காதல் கடன்காரா 60

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
ஹோட்டல் ஒன்றின் முன்னால் காரை நிறுத்தினான் கார்த்திக்.

"வா உள்ளே போகலாம்.."

அபிராமி ஹோட்டலை பார்த்தாள்.

"இங்கேயா.?"

"பின்ன இந்த மழையில கார்லயே இருக்கலாமா.?" என கேட்டவன் இறங்கினான். அபிராமி தயக்கமாக கீழிறங்கினாள்.

கார்த்திக் வரவேற்பறைக்கு சென்றான். அரை தூக்கத்தில் இருந்தான் ஒரு கிழவன். கார்த்திக் மேஜையை உள்ளங்கையால் தட்டினான். கிழவன் துள்ளியெழுந்து அமர்ந்தான்.

"எம்.எல்.ஏ சார்.." ஆச்சரியத்தோடு எழுந்து நின்றான்.

"ரூம் ஒன்னு வேணும்.."

அந்த கிழவன் அவனையும் அவனின் பின்னால் நின்ற அபிராமியையும் அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான்.

"நானும் என் வொய்ப்பும் மழையில் மாட்டிக்கிட்டோம். மழை நிக்கற வரை தங்க ரூம் வேணும். இருக்கா இல்லையா.?" எரிச்சலோடு இவன் கேட்டதும் சட்டென்று சாவியை எடுத்து நீட்டினான் அவன்.

"முதல் மாடியில் அஞ்சாம் நம்பர் ரூம் சார்.." என்றவன் 'நியூஸ் உண்மைதான் போல.. கலெக்டரும் எம்.எல்.ஏவும் புருசன் பொண்டாட்டிங்கதான்.!' என்று நினைத்தான்.

முதல் மாடியின் ஐந்தாம் நம்பர் அறையை திறந்தான் கார்த்திக். சிறிய அறைதான். ஆனால் சுத்தமாக இருந்தது.

அபிராமி ஜன்னலை திறந்து பெய்த மழையை பார்த்தாள்.

கார்த்திக் தனது போனை சார்ஜரில் இணைத்தான். அபிராமி வேடிக்கை பார்ப்பதை கண்டுவிட்டு வெளியே சென்றான்.

பத்து நிமிடத்தில் திரும்பி வந்தவன் அபிராமியின் அருகே வந்து கவர் ஒன்றை நீட்டினான்.

"பக்கத்து கடையில் இருந்து வாங்கிட்டு வந்தேன்.. டிரெஸ்ஸை மாத்திக்கோ.. மழையில் நிறைய நனைஞ்சிட்டோம்ன்னு நினைக்கிறேன்.." என்றான்.

அபிராமி அவனை பார்த்தாள். முக்கால் பேண்டும், பனியனுமாக இருந்தான். வெள்ளை வேட்டி, வெள்ளை சட்டையிலேயே பார்த்திருந்ததற்கு இந்த உடையும் தோற்றமும் அதிக வித்தியாசமாக தெரிந்தது.

அவள் உடை மாற்ற சென்ற பிறகு கார்த்திக் மேகமானனின் போனுக்கு அழைத்தான்.

"அபிராமிக்கிட்ட போட்டு தந்திங்களா.?" எடுத்த உடனே இதைதான் கேட்டான்.

"வேற என்ன பண்ண சொல்ற.? உன் முட்டாள்தனத்தால எல்லாத்தையும் கெடுத்துக்க சொல்றியா.?" என கேட்டார் அவர்.

"நீங்க எங்கே இருக்கிங்க.?" கேட்ட மேகமானனிடம் விசயத்தை சொன்னான்.

"புயல் வந்திருக்காம்டா மாப்பிள்ளை.." என்று அவர் சொன்னதும் ஆச்சரியத்தோடு ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான் கார்த்திக்.

"இதுதான் புயலா மாமா.?" என்றுக் கேட்டான்.

"இதுதான் போலடா.. நேர்ல பார்க்கும்போது நல்லா த்ரில்லா இருக்குடா.! புயல் நம்மூரை கடந்து போக இரண்டு நாள் ஆகுமாம். நீங்க பத்திரமா இருங்க.!" என்றவர் போனை வைத்து விட்டார்.

வாயை திறந்து ஆச்சரியத்தோடு மழையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கார்த்திக்கின் அருகே வந்து நின்றாள் அபிராமி.

"அபிராமி உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா.? இது புயல்.!" என்றான்.

அபிராமி அவனை சிரிப்போடு பார்த்தாள்.

"இது மழை.. புயல் நம்மூரை தொட ஒரு நாள் ஆகும்.." என்றாள்.

கார்த்திக் குழப்பத்தோடு அவளை பார்த்தான்.

"அப்படின்னா இது புயல் இல்லையா.?"

உதட்டை பிதுக்கியபடி இடம் வலமாக தலையசைத்தாள்.

"ஹோ.."வென சத்தமிட்டபடி பொழிந்துக் கொண்டிருந்த மழையை ஆச்சரியமாக பார்த்தான். வெள்ளை நிறத்தில் பெய்தது மழை.

சில நொடிகளுக்கு பிறகு அபிராமியை பார்த்தான். "நீ புயலை பார்த்திருக்கியா.?" என்றான்.

"ம்.. சின்ன வயசுல எங்க சொந்தக்கார வீட்டுல இருந்தபோது ஒருமுறை பார்த்திருக்கேன். அவங்க வீடு தென் மாவட்டத்துல இருக்கு.." என்றவள் மழை மீதிருந்த பார்வையை திருப்பினாள்.

அவளை கண்களால் களவாடிக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

"என்ன.?" என்றவளின் நெற்றியில் விழுந்த கூந்தலை ஓரம் ஒதுக்கி விட்டவன் "என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியா.? நீ என்னை நல்லா பார்த்துப்பன்னு நம்புறேன். முன்னை போல சேட்டை செய்ய மாட்டேன் நான். உன்னை ரொம்ப காதலிப்பேன். உனக்கு இந்த டிரெஸ் கரெக்டா இருக்குதானே.? நானேதான் செலக்ட் பண்ணேன்.! சைஸ் இதுதான்னு தோணுச்சி.." என்றான்.

அபிராமி தான் அணிந்திருந்த சுடிதாரை பார்த்தாள். சரியாகதான் இருந்தது.

"வீட்டுக்குள்ள நீ என்ன சொல்றியோ, அது படி கேட்டு நடப்பேன்.!" என்றான்.

அபிராமி யோசித்தாள்.

"காதல்ல உன்னை விட அதிக பிடிவாதகாரனாகிட்டேன் நான்.. என் வீட்டுல இருப்பவங்க யாரும் என் ஆசைக்கு குறுக்க நிற்க மாட்டாங்க. நான் உன் புரபொசனல்ல‌ குறுக்க மறுக்க வரவே மாட்டேன். டீ கப் எடுத்து வைன்னு கூட அதட்ட மாட்டேன்.!" என்றான். ஆனால் அவனுக்கு தெரியும் எப்படி சொன்னால் அவள் அந்த டீ கப்பை எடுத்து வைப்பாள் என்று. அவள் பிரிந்து போன பிறகுதான் அவளை பற்றி முழுதாய் அறிந்துக் கொண்டான் அவன்.

அபிராமி மழையை வெறித்தாள்.

"உனக்காக இல்ல. எனக்காகதான் நான் உன்னோடு சேர்ந்து வாழ போறேன். என் மனசுக்குள்ள வேக பிடிக்காமதான் உன்னை ஏத்துக்கறேன்.!" என்றாள் சிறு குரலில்.

"அதுதான் தெரியுமே.!"

இருவருக்கும் காலை உணவை கொண்டு வந்து தந்து விட்டுச் சென்றார் ஒருவர்.

அவனும் அவளும் எதிரெதிரே அமர்ந்து உணவை உண்டார்கள்.

"எப்ப இருந்து என்னை லவ் பண்ற அபிராமி.?"

அபிராமி உண்ணுவதை நிறுத்திவிட்டு அவனை பார்த்தாள்.

அவளை பார்க்காமல் உண்டுக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

"தெரியல. ஆனா ரொம்ப முன்னாடியே.! நான் நடிச்சேன்னு சொன்ன பிறகும் என்னை சுத்தி வந்தியே அப்பவே மனசு இளக ஆரம்பிச்சிருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன்! ஊர்ல உலகத்துல நானும் பல ஆண்களை பார்த்திருக்கேன். நான் உன்னை எந்த அளவுக்கு காதல் விழ வச்சேங்கறதை தாண்டி நீ எந்த அளவுக்கு என்னை தேடினன்னு புரிஞ்சபோது விழுந்திருக்கும் இந்த மனசு. நீ எல்லாரையும் போல இல்ல.‌ வித்தியாசமா இருந்த. என்னை கவுக்கற அளவுக்கு கில்லாடியா இருந்த! எனக்கு ஏத்த ஆள் யாரா இருக்கும்ன்னு நான் யோசிச்ச ஒவ்வொரு முறையும் நீதான் என் கண் முன்ன வந்த.!

உன் மேல இருந்த கோபம் உன்னை பழி வாங்கிய உடனே போயிடுச்சி. ஆனா நீ என்னை சுத்தி வந்ததும், என் அம்மாவும் பாட்டியும் என்னை டார்க்கெட் பண்ண ஆரம்பிச்சதும் கடுப்பாயிடுச்சி.." என்றவளின் இடது கையை பற்றினான் கார்த்திக்.

"சாரி.. நான் உதவி கேட்டதுக்குதான் அவங்க ஹெல்ப் பண்ணாங்க. ஆனா நான் கேட்ட ஒத்தை வார்த்தைக்காக இத்தனை வருசம் கழிச்சும் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணி உன்னை டார்கெட் பண்ணுவாங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்ல.." என்றான்.

'செய்றதையும் செஞ்சிட்டு சாரியா.?' என்று எண்ணினாள். இந்த விசயத்தில் இன்னமும் கூட மனம் வாடியபடிதான் இருந்தது அவளுக்கு.

"விடு பரவால்ல.." என்றாள். தனக்காக சொன்னாள்.

உணவு தட்டை கொண்டுச் சென்று கீழே தந்து வந்தான். அந்த ஹோட்டலில் அவ்வளவாக வாடிக்கையாளர்கள் இல்லை. இவனது அறையை தவிர இன்னும் இரண்டு அறைகளில் மட்டும்தான் ஆட்கள் இருந்தார்கள்.

சோவென்று பெய்யும் மழையை பார்த்து நின்றிருந்தவளை அணைத்தான் கார்த்திக். திகைத்தவள் சில நொடிகளில் தன் திகைப்பை மாற்றிக் கொண்டாள். பின்னால் சாய்ந்தாள். அவனின் தோளில் பதிந்தது அவளின் தலை.

"எனக்கு சில பிரச்சனைகள் இருக்கு கார்த்திக்.." என்றவளை கவலையோடு பார்த்தவன் "என்ன பிரச்சனை.?" எனக் கேட்டான்.

"தூக்க மாத்திரை இல்லாம என்னால தூங்க முடியாது. தலைவலி மாத்திரை இரண்டாவது தினம் எடுத்துப்பேன்.!" என்றவளை தன் புறம் திருப்பினான்.

"உடம்பு சரியில்லையா.?"

இல்லையென தலையசைத்தவள் "மனசு சரியில்ல.. உன்னை ரொம்ப சீரியஸா வெறுத்துக்கிட்டு அதே நேரத்துல உன் மேல இருந்த காதலையும் வளர்த்துட்டே இருந்த காரணம் என் மைன்டை பாதிச்சிடுச்சி.! இருக்கும் எல்லா நோய்களையும் விட மோசமான ஒரு நோய் இந்த மன வலிதான். ஒருத்தரை நினைக்கவே கூடாதுன்னு போராடிக்கிட்டு அதே நேரத்துல அவங்களை உள்ளுக்குள்ள நேசிக்கறது நம்மைதான் பாதிக்குமாம்! நேசிக்கவும் முடியாம அதே சமயம் வெறுக்கவும் முடியாதவாறு உறவுகள் அமைந்தவர்கள் உண்மையில் பாவம் கார்த்திக். அதில் நானும் ஒருத்தி.!" என்றவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

"நான் செஞ்ச தப்புக்கு நீ இந்த அளவுக்கு தண்டனை அனுபவிப்பன்னு நான் நினைக்கவேயில்ல.." என்றான் குரல் உடைந்து.

அவள் கேட்ட கேள்விகள் இப்போது அவனுக்குள் உதித்தது. தான் ஏன் முன்பே அவளை பார்த்து பழகி காதலித்து இருக்க கூடாது என்று நொந்தான்.

"தினம் நைட்டுல உன்னோடு சண்டை போட்டுட்டு இருப்பேன். பகலெல்லாம் உன்னை விரட்டிட்டு இருப்பேன். எல்லாமே என் மனசுக்குள்ளதான்.! உன்னை நினைக்கவே கூடாதுன்னு என்னையே திட்டி திட்டி சலிச்சிட்டேன்.! எங்க அம்மா சொன்னது என்னவோ உண்மைதான். நான் பழிவாங்கலுக்கு காதலை தேர்ந்தெடுத்து இருக்க கூடாது. அதனாலதான் அந்த கருமம் என்னையும் சேர்த்து பழி வாங்கிடுச்சி! சிம்பிளா உன்னை கொன்னுட்டு ஜெயிலுக்கு போயிருக்கலாம். இல்லன்னா உன்னை ஜெயில்ல தள்ளிட்டு கெத்தா இருந்திருக்கலாம். லவ் ஒரு மோசமான பூமராங். கரெக்டா கையாள தெரியல எனக்கு.. தோத்துட்டேன் கார்த்திக். உன்னை எந்த அளவுக்கு தோற்கடிச்சேனோ அதை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமா என்கிட்ட தோத்துட்டேன்.

நீ சொன்னதும் உண்மை. உன்னை தவிர யார் மேலயும் எனக்கு காமமும் வரல. காதலும் வரல. கடந்து போகும் ஆண்களின் நிழலில் எல்லாம் உன் முகம்தான் இருந்தது. நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு செட்டில் ஆவன்னு டைம் எடுத்துட்டு இல்லாம அப்பவே திரும்பி வந்திருக்கணும்!" என்றாள் தரையை பார்த்தபடி.

கார்த்திக் அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

"சாரி கேட்கறதை தவிர வேற என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல அபிராமி.. இந்த அளவுக்கு நீ வதைப்படுவன்னு அப்ப தெரியல.." என்றான்.

நேரம் கடந்தது. இரண்டு பேரும் மழையை பார்த்தபடியே நின்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மழையின் வேகம் நொடிக்கு நொடி அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.

"நம்ம வாழ்க்கையை இரண்டு பேருமே சேர்ந்து கெடுத்துக்கிட்டோம்.!" என்றான் கார்த்திக்.

ஆமென தலையசைத்தாள் அபிராமி.

"நீ கூப்பிட்டதும் தப்பு. நான் வந்ததும் தப்பு. ப்ளாக்மெயில் ரொம்ப மோசமான ஒரு விசயம். ஒரு அடி இறங்கிட்டோம்ன்னா கூட டக்குன்னு வெளியே போகவே முடியாது.!" என்றாள்

"ஆமா. காதல் அதை விட மோசம். பழி வாங்கறதுக்கு அதை யூஸ் பண்ணவே கூடாது.!" என்றான் அவன்.

சூறைக்காற்று முன்பை விட பலமாக வீச ஆரம்பித்தது.

நேரம் என்ன என்பதை வானம் பார்த்து அறிய முடியவில்லை. கடிகாரத்தை பார்த்து மட்டுமே அறிய முடிந்தது.

முத்தமிழ் அபிராமிக்கு போன் செய்தான். தான் இருக்கும் இடத்தை சொன்னாள் அபிராமி.

"தோத்து போற மாதிரி பீல் பண்ணா அவனை போட்டு தள்ளிடு அபிராமி. உனக்கு பதிலா நான் ஜெயிலுக்கு போறேன்.." என்றான்.

"வேணாம்ன்னா. எங்கிட்ட தோத்ததை விட பெருசு இல்ல இவன்கிட்ட தோக்குறது! அவன் மனசுக்காக என்னை ஏத்துக்கறான். நான் என் மனசுக்காக அவனை ஏத்துக்கறேன்! அவங்கவங்க சுயநலத்துக்காக ஏத்துக்கறோம். அவங்கவங்க மனுசுக்காக காதலிக்கிறோம். மத்தவங்க மேல பழி போடுறது தப்புன்னு புரிஞ்சது.." என்றாள்.

முத்தமிழ் போனை வைத்த பிறகு அபிராமியும் கார்த்திக்கும் நிறைய பேசினார்கள். இருவரும் காதலெனும் வழியில் நொந்து நூடுல்ஸாகி கடந்து வந்ததை பற்றி பேசிக் கொண்டார்கள்.

அன்று இரவு உறங்கும்போது அவளிடம் தூக்க மாத்திரைகள் இல்லை. ஆனால் அவனோடு பேசிக் கொண்டிருந்ததில் தன்னை மறந்து சொக்கி விழுந்தாள்.

மனதை சுதந்திரமாக விட்ட காரணமோ என்னவோ பதட்டம் இல்லாமல், பழைய மன போராட்டம் இல்லாமல் படுத்து உறங்கினாள்.

மறுநாள் காலையில் கண் விழித்தபோது அவளாலேயே தன் தூக்கத்தை நம்ப முடியவில்லை. உண்மையிலேயே தான் நிம்மதியாக உறங்கினோம் என்ற விசயமே அவளுக்கு ஆச்சரியத்தை தந்தது.

காப்பியை அருந்தியபடி மழையை பார்த்தனர் இருவரும்.

"ஒரு வேளை அந்த ஒரு வருசத்துல நமக்கு பாப்பா பிறந்திருந்தா எல்லாமே வேற மாதிரி இருந்திருக்கும் இல்லையா.?" எனக் கேட்டான் கார்த்திக்.

"அதெப்படி நடக்கும்.? நான்தான் பர்த் கன்ட்ரோல்ல இருந்தேனே!"

அவள் சொன்னது கேட்டு தடுமாறியவன் சுடு காப்பியால் வாயை சுட்டுக் கொண்டான்.

"நிஜமாவா.?" அதிர்ச்சியோடு கேட்டவனிடம் ஆமென தலையசைத்தாள்.

"ப்ளான் எல்லாமே பக்காவா போட்டுட்டேன். ஆனா கடைசியில் உன்கிட்ட விழுந்துட்டேன்.!"

"ஐயாவோட அழகு அப்படி.!" கேலியாக சொன்னான் அவன். அபிராமி சிரித்தாள்.

"நீ எனக்கு செட் ஆனவன்தான். ஆனா நான் எதிர்பார்த்த அத்தனை அம்சமும் உள்ளவன் இல்ல.. ஆனா எல்லாம் அம்சமும் இருந்தாதான் காதல் வரும்ன்னு நான்தான் முட்டாள்தனமா நினைச்சிட்டேன்.! எந்த காரண எழவுமே இல்லாம வருவதாலதான் அதுக்கு எ_லவ்வுன்னு (a_love - ஒரு காதல் மக்களே.) பேரு போல.." என்றாள் எரிச்சலோடு.

"பணிஞ்சி போனா சொர்க்கத்தையும், எதிர்த்து நின்னா நரகத்தையும் காட்டும் எமன் இந்த காதல்.!" என்றான் கார்த்தியும் அதே எரிச்சலோடு. அவள் மூன்று வருடத்தில் அனுபவித்ததை இவன் இந்த இரண்டு மாதங்களில் அனுபவித்து விட்டான். அருகில் இருந்தும் நிழலையும் தொட இயலாமல், நேர்கொண்டும் பார்க்க உரிமை இல்லாமல்.. மறக்க நினைத்து அதுவும் முடியாமல் மனதிற்குள் செத்ததை எப்படி மறக்க முடியும் அவனால்.?

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW

காதலெனும் நெடும்வனத்தில் கதையை மூன்று நாட்களாக அப்டேட் பண்ணிட்டு இருக்கேன் நட்புக்களே.. படிச்சி பாருங்க. முதல் எபிசோட் புரிஞ்சிக்க கஷ்டமா இருக்கலாம். ஆனா அடுத்தடுத்த எபியில் கதை புரிய ஆரம்பிச்சிடும்.
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN