்.." என்றார் அவர்.

சிவா ஆமென்று தலையசைத்தான். "தீய சக்திகள் இருக்கும்ன்னா நல்ல சக்தியும் இருக்கும்.. தீய சக்தி நம்மை சுத்தி இருக்கு.. ஆனா நல்ல சக்தி நமக்குள்ளேயே இருக்கு.. இது இன்னைக்குதான் சார் எனக்கு புரிஞ்சது.." என்றவன் அவரின் தோளை பிடித்தபடி நிமிர்ந்தான்.

முஸ்தபா தன் கழுத்தில் இருந்த தாயத்தை கையில் இறுக்கி பிடித்தபடி ஆன்மாக்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்த சிவா "யாழினியோடு சேர்த்து இப்ப அவளோட அப்பாவையும் காணோம்.." என்றான்‌.

அந்த அறையை சுற்றி பார்த்த சதாசிவம்‌ "ஆமா.. கோமண சாமியாரையோடு சேர்த்து தினேஷோட பாடியையும் கூட காணோம்.." என்றவர் "நாம தேடி பார்க்கலாம்.." என்றார்.

சிவா நொடி நேரம் யோசித்தான்.

"நமக்கு கடவுள் துணை இருக்கு. மனசுல நம்பிக்கை இருக்கு. நம்மால இதை சுலபமா எதிர்க்க முடியும்.." என்றவர் சுற்றி இருந்த அறைகளில் ஒன்றை நோக்கி நடந்தார்.

சிவா முஸ்தபாவை திரும்பி பார்த்தான்.

"அவர் தனியா இருக்காரு.. ஆபத்து வந்தா என்ன செய்வாரு‌..?" என கேட்டான்.

"அவருக்கு நம்மை விட கடவுள் நம்பிக்கை அதிகம்.. அவர் தப்பிச்சிப்பாரு.. வா நாம யாழினியை தேடலாம்.." என்றவர் அருகே இருந்த அறை ஒன்றிற்குள் நுழைந்தார்.

யாழினி சலித்துப்போய் அந்த கோவிலின் படிகளில் அமர்ந்தாள்.

கோமண சாமியார் பழங்களால் நிரம்பிய கூடை ஒன்றை அவளருகே வைத்தார்.

"இது உயர்தர பழங்கள் மகளே.. இதை உண்டால் உனக்கு ஆயுள் கூடும்.." என்றார்.

"எனக்கு இப்பவே உங்களை விட்டு போகணும்.." என கத்தினாள் எழுந்து நின்றாள்.

"நீங்க ஆரம்பத்திலேயே தவறு பண்ணிட்டிங்க.. துறவி அனைத்தையும் துறந்துடணும்.. ஆனா நீங்க பந்த பாசம் கூட மறக்காம இன்னமும் பழி வாங்கிட்டு இருக்கிங்க.. நீங்க நல்ல மனிதர் கிடையாது.. நல்ல துறவி கிடையாது.. நீங்க ஒரு நல்ல ஆன்மா கூட கிடையாது.." என்றவள் கண்கள் சிந்திய கண்ணீரை புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தாள்.

"உங்களுக்கு என் மேல பாசமே இல்லையா.?" என்றாள் வருத்தத்தோடு.

"உயிரே நீதான் மகளே.." என்றவரை பார்த்து வெறுப்போடு சிரித்தவள், "உங்களுக்கு உண்மையில் என் மேல பாசம் இருந்தா தயவுசெய்து என்னை என் அப்பாக்கிட்ட கொண்டுப் போய் சேர்த்துடுங்க.." என்றாள் அழும் குரலில்.

"மகளே.. உனக்கு தேவையான அனைத்தையும் நான் உன் காலடியில் கொண்டு வந்து வைப்பேன்.." என்றார் அவர். அந்த பிரேத கோட்டையை கட்டுவதற்காக தான் என்னவெல்லாம் செய்தோம் என்றும் சொன்னார்.

மறுப்பாய் தலையசைத்து அழுத யாழினி "எனக்கு தேவை என் அப்பா.. என் நண்பன் சிவா.. இது எதுவும் உண்மை கிடையாது.. என்னோட வாழ்க்கை என் அப்பாவோடும் நிகழ் காலத்தோடும் வாழ்வதுதான்.. இறந்த காலத்துல எழுதப்பட்ட ஒரு டைரியில் சிக்கி கிடப்பது இல்ல. இது எதுவும் உண்மை கிடையாது.. எனக்கு பிடிக்காத ஒரு விசயத்துல என்னை கட்டாயப்படுத்தி வாழ வைக்க யாராலும் முடியாது.. நான் யாழினி.. எனக்குன்னு நிறைய பிரெண்ட்ஸ் இருக்காங்க.. மழையும் வானமும் உண்மை. நிகழ்காலத்தில் பறந்துக் கொண்டிருக்கும் ஏரோப்ளேனும் ராக்கெட்டும் உண்மை.." என்றாள்.

அழுதபடி முகத்தை பொத்திக் கொண்டாள். விம்மினாள். தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைத்து பார்த்தாள். தினேஷின் மீது கொண்ட பைத்தியக்கார காதல்.. சிவாவோடு கொண்ட நட்பு.. ஐஸ்க்ரீமோடு அவள் கொண்ட நேசம்.. தந்தையோடு அவள் கொண்ட பாசம்.. அனைத்தையும் நினைத்து அழுதாள்.

"எனக்கு இது எதுவும் வேணாம்.. பழம் வேணாம்.. சாமி வேணாம்.. இளவரசர்கள் யாரும் வேணாம்.. சாமியாருக்கு மகளாவும் இருக்க வேணாம்.. என்னை என் வாழ்க்கையை வாழ விட்டாலே போதும்.." என்று கத்திச் சொன்னபடி கண்களை திறந்தாள்.

அவளின் எதிரே ஆலமரம் ஒன்று நின்றிருந்தது. குழப்பத்தோடு சுற்றும் பார்த்தாள். அடர்ந்த வனம். அத்தனை பிரச்சனையும் நடந்துக் கொண்டிருக்கும் அதே பிரேத மலை வனம். பகல் வெளிச்சம் கண்களை கூசியது.

எப்படி இங்கே வந்தோம் என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை.

"ஒவ்வொரு முறையும் இப்படிதான் சொல்கிறாய் நீ.. இந்த இளவரசர்களை உன் கையால்தான் கொல்ல வேண்டும் என்று சங்கல்பம் எடுத்துள்ளேன் நான்.. அது நிறைவேறும் வரை என் ஆன்மா சாந்தியடையாது.. இதுவரை முப்பது முறை பிறப்பெடுத்துள்ளாய் நீ.. உன்னை ஒவ்வொரு முறையும் இங்கே கடத்தி வந்து உள்ளேன் நான்.. ஆனால் நீ இந்த முப்பத்தி ஒன்றாவது முறையும் கூட என் ஆசையை நிறைவேற்றவில்லை. விடுதலை தருகிறேன்‌‌.. செல்.! மீண்டும் நீ மறுபிறவி எடுக்கையில் தேடி வருகிறேன்.. ஆனால் கோட்டைக்குள் வந்த மற்றவர்கள் யாரையும் உயிரோடு வெளியே அனுப்ப முடியாது என்னால்.." என்ற கோமண சாமியாரின் குரல் அத்தோடு நின்று போனது.

யாழினி தரையில் அமர்ந்தாள். கோமண சாமியார் சொன்னதை நினைத்து பார்த்தாள். குழப்பமாக இருந்தது. இது தொடரும் கதை என்பது அவளுக்கு இப்போதுதான் புரிந்தது. சைக்கோக்களில் பெரிய சைக்கோ கோமண சாமியார்தான் என்று புரிந்துக் கொண்டாள்.

வசந்தன் அந்த அறையின் ஒரு ஓரத்தில் நின்றிருந்தார். கோணலாக நடந்தபடி அவரருகே வந்தான் தினேஷ்.

"எனக்கு சாந்தவி வேண்டும்.." என்றான்.

"அது மட்டும் நடக்கவே நடக்காது.. அவ எப்பவும் உனக்கு கிடையாது‌‌.." என்றவரை நோக்கி கத்தியை நீட்டினான் அவன்.

வசந்தன் அந்த கத்தியின் வீச்சில் இருந்து தப்பித்து நின்றார்.

பூக்களின் குவியலுக்கு இடையே இருந்து ஒரு கத்தியை எடுத்தார் அவர்.

"என் பக்கத்துல வராதே.. உன்னை கொன்னுடுவேன்.." என்றவர் கத்தியை அவனின் நெஞ்சில் பாய்த்தார்.

சதாசிவமும் சிவாவும் அந்த அறைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது தினேஷின் நெஞ்சில் பாய்ந்திருந்தது வசந்தன் குத்திய கத்தி.

"அங்கிள்.." என்றபடி அவரருகே ஓடினான் சிவா.

தினேஷ் நெஞ்சில் குத்திய கத்தியை கையில் உருவினான். அவர்களை பார்த்தான்.

"நான் கெட்டவன் கிடையாது.." என்றான்.

யாழினி பைத்தியம் பிடித்த மனநிலையோடு தரையில் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் முடிவெடுக்க வேண்டிய சூழலில் இருந்தாள்.

தலையை பிடித்தபடி அந்த இடத்தை சுற்றிலும் பார்த்தாள். இதற்கு முன்பு பலமுறை இதே இடத்தில் நின்று அழுதது போன்று காட்சிகள் பல வந்தது.

"அப்பா.." என்று தந்தையின் இறந்த உடல் கண்டு ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கதறுவதும் நினைவுக்கு வந்தன.

"யாருக்கு தண்டனை இங்கே.? என்னை கொன்றவன் இறந்தும் உயிரோடு இருக்கிறான்.. நாட்டு மக்களையே காவு தந்தவர்களும் பல ஆண்டுகளாக கனவிலும் நினைவிலும் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.. ஆனால் நான் மட்டும் முதல் முறையும் என் தந்தையை பலி தந்தேன். நானும் பலியானேன். ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நான்தான் என் தந்தையை பழி தந்து இதே இடத்தில் நின்று அழுதிருக்கிறேன்.. உறவுகளை இழந்து அநாதையாக வாழ்ந்திருக்கிறேன்.. ஒவ்வொரு முறையும் நான்தான் தண்டனை அனுபவித்திருக்கிறேன்.." என்று தனக்கு தானே சொன்னவள் அந்த காட்டை சுற்றிலும் பார்த்தாள்.

"கோமண சாமியாரே.. அந்த கோட்டைக்கு என்னை கூட்டிப் போங்க.. நான் அவங்களை கொல்றேன்.. போதும் எனக்கான இந்த தொடர் தண்டனை.. அனைத்தையும் இந்த முறையே முடித்து வைக்கிறேன்.." என்றாள்.

திடீரென்று வானில் புயல் மேகம் சுழன்றது. சூரியன் மறைந்து இருள் சூழ்ந்தது‌. இடி மின்னலின் இடையே அவளின் முன்னால் இருந்த ஆலமரம் வேரோடு ஆடியது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN