மணாளனின் மனம் 4

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
முத்தமிழின் கோப கண்களைப் பார்த்த புவனா "காலங்காத்தாலயே மூஞ்சியை காட்டாதிங்க மாமா.." என்றாள் பாதி கெஞ்சலும் பாதி கொஞ்சலுமாக.

"என்னை விட்டு தள்ளி போ.." என்றான் அவன் எரிச்சலாக.

"நீங்கதான் என்னை கட்டிப்பிடிச்சிட்டு இருக்கிங்க.." சிணுங்கல் குரலில் சொன்னாள்.

"மெண்டல்.. நீதான் என் கையை பிடிச்சி வச்சிருக்க.."

புவனா சட்டென்று தலையை தூக்கிப் பார்த்தாள். அவனின் கரத்தை இவள்தான் பிடித்து வைத்திருந்தாள். அதனால்தான் அவனால் தன் கரத்தை விலக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை‌.

"சாரி மாமா.." என்றவள் அவசரமாக அவனின் கையை விட்டாள்.

எழுந்து அமர்ந்தான் முத்தமிழ்.

"முட்டாள்.." என்று திட்டிவிட்டு குளியலறையை நோக்கி நடந்தான்.

முத்தமிழின் தலையணையில் முகம் புதைத்தாள் புவனா. ஆபத்து நிறைந்த பள்ளத்தாக்கு போன்ற ஒரு உணர்வைதான் இந்த வாழ்க்கை அவளுக்கு தந்தது. ஆனால் அவளின் மனம் ஏனோ ஆபத்தை கவனிக்க மறுத்து விட்டு முத்தமிழ் பற்றிய எண்ணங்களிலேயே துள்ளிக் குதித்தது.

அரை மணி நேரமே சென்றதே தெரியவில்லை.

"சோம்பேறி.." என்ற முத்தமிழின் குரல் கேட்டு எழுந்து அமர்ந்தாள். கட்டிலிலேயே துள்ளிக் குதிக்க வேண்டும் போல இருந்தது அவனை பார்க்கையில்.

இடுப்பில் ஒற்றை துண்டு மட்டும்தான் இருந்தது. வயலிலும், அலுவலகத்திலும் உழைத்த காரணம் அவனின் உடம்பை தனியொரு சிலையென செதுக்கி வைத்திருந்தது. அவளை திட்டிவிட்டு அலமாரியை திறந்தான். அவனின் பின்னங்கழுத்தில் இருந்த ஈரம் கூட போகாமல் இருந்தது. தலையிலிருந்தும் சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் விழுந்து அவனின் டவலை நோக்கி உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தது.

"மாமா.. நீங்க செம அழகா இருக்கிங்க.." புவனாவின் குரல் கேட்டு பற்களை கடித்தபடி திரும்பி பார்த்தான்.

அவனின் முகத்தை எவ்வளவு நேரம் பார்த்தாலும் மனதுக்கு சலிக்காது என்று புரிந்தது.

"முன்ன பின்ன பசங்களையே பார்த்தது இல்லையா.?" எரிச்சலோடு கேட்டவன் தனது மாற்று உடைகளை எடுத்து தோளில் போட்டுக் கொண்டான். விழிகளாலேயே அவள் தன்னை விழுங்க முயல்வது கண்டு கடுப்பானான்.

"சத்தியமா இல்ல மாமா.." தனது இடது கையின் மீது வலது கையை அடித்து சத்தியம் செய்தாள் புவனா.

"நீங்க வேணா எங்க ஊரு பசங்களை கேட்டு பாருங்க. எவனாவது ஒருத்தன் முகத்தையாவது இரண்டு செகண்டுக்கு மேல நான் பார்த்திருந்தேன்னு நிரூபிச்சிங்கன்னா நான் நெருப்புல இறங்கி காட்டுறேன்.!" என்றாள்.

நெற்றியில் அடித்துக் கொள்ள தோன்றியது முத்தமிழுக்கு.

"தோள்பட்டையில்தான் என்னவோ இருக்கு மாமா.. தூசின்னு நினைக்கிறேன்.!" என்றவள் கட்டிலை விட்டு இறங்க முற்பட்டாள்.

"இது மச்சம்தான்.. பக்கத்துல வராதே.." என்றவன் அவசரமாக சென்று குளியலறைக்குள் நுழைந்தான்.

"அச்சோ.. எங்க மாமாவோட மச்சத்தை பார்த்துட்டேன்.!" என்று சிணுங்கியவள் முகத்தை மூடியபடி மீண்டும் கட்டிலில் விழுந்தாள்.

முத்தமிழ் ஏழெட்டு நிமிடங்களுக்கு பிறகு வெளியே வந்தான். புவனா முகத்தை மூடியபடி படுத்திருந்தாள்.

"ஏய், சோம்பேறி கழுதை.. எழுந்துப் போய் குளிச்சி தொலை.." என்றான் எரிச்சலோடு.

திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்த புவனா அவனை பார்த்தபடியே கட்டிலை விட்டு இறங்கினாள்.

"இந்த டிரெஸ்ல ஹேண்ட்சமா இருக்கிங்க மாமா.!" என்றாள்.

முத்தமிழுக்கு சுவரில் முட்டிக் கொள்ள வேண்டும் போல இருந்தது.

அலமாரியின் ஒரு புறத்தில் அவளுடைய உடைகள் இருந்தது. எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பியவள் குளியலறைக்குள் நுழைந்த அடுத்த நிமிடம் திரும்ப வெளியே வந்தாள்.

கண்ணாடியின் முன் நின்று தலையை வாரிக் கொண்டிருந்தவன் அவளை திரும்பி பார்த்து முறைத்தான்.

"அங்கேயே நீ யூஸ் பண்ற அதே பிராண்ட் சோப்பு,ஷாம்பு, பிரெஸெல்லாம் இருக்கும்.." என்றான்.

"அது இல்ல மாமா.. நான் உங்க சோப் கூட யூஸ் பண்ணிப்பேன்.." என்றவள் அவனை நோக்கி வந்தாள்.

"கொன்னுடுவேன் உன்னை.. நான் யூஸ் பண்ண சோப்பை நீ யூஸ் பண்ணாத. முக்கியமா என் டூத் பிரெஸை ஏதும் எடுத்துடாதே." என்றான் எச்சரிக்கும் குரலில்.

"மாட்டேன் மாமா. ப்ராமிஸ்.." என்றவள் அவனருகே வந்து முதுகு காட்டி நின்றாள்.

"பிளவுஸ் கொக்கி பின்னாடி வச்சிட்டாங்க மாமா.. என்னோட கையும் என்னை போலவே குட்டையா இருக்கு. கொக்கி கழட்ட வராது.. அதான் ஹெல்ப் பண்ண சொல்லி கேட்டு வந்தேன்.!" என்றாள்.

முத்தமிழ் நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டான்.

"நான் போய் அம்மாவை அனுப்பி வைக்கிறேன்.!" என்று வெளியே நடக்க இருந்தவனின் கையை பற்றினாள் புவனா.

"அப்புறம் நமக்குள்ள பர்ஸ்ட் நைட் நடக்கலன்னு அத்தைக்கிட்ட சொல்லிடுவேன்.!" என்றாள்.

'பார்க்க அப்பாவி மாதிரி இருக்கா.. ஆனா உடம்பு முழுக்க விஷம்..' என்றெண்ணியவன் அவளருகே வந்து நின்றான். அவளை பிடித்து திருப்பி நிறுத்தினான். ரவிக்கையின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக கழட்டினான்.

"மாமா உங்களுக்கு ஒரு விசயம் தெரியுமா.. கோபமா இருக்கற புருசனை சமாதானம் செய்ய உதவும்ன்னே சில பொண்ணுங்க ரவிக்கையில கொக்கியை பின்னாடி வைப்பாங்களாம்.." என்றாள்.

கொக்கிகளை கழட்டி முடித்ததும் புடவை முந்தானை தலைப்பை தூக்கி அவளின் மறுபக்க தோளில் போட்டவன் "நம்ம நாட்டுல தோள் சீலை போராட்டம் நடந்த வருசம் எதுன்னு சொல்லு பார்க்கலாம்.." என்றான்.

அவனை திரும்பி பார்த்து முறைத்தவள் "பொண்டாட்டிக்கிட்ட என்ன பேசுறதுன்னு உங்ககிட்டதான் எல்லாரும் கத்துக்கணும்.." என்றாள் மூக்கு சிவக்க.

"ஹிஸ்ட்ரி ஸ்டூடன்ட் ஆச்சே. அதான் சட்டுன்னு சொல்வியேன்னு கேட்டேன்.!" என்றான் அவனும் முறைத்தபடி.

"எனக்கு தெரியல.. மறந்துட்டேன்.!" என்றவள் குளியலறை நோக்கி நடந்தாள்.

"முட்டாள்.! காலேஜ்ல பெஞ்ச் தேச்சிட்டு இருந்துட்டு இங்கே வந்து பின்கொக்கி முன்கொக்கின்னு விளக்கம் தரா.." என்று முனகினான்.

"வீணா போன ஹிஸ்ட்ரி.. எத்தனை வருசங்கள், எத்தனை மாசங்களை நினைவுல வச்சிக்கணும்.. எத்தனை பேரோட பேரை நினைவுல வச்சிக்கணும்.. உள்ளூர் குப்பன்ல இருந்து வெளிநாட்டு கர்னல் பிரபுங்க வாழ்க்கை வரைக்கும் படிக்கணும்.! எங்க கஷ்டம் எங்களுக்குத்தான் தெரியும்.. திட்டுறவங்களுக்கு என்ன தெரிய போகுது.?" குளிக்கும்போது கூட புலம்பிக் கொண்டே குளித்தாள் அவள்.

முத்தமிழ் தன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தபோது வீட்டில் இருந்த கடைசி குப்பைகளை கூட்டிக் கொண்டிருந்தாள் வேலைக்கார பெண்.

"காப்பிடா.." என்று கொண்டு வந்து கோப்பையை நீட்டினாள் அம்மா.

"அபிராமி எங்கே.?" சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு கேட்டான்.

"அவ கிளம்பிட்டா.." என்ற யசோதா தனது வேலைகளை பார்க்க கிளம்பினாள்.

நெருங்கிய சொந்தங்கள் மட்டுமல்ல, தங்கையும் கூட கிளம்பிவிட்டாள் என்பதை கவலையோடு யோசித்தான்.

குளிக்க சென்றிருக்கும் குட்டிச் சாத்தான் குளித்து முடித்து வரும் முன் கிளம்பி விடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு எழுந்தவன் "அம்மா.. வயலுக்கு போய்ட்டு வரேன்.." என்று குரல் தந்தான்.

"டேய்.." என்றாள் பாட்டி பூசை அறையிலிருந்து வெளியே வந்தபடி.

"அதுக்குள்ள வயலுக்கு ஏன்டா கிளம்பற.? ஒரு வாரத்துக்கு வெளியே போக கூடாதுடா.!" என்றாள்.

"பாட்டி.. கல்யாணம் முடிஞ்சி போச்சி. இனி நான் போகலாம். எந்த காத்தும் என்னை பிடிக்காது.. உங்க சம்பிரதாயம் எனக்கும் தெரியும். ஏமாத்த பார்க்காதிங்க.." என்றவன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினான்.

"இவனெல்லாம் என்ன பையனோ.?" என்று அலுத்துக் கொண்ட பாட்டி மீண்டும் பூஜையறைக்குள் நுழைந்தாள்.

யசோதா குழம்பு வைக்க நினைத்து வெங்காயத்தை அரிய இருந்த நேரத்தில் சமையலறைக்குள் வந்தாள் புவனா.

"அத்தை.." என்றவளை திரும்பி பார்த்தாள் யசோதா.

புது புடவை கட்டி, தலையில் துண்டை சுற்றி, நெற்றியில் குங்குமம் இட்டு யசோதாவின் கண்களுக்கு மங்களகரமாக தெரிந்தாள் மருமகள். நெற்றியில் இருந்த மஞ்சள் கலந்த திருநீறு அவள் பூஜையறைக்கு சென்று வந்துள்ளாள் என்பதைச் சொன்னது.

"ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க அத்தை.." என்று காலில் விழுந்தாள்.

"தீர்க்க சுமங்கலியா இரும்மா.!" மனதார வாழ்த்தினாள். அவள் பெற்றெடுத்த பெண்ணுக்கு இப்படி எல்லாம் செய்ய தெரியாது. அதில் யசோதாவுக்கு வருத்தம்தான்.

பெண்ணுக்கு என்று பல நூறு கோட்பாடுகளை இயற்றி வைத்திருக்கிறாள் யசோதா. அந்த விதிப்படி மருமகள் இருப்பாள் என்று நம்பிக்கையாக இருந்தது. தன் மகனுக்காக உயிரை விட துணிந்தவள் என்ற விசயமும் புவனாவின் மீதான பாசத்தை அதிகரித்து தந்திருந்தது.

"சமைக்க கத்து தாங்க அத்தை.." என்றாள் தலை குனிந்தபடி.

அவளின் வீட்டில் செல்லமாக வளர்ந்த பெண் இங்கே சமைக்க கத்துத் தரச் சொல்லி கேட்கிறாளே என்று உள்ளம் குளிர்ந்துப் போனாள் யசோதா.

"உனக்கு கத்து தராமலா.?" என்றவள் 'அபிராமியும்தான் இருந்தாளே.!' என்று மகளை மனதுக்குள் கருவினாள். அபிராமி யாரையும் சமைக்க கத்து தர சொல்லிக் கேட்கவில்லை. ஏனெனில் அவளால் எதையும் தன்னிச்சையாகவே கற்றுக் கொள்ள முடியும். அதுதான் யசோதாவுக்கு எரிச்சலை தந்தது‌. தனது கைப்பிடியில் வைத்து வளர்க்கும் மகள் இல்லாமல் போய் விட்டாளே என்று வருந்திக் கொண்டிருந்தவளுக்கு மருமகளை செல்லமாக வளர்க்க இயலும் என்று நம்பிக்கை பிறந்தது‌.

வெங்காயத்தை நறுக்க ஆரம்பித்தாள் புவனா. கண்கள் எரிந்தது.

"மாமா எங்கே அத்தை.!" என்றாள்.

"அவர்தான் உங்க அண்ணன் குடும்பத்தோட வீட்டோட மாமனாரா போயிட்டாரே.!" சோகமாக சொன்ன மாமியாரிடம் "முத்தமிழ் மாமாவை கேட்டேன் அத்தை.!" என்றாள்‌.

யசோதா நெகிழ்ந்து விட்டாள். 'கார்த்தி.. டேய் கார்த்தி..' என்ற மகளின் விளிப்பையும் இந்த நேரத்தில் நினைத்துப் பார்த்தாள்‌.

"வயலுக்கு போயிருக்கான்ம்மா.!"

சேற்று மண்ணில் இருந்த மிளகாய் நாற்றுக்களை பிடுங்கி கற்றைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான் முத்தமிழ்.

அவனின் மாமன் வயலில் மிளகாய் நட தீர்மானித்து இருந்தார்கள்‌. ஆனால் கடைசி நேரத்தில் நாற்றுக் கிடைக்கவில்லை. அவர்களும் நாற்று விடாமல் தாமதித்து விட்டார்கள். அப்போதுதான் முத்தமிழ் தன்னிடம் நாற்று மிஞ்சியிருப்பதாக கூறினான். மாமன் மறுநாள் வந்து தானே பிடுங்கி எடுத்து செல்வதாகதான் சொல்லி இருந்தார். ஆனால் இவன்தான் இருக்கும் நேரத்தில் இதையாவது செய்யலாமே என்று செய்துக் கொண்டிருந்தான்.

நாற்றுக் கற்றைகளை வரப்பின் மீது வைத்தபடியே வேகமாய் வேலையை செய்துக் கொண்யிருந்தான்.

அவன் அணிந்திருந்த கலர் வேட்டியும், சட்டையும் வரப்பின் அந்த கடைசியில் இருந்தது. வயலில் இருக்கும் சேறு உடையில் படுவதை விடவும், வியர்வையில் ஆடை கசகசப்பதைதான் அதிகம் வெறுத்தான் அவன்.

நாற்றுகள் போதும் என்றுதான் தோன்றியது. பத்தும் பத்தாததற்கு இன்னும் இரண்டு கற்றைகள் சேகரிக்கலாம் என்றெண்ணி அவசரமாக வேலையை செய்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு "மாமா.." என்ற சொல் அதிர்ச்சியை தந்து விட்டது.

நிமிர்ந்தவன் குரல் வந்த திசையை பார்த்தான். வரப்பு மேட்டின் மீது துள்ளி துள்ளி வந்துக் கொண்டிருந்தாள் புவனா.

யாரும் வரமாட்டார்கள், அப்படி வந்தாலும் தனக்கு பிரச்சனை இல்லை என்று நினைத்துதான் உள்ளாடை மட்டும் அணிந்தபடி சற்று சுதந்திரமாக வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தான். இப்போது இவளுக்காக சென்று ஆடை அணிய வேண்டுமா என்று சலித்துக் கொண்டான்.

"மாமா நான் பார்க்கல.." என்றாள் பத்தடி தூரம் இடைவெளியில் வந்து நின்று. முகத்தை மூடியபடி திரும்பியவளை எரிச்சலாக பார்த்தவன் "சீன் போட்டது போதும்.. போய் அங்கிருக்கற வேட்டி சட்டையை எடுத்துட்டு வா.." என்றான்.

புவனா வேகமாக ஓடினாள்.

"ஏய்.. முட்டாள்.. கீழே விழுந்து வச்சின்னா சாகடிச்சிடுவேன்.!" என்று சத்தமாக மிரட்டினான். புவனா சட்டென தன் ஓட்டத்தை நடையாக மாற்றிக் கொண்டாள்.

அவள் வேட்டி சட்டையோடு வந்தபோது அவன் கை கால்களை சுத்தம் செய்துக் கொண்டு வரப்பு மேட்டின் மீது வந்து நின்றிருந்தான்.

நாற்றுக் கற்றைகள் அனைத்தையும் ஒன்று சேர கட்டிக் கொண்டிருந்தவனின் முன்னால் வேட்டி சட்டையை நீட்டினாள் புவனா.

"யாருக்கு மாமா இது.?" என்றாள்.

"எங்க மாமா வீட்டுக்கு.!" என்றுவிட்டு அவசரமாக உடையை அணிந்தவன் நாற்றுக் கட்டுகளை தூக்கித் தோளில் வைத்துக் கொண்டு நடந்தான்.



"எவ்வளவுக்கு மாமா விக்க போறிங்க.?" அவன் பின்னால் நடந்தபடி கேட்டாள்.

"மாமனுக்கு யாராவது விப்பாங்களா.?" அவனின் குரலில் எரிச்சல் இருந்தது.

"ஆனா மாமன் மச்சானுக்கு தானியம், விதைகள், வளர்ப்பு கால்நடையெல்லாம் தர கூடாதுன்னு எங்க ஊர்ல ஒரு கிழவி சொல்லும்.."

பைக்கின் பின்னால் நாற்றுக்களை வைத்துக் கட்டியவன் "அப்ப ஏன் பொண்ணை மட்டும் மாமன் மச்சான் வீட்டுக்கு மட்டும் கல்யாணம் பண்ணி அனுப்பி வைக்கிறாங்க.? ஒரு பெண்பிள்ளையை விடவா இந்த தானியங்களும், கால்நடைகளும் செல்வமாகிட போகுது.?" என்றான்‌.

"அப்படியில்ல.. நாம அவங்களுக்கு ஓசியில் தந்தா நம்ம செல்வம் போயிடும்ன்னு.." அவள் முடிக்கும் முன் திரும்பி பார்த்து முறைத்தான்.

"உன் எண்ண லட்சணத்தை நான் ஏன் வெறுக்கறேன் தெரியுமா, இதனாலதான்.! உனக்கு தெரிஞ்சது எல்லாம் பொறாமை மட்டும்தான். தான் மட்டும் வாழணும்ன்னு நினைக்கிற உன் புத்தி கடைசி வரை மாறாது.!" என திட்டியவன் அவளை முறைத்தபடியே பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து கிளம்பினான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN