காதல் கடன்காரா 45

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
துணை கலெக்டரையே தண்ணீர் பைப்பை திறந்து வைக்க சொன்னான் கார்த்திக்.

அபிராமி மறுத்து சொல்ல முயலும் முன் அவன் ஓரம் ஒதுங்கி சென்று நின்றுக் கொண்டான்.

ஊடகத்தை சேர்ந்தவர்களும், ஊர்க்காரர்களும் அவளை ஆர்வத்தோடு பார்த்தனர்.

பூக்கள் நிரம்பிய தட்டை அபிராமியிடம் நீட்டினாள் ஒரு பெண். அதில் இருந்த பூக்களை அள்ளி பைப்பின் மீது தூவியவள் தண்ணீர் பைப்பை திறந்து விட்டாள்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் கை தட்டினார்கள். அபிராமி புன்னகையோடு புகைப்படங்களுக்கு காட்சி தந்தாள். இருக்க கூடாத இடத்தில் நிற்பது போலிருந்தது.

கார்த்திக்கை திரும்பி பார்த்தாள். புன்னகையோடு கைகளை தட்டிக் கொண்டிருந்தான். இயல்பான சிரிப்பு. பழைய சில்மிஷமோ, காதலோ, பிடிப்போ இல்லாத சாதாரண சிரிப்பு.

அவள் எதிர்பார்த்தபடியே அவளை தொல்லை செய்யாத அளவுக்கு அவன் புத்தி தெளிந்து விட்டது அவளுக்கு நிம்மதியை தந்தது.

விழா முடிந்து அதிகாரிகளும் மற்றவர்களும் கிளம்பினார்கள்.

பவித்ராவும் அவளது தந்தையும் அவ்வூரில் இருந்த தெரிந்தவர்கள் வீட்டிற்கு நலம் விசாரிக்க கிளம்பினர்.

சரண் கார்த்திக்கின் கைகளில் இருந்தான். அவனை அங்கிருந்த பெரிய மனுசி ஒருத்தி நிறுத்தி அவனோடு பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

"நல்லா இருக்கணும் மகாராசா.." என்று வாழ்த்தினாள்.

'அடிப்படை வசதி செஞ்சி தந்ததுக்கு எவ்வளவு பில்டப்.?' என நினைத்தாள் அபிராமி. 'இதுக்கு முன்னாடி இருந்தவன் இந்த சாதாரண அடிப்படை வசதி கூட செஞ்சி தரலங்கறது புரியலையா.?' என்று கேட்டது மனசாட்சி.

இந்த விழாவுக்கென திட்டமிட்டிருந்த நேரம் கடந்து விட்டது. அதனால் தனது காரை நோக்கி நடந்தாள் அவள்.

பவித்ராவை தேடிக் கொண்டிருந்த சரண் "ம்மா.." என்று அபிராமியை நோக்கி கை காட்டி அழைத்தான்.

அபிராமி நின்ற இடத்திலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தாள்‌. சரண் இவளை நோக்கி கை நீட்டினான்‌. தாவ முயன்றவனை சிரமப்பட்டு பிடித்து வைத்திருந்த கார்த்திக் "அவங்க அம்மா இல்ல தங்கம்.." என்றான்.

"உம் புள்ளையாப்பா.?" என்று கேட்டாள் அந்த வயதானவள்.

பொங்கி வழியும் புன்னகையோடு குழந்தைக்கு முத்தமிட்டவன் ஆமாமென தலையாட்டினான். அபிராமியோடு சேர்ந்து வாழுகையில் தினம் தினம் இப்படிதான் முகம் முழுக்க மகிழ்ச்சியோடு இருப்பான். அந்த மகிழ்ச்சியை அபிராமி கூட மறந்தே விட்டாள். இப்போது அதே மகிழ்ச்சியை காணுகையில் என்னவோ போலிருந்தது.

சரண் இன்னமும் இவளை பார்த்துதான் கை நீட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

'இவனை கணக்குல எடுத்துக்காத.. என்ன இருந்தாலும் பவித்ரா உனக்கும் தங்கச்சி மாதிரிதான்..' என்று மனதுக்குள் சொல்லியபடி சென்றவள் அருகே சென்று சரணை நோக்கி கை நீட்டினாள்.

இவளின் செயல் கார்த்திக்கிற்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது. குழந்தையை அவளிடம் தந்தான். இருவரின் கரங்களும் உரசிக் கொண்டது. இருவருக்கும் மனதுக்குள் இரு வேறு யோசனை எழுந்தது. ஆனால் இருவரின் முகமுமே முகமூடி போல் இருந்தது.

"ஹாய்.. குட்டிப்பையா.. உங்க பேர் என்ன.?" என்று கேட்டாள் குழந்தையிடம்.

குண்டு கன்னங்களோடு அவளின் கை நிறைய இருந்தான் அவன். இது போன்ற புசுபுசு குழந்தைகளை அபிராமிக்கு எப்போதுமே பிடிக்கும். நாள் முழுக்க கூட வைத்துக் கொண்டு இருப்பாள்.

"சரண்.." என்று பதில் சொன்னான் கார்த்திக். அபிராமி அவனை பார்த்து புருவம் உயர்த்த இருந்த நேரத்தில் "குழந்தைக்கு இன்னும் பேர் சொல்ல தெரியாது.." என்று அவனே முன்னெச்சரிக்கையாக சொன்னான்.

அபிராமிக்கு முள் குத்தியது போல இருந்தது அவனின் அவசர மொழி. அவனின் குரலில் சிறு பயம் கலந்திருந்ததை உணர்ந்தாள். குற்ற உணர்ச்சியை வெளிக்காட்டவில்லை அவள்‌

குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டவள் "அழகா இருக்க.. உங்க அம்மாவை போலவே.!" என்றாள்.

இவளின் பாராட்டு அவனுக்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது. ஏனெனில் சுவாதி பலமுறை 'அபிராமிக்கு இது ஒன்னு மட்டும் வரவே வராது. அதுதான் என்னையும் அழகா இருக்கறதா நம்புறது..' என்று சொல்லியுள்ளாள்.

"மேடம் டைம் ஆச்சி.." என்று அவளை அழைத்தார் டிரைவர்.

கார்த்திக் குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டான்.

அபிராமி குழந்தைக்கு கையசைத்துவிட்டு கிளம்பினாள். அவள் தன்னை பார்க்க மாட்டாளா என்று அவனின் மனம் ஏங்கியது.

காரில் ஏறி அமர்ந்த பிறகு இவனை பார்த்தாள். கார்த்திக் அவளின் முகத்தையே ஆழமாக பார்த்தான். அவளும் இவனை அசையாமல் பார்த்தாள். ஏன் இந்த ஏக்க பார்வை என்று அவனுக்கு புரியவில்லை.

அங்கிருந்து பாதி தூரம் சென்ற பிறகுதான் பவித்ராவின் நெற்றியில் குங்குமம் இல்லாதது அபிராமிக்கு உறுத்தலாக இருந்தது. யோசித்த பிறகுதான் அவளின் கழுத்தில் கூட எந்த கொடியும் இல்லை என்பதும் நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால் அதை பெரிய விசயமாக எண்ண தோன்றவில்லை அவளுக்கு. இந்த காலத்தில் எத்தனை பேர் கலாச்சாரத்தை கை கொள்கிறார்கள் என்று தன்னையே கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவன் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு எப்படி இருந்தானோ அப்படியேதான் இருந்தான். அவனின் முகத்தை இனி எப்போதும் பார்க்க கூடாது என்று அவளின் மனம் அரற்றியது. ஆனால் அது நடக்க கூடிய காரியமில்லை என்று அவளுக்குமே தெரியும்.

அன்று இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தவள் உணவு உண்ணும் வேளையில் "தினம் இங்கிருந்து ஆபிஸ் போயிட்டு வர டயர்டா இருக்கு.. நான் குவாட்டர்ஸ்ல தங்கிக்கிட்டா.?" என்று கேட்டாள்.

முத்தமிழும் தாத்தாவும் அவளை கவலையோடு பார்த்தார்கள்.

"நான் என மகளுக்கு துணையா போறேன்.." என்று உணவை சாப்பிட்டபடியே சொன்னார் அவளின் அப்பா.

"எங்க இரண்டு பேருக்கும் இங்கேயே நிறைய வேலை இருக்கு.." என்று வருந்தினான் முத்தமிழ்‌.

அபிராமி அம்மாவை பார்த்தாள்.

"நீங்க எதுவும் சொல்லலையாம்மா.? நான் கிளம்பறதுல உங்களுக்கு ஓகேவா.?" என்றுக் கேட்டாள்.

அம்மா பதிலே பேசவில்லை.

அபிராமி உதட்டை கடித்தபடி பாட்டியை பார்த்தாள்.

"சொல்ல உங்களுக்கும் ஒன்னும் இல்லையா.?" என்றாள்‌.

"நாங்க என்னத்தை சொல்றது.? இல்ல நாங்க சொல்றதைதான் நீ கேட்டுட போறியா.? மூணு வருசம் முன்னாடி எங்ககிட்ட சொல்லிட்டா போன, இப்ப வந்து திடீர்ன்னு எங்ககிட்ட கருத்து கேட்கற.." என்றாள் பாட்டி.

அபிராமி தலை குனிந்தாள். "கருத்து இல்ல.. அனுமதி கேட்டேன் பாட்டி.." என்றாள்‌.

பாட்டி சிரித்தாள். "அனுமதியா, அதுவும் இந்த கிழவிக்கிட்டியா.? இதுக்கு முன்னாடி யார்கிட்ட அனுமதி கேட்டியோ அங்கேயே கேளு.. புதுசா வந்து நடிக்காதே.!" என அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன் தாத்தாவின் முன்னால் இருந்த உணவு தட்டு சுவற்றை நோக்கி பறந்தது. வேகத்தோடு எழுந்து நின்றவர் பாட்டியை முறைத்தார்.

"என் பேத்தியை பார்த்தா உனக்கு நடிக்கற மாதிரி இருக்காடி.?" கோப மிகுதியோடு கேட்டார்‌.

அபிராமிக்கு கண்கள் கலங்கியது.

"விடுங்க தாத்தா.." என்றாள் இற்றுப்போன மனதோடு

"என் குழந்தை இப்பதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கா.. உங்களுக்கு அதுவும் பொறுக்கல இல்ல.? நீங்க எதை நினைச்சி இப்படி பேசுறிங்கன்னு எனக்கும் தெரியும்.. தாலி கட்டிட்டான்னு அவனுக்கு பொறுத்து போயிருக்கணும். பாசம் காட்டுறிங்கன்னு உங்களுக்கு சகிச்சி போயிருக்கணும்.. இதானே.?" என்று கேட்டார் அவர்.

அபிராமி தாத்தாவின் கரத்தை பற்றினாள். "சண்டை வேணாம் தாத்தா.." என்றாள்.

"உனக்கு எதுவும் தெரியாது அபிராமி.. இந்த வீட்டுல தினம் உன் மேல புகைஞ்சிட்டு இருக்காங்க இரண்டு பேரும். ஒரு பொம்பள புள்ளை கலெக்டராவே ஆனாலும் கூட அவளுக்குன்னு சுயபுத்தி இருக்க கூடாதுன்னு நினைக்கிறது ரொம்ப கெட்ட எண்ணம்.." என்றார். இத்தனை நாள் கோபத்தை இன்று தீர்த்து விட முடிவு செய்திருந்தார் அவர்.

பாட்டி பற்களை அரைத்தபடி நின்றிருந்தாள்.

"இவ வயசு புள்ளைங்க இன்னைக்கு கையில இரண்டு குழந்தையோட புருசன் கூட வாழ்ந்துட்டு இருக்காங்க.. ஆனா இவ இப்படி மொட்டையா நிக்கறாளேன்னு எனக்கு இருக்கற பயம் உங்களுக்கு இல்ல.." என்றவளை நோக்கி கையை நீட்டினார் தாத்தா.

"ச்சை.." என்றபடி கையை கீழே விட்டவர் "பிடிக்காதவனோடு வாழ்வதை விட மொட்டையாவே இருந்துட்டு போயிடலாம்.. உன்னை கட்டின பாவத்துக்கு நான்தான் சகிச்சி போறேன். இந்த வீட்டுல பிறந்த பாவத்துக்கு இவளும் ஏன்டி சகிச்சி போகணும்.?" என்று கேட்டார்.

பாட்டி முந்தானையை தூக்கி இடுப்பில் சொருகினாள்.

"யாசகத்துக்கா நீங்க சகிச்சி போறிங்க.? உங்க உடம்புக்கு ஏதாவதா வரும்போது நான்தானே பண்றேன்.? உங்களுக்கான சேவையிலிருந்து அடிமைத்தனம் வரை நான் பண்றேன்.. இது பாவம் கிடையாது. ஒருத்தருக்கொருத்தர் துணையா இருக்கறது.. வயசான காலத்தில இந்த கிழவனுக்கிட்டயெல்லாம் பேச்சு வாங்கணுமான்னு நான் நினைச்சிருந்தா இந்த குடும்பம் இன்னைக்கு குடும்பமா இருந்திருக்காது.." என்றாள்.

அபிராமி தலையை பிடித்தாள். "நீங்க இரண்டு பேரும் ஒருத்தரையொருத்தர் சகிச்சி போகலாம்.. ஏனா உங்களுக்குள்ள லவ் இருக்கு.. ஆனா நான் ஏன் அன்னைக்கு சகிச்சி போயிருக்கணும்.? லவ்ங்கறது தானா மனசுல வரணும். அப்படி ஒரு கருமம் அன்னைக்கு இருந்திருந்தா அவன் என்னை கடத்திப்போய் இருந்தா கூட குடும்பம் நடத்தியிருப்பேன்.. ஆனா எனக்கு பிடிக்கல.." என்றவள் எழுந்து நின்றாள்.

"எப்பவோ முடிஞ்ச சம்பவத்தை வச்சி இன்னும் எதுக்கு சண்டை போடுறிங்க பாட்டி.? உங்களுக்கு என்னை பிடிக்கலையா.? இந்த வீட்டுக்கு நான் திரும்பி வந்து கூட ஒரு மாசத்துக்கும் மேல ஆகுது. ஆனா ஆளுக்கொரு பக்கம் முகத்தை தூக்கி வச்சிட்டு திரியிறிங்க.. நாங்களே இரண்டு பேரும் நடந்ததை மறந்துட்டு அவங்கவங்க வழியில போயிட்டு இருக்கோம். ஆனா நீங்க ஏன் தொல்லை பண்றிங்க.? மூணு வருசம் உங்களை பிரிஞ்சி இருந்தேன். ஆனாலும் நீங்க என்னை புரிஞ்சிக்கல.. நீங்க கை காட்டுறவனை கட்டிக்கிட்டு, விருப்பமே இல்லன்னாலும் அவனோடு வாழ்ந்தாதான் நான் உங்க பாசத்துக்கு தகுதியானவன்னா எனக்கு அந்த தகுதியே தேவை இல்ல.. உங்க கணக்குப்படி திமிர்காரியாவே இருந்துட்டு போறேன்.." என்றவள் உணவை அப்படியே வைத்துவிட்டு அறைக்கு கிளம்பினாள்.

"இந்த வீடு அன்னைக்கு நரகம் மாதிரி இருந்ததேன்னு சொல்லாம கொள்ளாம ஓடினேன்‌. ஆனா இப்ப இன்னும் மோசமாதான் இருக்கு.. ஆனா இனிதான் எங்கே ஓடுறதுன்னு தெரியல.." என்று அனைவருக்கும் கேட்கும்படியே முனகியவள் தன் அறை வாசலில் நின்றபடி பாட்டியை திரும்பி பார்த்தாள்.

"ஆனா ஒரு உண்மை பாட்டி.. இத்தனை வருசமா வளர்த்திய நீங்களே 'என் பாசம் வேணும்ன்னா நீ இந்த கோட்டுக்குள்ளதான் நடக்கணும்'ன்னு கன்டிஷன் போடுவிங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் அவனோடவே இத்தனை வருசமும் நடிச்சிட்டாவது வாழ்ந்திருப்பேன்.. நீங்க எங்க தாத்தாவை ஆட்டி வைக்கிற மாதிரி நானும் அவனை ஆட்டி வச்சிட்டு இருந்திருப்பேன்.. என் மனசுக்கு உண்மையா வாழணும்ன்னு நான் நினைச்சது உங்களுக்கு தப்பா போயிடுச்சி இல்ல.?" என்றவள் கலங்கும் விழிகளை மறைத்தபடி அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

வாழ்க்கையே போர்க்களம் போல தோன்றியது. நாள் ஆக ஆக மனதின் அழுத்தம் மட்டும்தான் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. விழிகளின் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டவள் தனது அலமாரியில் இருந்த மாத்திரை டப்பாவை எடுத்தாள். ஒற்றை மாத்திரையை எடுத்து விழுங்கினாள்.

அவள் படுக்கையில் அமர்ந்த
நேரத்தில் கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தான் முத்தமிழ்.

"அழறியோன்னு பார்க்க வந்தேன்.!" என்றான்.

"அழுகையெல்லாம் என்னைக்கோ செத்துடுச்சிண்ணா.." என்றவள் அவனை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

முத்தமிழ் அருகே வந்து அமர்ந்தான். அவளின் தலையை வருடி விட்டான்.

"அவங்க சொல்றதையெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதே.!" என்றான்.

"ம்ம்.." என்று தலையாட்டியவள் அவனின் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.

"நீ, அப்பா, தாத்தா மூணு பேரும் அவங்களை போலவே சொல்லியிருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும் அண்ணா.?" என்றாள் கூரையை பார்த்தபடி.

முத்தமிழ் அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

"இங்கேதான் எங்களை நீ தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்ட.. நாங்க உன்னை வளர்த்திய வளர்ப்பு எப்பவும் உன்னை தோற்கடிக்காது. அம்மாவும் பாட்டியும் கூட எங்களை மாதிரியே இருந்திருந்தா நீ அந்த கல்யாண நாள் அன்னைக்கு கூட தடுமாறி இருக்க மாட்ட.. அவங்களோட வளர்ப்பு கலந்துடுச்சி.. அதனாலதான் நீ தடுமாறிட்ட.." என்றான்.

அண்ணன் தன்னை சமாதானம் செய்ய என்னவெல்லாம் சொல்கிறான் என நினைத்து மனதுக்குள் சிரித்தாள் அபிராமி‌.

மறுநாள் அபிராமியும் அப்பாவும் அவளுக்கான குவாட்டர்ஸ் வீட்டிற்கு குடி போனார்கள். முத்தமிழ் உடன் வந்து அவளின் வீட்டை அரேஞ்ச் செய்து தந்தான்.

"வாரம் ஆனா மறக்காம வீடு வந்துடு.. அவங்க இரண்டு பேரும் உன்னை கரைக்க எவ்வளவு போராடினாங்க.. நீ அவங்க ஜீன்னு நிரூபிக்கணும்.. நீயும் அவங்களை கரைப்ப.." என்றான் முத்தமிழ்.

அபிராமி புன்னகையோடு சரியென்று தலையசைத்தாள்.

அன்று மாலையில் வேலை முடிந்து வந்தவள் அந்த வீட்டினை சுற்றி பார்த்தாள். அப்பாவும் அண்ணனும் வீட்டை நேர்த்தியாக்கி வைத்திருந்தார்கள். வீட்டின் மாடி வரை ஓடி கொடியாக படர்ந்திருந்தது ஜாதி மல்லி. வாசனை பூக்கள் மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால் மாடி ஏறி பூச்செடியின் அருகே சென்றாள்.

பூத்திருந்த பூ ஒன்றை அவள் பறிக்க இருந்த நேரத்தில் "மாப்பிள்ளை.. என் கட்சியில இருந்து யார் போன் பண்ணாலும் அதை எடுக்காதடா.." என்ற சுவாதியின் தந்தை குரல் கேட்டு திரும்பினாள்.

அடுத்த தெருவிற்கு சொந்தமான ஒரு வீடு இவளின் வீட்டை தொட்டும் தொடாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்தது. அந்த வீட்டு மாடியின் கயிற்றில் துவைத்த உடைகளை காய வைத்துக் கொண்டிருந்தான் கார்த்திக். அவனிடம்தான் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார் சுவாதியின் அப்பா.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW

சிக்கிமுக்கி நாவலை இன்னும் பத்து நாள்ல இங்கிருந்து நீக்க போறேன் நட்புக்களே.. யாராவது படிக்க விரும்பினா அதுக்குள்ள படிச்சிகங்க
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN