மணாளனின் மனம் 41

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
புவனா அதிர்ச்சியோடு யசோதாவின் அருகே வந்தாள்.

"என்னாச்சி அத்தை.?" என்றுக் கேட்டாள்.

யசோதா பதில் சொல்லவில்லை. சத்தமின்றி கண்ணீர் சிந்தினாள். அவளுக்கு தன் மகள் மருமகள், மாமியார் மாமனார் முன்பு கண்ணீர் சிந்த துளியும் விருப்பமில்லை. ஆனால் கண்ணீரும் அவளின் பேச்சை கேட்க மறுத்தது.

"சும்மாதான்ம்மா.. எனக்கு இனி இந்த வீட்டுல என்ன வேலை இருக்கு.?" எனக் கேட்டவள் முந்தானையை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

முத்தமிழ் தன் அப்பாவை பார்த்தான்.

"என்னாச்சிப்பா.?" என்றான்.

"அவளுக்கு கிறுக்கு பிடிச்சிருக்கு தமிழ்.." என்றவரை ஏறெடுத்துப் பார்க்காத யசோதா "அப்படிதான் போல.." என்று மீண்டும் கண்ணீர் விட்டாள்.

"அம்மா.. அப்பா.. என்ன நடக்குது இங்கே.? புருசன் பொண்டாட்டிக்குள்ள சண்டை போடுற வயசா இது.?" கவலையாக கேட்டான் முத்தமிழ்.

"நானும் அதேதான்டா கேட்டுட்டு இருக்கேன்.. இரண்டு பேரும் ஆளுக்கொரு பக்கம் முகத்தை தூக்கி வச்சிட்டு உட்கார்ந்திருக்காங்க.." என்றார் தாத்தா.

"என்ன பிரச்சனைன்னு சொன்னாதானே தீர்க்க முடியும்.?" எனக் கேட்டாள் பாட்டி.

"அம்மா.. உன் மருமகளுக்கு இப்பதான் பதினாறு வயசு நடக்குதாம். புருசனை விட்டுட்டு இருக்க முடியலையாம்.!" கோபத்தோடு சொன்ன தந்தையை அதிர்ச்சியாக பார்த்தான் முத்தமிழ்.

யசோதா கறுத்துப் போன முகத்தோடு தரையைப் பார்த்தாள். இதுவரை தங்களின் கணவன் மனைவி அன்னியோன்யத்தை பற்றியோ ஊடலை பற்றியோ ஒற்றை வார்த்தை கூட அவள் வெளியே சொன்னதே இல்லை. மூன்றாவது மனிதர்களின் தீர்ப்பை அவள் என்றுமே எதிர்பார்த்தது இல்லை. ஆனால் இன்று இப்படி மூத்த, இளைய தலைமுறையின் முன்பு தன் கணவன் வெளிப்படையாக சொன்னது அவளுக்கு அவமானம் போல இருந்தது. அந்தரங்கமே முழுதாய் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தப்பட்டது போலிருந்தது.

அவளுக்கு தன் அண்ணன் மீதுதான் கோபம் வந்தது. அவன் முன்பே வந்திருந்தால் இப்படி ஒரு வார்த்தையை தன் காதாலும் தான் கேட்டிருக்க தேவையில்லை என்று நினைத்தாள்.

"ஏன்ப்பா இப்படி பேசுறிங்க? இதுதானே நம்ம வீடு.? நீங்க எதுக்கு வருசம் முழுக்க அந்த வீட்டுல போய் உட்கார்ந்திருக்கிங்க.? உங்களுக்கு அப்படி மகளோடு தங்கியிருக்க விருப்பம் இருந்தா அம்மாவையும் உங்களோடுதானே கூட்டிப் போயிருக்கணும்.?" என்றுக் கேட்டான் முத்தமிழ்.

அவனுக்கும் கூட தன் தந்தையின் செயல் மீது கோபம்தான். அவனே கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்ததை இன்று அம்மா கேட்டு விட்டது அவனுக்கு வசதியாகி விட்டது. ஆரம்பத்தில் மகள் மீது பிரியம், மனைவி மேல் கோபம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் நாளடைவில் அதை அப்படியே கடைப்பிடித்தது அவனுக்கு துளியும் பிடிக்கவில்லை.

யசோதாவுக்கு முத்தமிழ் கேட்டது ஆச்சரியமாக இருந்தது. எப்போதும் தந்தைக்கு ஆதரவு தெரிவித்துக் கொண்டிருப்பவன் இப்போது தனக்கு ஆதரவாக பேசியதே முன்பு தோன்றியிருந்த அவமானத்தை களையச் செய்தது போலிருந்தது. தனது எண்ணம் தவறு கிடையாது என்று அவளும் நம்ப ஆரம்பித்தாள் இப்போது.

"நாங்க இரண்டு பேரும் சேர்ந்து இருந்தா சண்டை மட்டும்தான் வருது தமிழ்.. இப்பதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கற மாதிரி இருக்கு.. இவளை கூட்டிப் போய்.." முத்தமிழின் தந்தை மேலும் சொல்லும் முன் அவரின் நெஞ்சின் மீது வந்து விழுந்தது தாலி கொடி ஒன்று. தாலியை கையில் இறுக்கியபடி கோபத்தோடு நிமிர்ந்துப் பார்த்தார். யசோதா தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்றிருந்தாள். இவரும் எழுந்து அவளின் அருகே சென்றார்.

"குடும்ப பொம்பளை மாதிரியாடி நீ நடந்துக்கற.? எந்த புத்தியுள்ள பொம்பளையாவது புருசன் உயிரோடு இருக்கும்போது தாலியை கழட்டி எறிவாளா.?" ஆத்திரத்தோடு கேட்டவர் மனைவியை அறைய இருந்த நேரத்தில் அவரின் கையை பற்றினார் தாத்தா.

"எதுவா இருந்தாலும் பேசி தீர்த்துக்கலாம் ரவீந்தர்.. பொண்டாட்டியை அடிக்கறதெல்லாம் தப்புடா.." என்றார்.

"இவ நான் கட்டிய தாலியை கழட்டி வீசிட்டா அப்பா.. எனக்கு எப்படி வேகுதுன்னு தெரியுமா.?" எனக் கேட்டவரை வெறுப்போடு பார்த்த யசோதா "உங்களுக்கும் எனக்கும் ஒத்து வராதுன்னு நீங்களே சொல்லிட்டிங்க.. இனி என்ன நான் குடும்ப பொம்பளை.? அவுசாரியாவே இருந்துட்டு போறேன்.. நீங்க அந்த பத்மினி பத்தினியையே கூட்டி வந்து சண்டையில்லாம குடும்பம் நடத்துங்க.. இந்த தாலியும், நானும் ஏன் இடைஞ்சலா இருக்கணும்.?" எனக் கேட்டாள்.

"இது யாரு பத்மினி.?" பாட்டி குழப்பமாக கேட்டாள்.

"அம்மா.. அவ பைத்தியம்மா.. வேற என்னவோ நினைச்சிக்கிட்டு உளறுறா.. நான் ஸ்ரீராமன்ம்மா.." என்று அவசரமாக சொன்னார் ரவீந்தர்.

புவனாவோடு சேர்ந்து முத்தமிழும் குழப்பத்தோடு தலையை சொறிந்தான்.

"எனக்கு பைத்தியக்காரி பட்டமும் கட்டியாச்சி.." என்று கசப்பாக சிரித்த யசோதா மாமியாரின் புறம் திருப்பினாள்.

"மதியம் ஒரு பொம்பளை இவர் போனுக்கு போன் பண்ணா அத்தை.. இவர் பக்கத்துல இல்லையேன்னு அந்த போனை நான் எடுத்தேன். 'காலையில நீங்க பார்க்குக்கு வரல.. நான் உங்களை மிஸ் பண்ணேன்.. எப்ப மறுபடியும் ஊருக்கு வருவிங்க? நீங்க இல்லாம எனக்கு போர் அடிக்குது'ன்னு சொல்றா.." என்று விளக்கிச் சொன்ன யசோதாவுக்கு சொல்லி முடிக்கும் முன் கண்ணீர் கன்னங்களை தாண்டி விட்டது.

"அம்மா.. இவதான் தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கா.. அந்த லேடி நான் வாக்கிங் போற பார்க்ல என்னோடு சேர்ந்து வாக்கிங் வரவங்க.! சும்மா பிரெண்ட்ம்மா.. வேற எதுவும் இல்ல.. இவளுக்கு சண்டை போட எதுவும் கிடைக்கலன்னு இதை பெருசா எடுத்து பேசிட்டு இருக்கா.." என்றார் ரவீந்தர்.

யசோதா தன் இடுப்பில் சொருகி இருந்த தனது போனை எடுத்து மகனிடம் நீட்டினாள்.

"என் போனை சோதிச்சி பாரு தமிழ்.. உங்க அப்பா எப்ப கடைசியா போன் பண்ணி இருக்காருன்னு நீயே பார்த்துச் சொல்லு.." கன்னங்களை துடைத்துக் கொண்டுச் சொன்னாள்.

முத்தமிழ் தந்தையைப் பார்த்தபடியே போனை கையில் வாங்கினான். ரவீந்தர் தன் நெற்றியை தேய்த்தார்.

"இதெல்லாம் விசயமா.? நான் தினமும் தமிழ்க்கிட்ட பேசிட்டுதானே இருக்கேன்.?" என்றார் எரிச்சலோடு.

முத்தமிழ் சோதித்துப் பார்த்ததில் அவர் கடைசியாக நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னால் ஒருமுறை அழைத்திருந்தது அதில் பதிவாகி இருந்தது. அதுவும் இரண்டு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு துண்டித்து விட்டிருந்திருக்கிறார் அவர்.

"எவளோ ஒருத்திக்கு போன் நம்பர் தர தெரிஞ்ச மனுசனுக்கு எனக்கு போன் பண்ணி செத்தியா பொழைச்சியான்னு கேட்க கூட நேரம் இல்ல.. நான் யாரோ ஒரு கழுதைதானே.!" என்ற யசோதா "நீங்க தமிழுக்கு போன் பண்ணா அவன் இந்த வீட்டுலதான் இருப்பான். நான் அவனை என்னோடு கூட்டிப் போகல.." என்றாள்.

அதே வேளையில் வாசலில் கார் ஒன்று வந்து நின்றது. யசோதாவின் அண்ணன் காரை விட்டு கீழிறங்கினார். யசோதா தனது உடமைகள் இருந்த பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு நடந்தாள்.

ரவீந்தர் அவளின் கையைப் பற்றி நிறுத்தினார்.

"யசோதா.. நீ இப்ப இந்த வீட்டை விட்டு போனா அப்புறம் நான் ஜென்மத்துக்கும் உன்னை மன்னிக்கவே மாட்டேன்.!" என்றார்.

"எனக்கு எதுக்கு உங்க மன்னிப்பு.? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்.?" எனக் கேட்டவள் அவரின் கையை உதறி விட்டுவிட்டு அண்ணனை நோக்கி நடந்தாள்.

"என்னாச்சி யசோதா.?" என்றுக் கேட்டவர் தங்கையின் கழுத்து வெறுமையாக இருந்ததைதான் முதலில் கவனித்தார். கூடத்தின் நடுவில் நின்று மனைவியை வெறித்துக் கொண்டிருந்த ரவீந்தர் கையில் இருந்த தாலியையும் கவனித்தார்.

"வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம் அண்ணா.. என்னால இங்கே இருக்க முடியல.." என்றவளின் கையை பற்றியவர் "என்ன பிரச்சனைன்னு சொல்லும்மா.. நான் பேசி பார்க்கறேன்.." என்றார்.

"எதுவுமே இல்ல அண்ணா.. இந்த வீட்டை விட்டு என்னை கூட்டிப் போனா அதுவே எனக்கு போதும்.!" என்றாள் கண்ணீரோடு.

முத்தமிழை பார்த்தார் அவர். "அப்புறம் போன் பண்ணு.!" என்று கைச் சைகை காட்டிவிட்டு தங்கையை அழைத்துக் கொண்டுப் புறப்பட்டார்.

"இவளுக்கு நான் கால்ல விழுவேன்னு நினைப்பு போல.. பத்து வருசமானாலும் அவளேதான் திரும்பி வரணும்.. நான் போய் கூப்பிட்டேன்னா ஒரு பக்க.." ரவீந்தர் மேலும் சொல்லும் முன் அவரை முறைத்த முத்தமிழ் "நிப்பாட்டுறிங்களா.?" என்றான் கடுப்போடு.

மாமனின் வாகனம் அங்கிருந்து செல்வதை வெறித்தபடிப் பார்த்தான். கவலையாக இருந்தது அவனுக்கு. அம்மா தனியாய் இருந்தால் கூட எதையாவது பேசி மனதை மாற்றி இருக்கலாம். ஆனால் மாமனின் நிழலுக்கு சென்று விட்டால் பிறகு மாமனிடமிருந்து தாயை மீட்டு வருவது என்பது கௌரவர்களிடமிருந்து நாட்டை பிரித்து வாங்கிய பாண்டவர்களின் கஷ்டத்தை போன்றதாயிற்றே என்று கவலைக் கொண்டான்.

வீட்டில் இருந்த அனைவருமே குழப்பத்தின் பிடியில் இருந்தார்கள்.

முத்தமிழுக்கு தந்தையின் மீதுதான் கோபம் வந்தது.

"இந்த வயசுல உங்களுக்கு லேடீஸ் சகவாசம் வேணுமா.?" என்றான் கோபத்தோடு.

ரவீந்தர் பற்களை கடித்தார். "வாய்க்கு வந்தபடி பேசாத.. அந்த லேடி எனக்கு சும்மா பழக்கம்தான்.. உங்கம்மாவுக்கு என்னை குறை சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும். அதுக்கு இது ஒரு காரணம்.. அவ்வளவுதான்.!" என்றவரை அங்கிருந்த ஒருவரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

"ஒத்தை பையன்னு செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தது தப்பா போயிடுச்சி.. இப்படி கெட்டுப் போய் வந்து நிக்கிற.." என்று மூக்கை உறிஞ்சினாள் பாட்டி.

"அம்மா.." இழுத்தார் ரவீந்தர்.

"உன் யோக்கியத்தை யசோதாதான் நம்பணுமே தவிர நாங்க நம்பணும்ன்னு அவசியம் கிடையாது.. மூணு நாலு வருசமா வீட்டுக்கு வராம அங்கேயே நீ கிடக்கும்போதே தெரியும் இந்த மாதிரி எதையாவது இழுத்து வச்சிட்டு வருவன்னு.!" என்றார் தாத்தா.

"அப்பா நீங்களும் என்னை நம்பல.."

"யாரும் நம்ப மாட்டாங்கப்பா.. பொண்டாட்டிக்கிட்ட வாரம் ஒரு முறை கூட போன் பேச முடியாதவருக்கு ரோட்டுல போற பொம்பளைங்க கூடவெல்லாம் பிரெண்ட்ஷிப் வச்சிக்க சொல்லுதா.? நீங்க என் அம்மாவுக்கு மட்டுமில்லாம எனக்கும் அபிராமிக்கும் சேர்த்து துரோகம் செஞ்சிட்டிங்க.." என்ற முத்தமிழ் அவரை வெறுப்போடு பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தான்.

புவனா மாமனாரிடம் என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் விழித்துவிட்டு கணவனை பின்தொடர்ந்து நடந்தாள்.

முத்தமிழ் கட்டிலில் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். புவனாவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

"பாவம் அத்தை.." என்றாள் அவனின் முன்னால் வந்து அமர்ந்து.

"ஆமா.." என்றவன் தன் உள்ளங்கைகளில் முகம் புதைத்தான்.

தாய் வீட்டை விட்டு சென்றதால் அவனுக்கு என்னவோ இழந்ததை போலிருந்தது. இந்த வயதிலும் அம்மா தினமும் அருகில் வேண்டுமென்று நினைப்பது மிகவும் சாதாரண விசயம்தானே என எண்ணியவனுக்கு தந்தையின் மீதுதான் கோபம் நொடிக்கொருதரம் வளர்ந்துக் கொண்டிருந்தது.

"நாம வேணா டைவர்ஸ் பண்ணிக்கலாமா மாமா.?" புவனாவின் கேள்வியால் நிமிர்ந்துப் பார்த்தான்.

"நீ என்ன குண்டை தூக்கிப் போட போற.?" என்றுக் கேட்டான்.

அதிர்ச்சியோடு தலையசைத்தவள் "நான் அப்படி சொல்ல வரல.. நாமளும் இப்படி வயசான காலம் வரை சண்டை போட்டுட்டு இருக்கறதுக்கு பதிலா இப்பவே பிரிஞ்சிட்டா நல்லதுதானே.? நமக்குள்ள இப்பவே ஓராயிரம் பிரச்சனை.!" என்றாள் தரையை பார்த்தபடி.

'இருக்கற டென்சன்ல இவ ஒரு கூறு கெட்டவ.!' என நினைத்து கடுப்பானவன் "நமக்கு கல்யாணமாகி இத்தனை வருசம் ஆச்சி.. நீ உங்க வீட்டுல போய் மூணு நாள் முழுசா தங்கி இருந்த.. மத்தபடி உன்னை நான் பிரிஞ்சி இருந்திருக்கேனா.?" என்றுக் கேட்டான்.

புவனா இல்லையென தலையசைத்தாள்.

"என் போன்ல உனக்கு அறிமுகமாகாத வேற எந்த பொண்ணோட போன் நம்பரையாவது சேவ் பண்ணி வச்சி பார்த்திருக்கியா.? இல்ல யாராவது எனக்கு போன்தான் பண்ணி நீ பார்த்திருக்கியா.?" என்றுக் கேட்டான்.

புவனா தயங்கினாள். "நா.. நான் இதுவரைக்கும் உங்க போனை டச் பண்ணதே இல்ல மாமா.!" என்றாள் சிறுகுரலில்.

சலிப்போடு தன் பாக்கெட்டில் இருந்த போனை எடுத்து அவள் முன்னால் வைத்தான்.

"தமிழ்புவனான்னு இங்கிலீஸ்ல போடு. அதுதான் பாஸ்வேர்ட்.." என்றான்.

ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தவள் "அந்த பாஸ்வேர்ட் புவனா நானா மாமா.?" என்றுக் கேட்டாள். அந்த நேரத்திலும் அந்த சந்தேகம் தீர்க்க வேண்டியது அவளுக்கு அவசியமாக இருந்தது. தன் கணவன் தன் பெயரை போன் லாக்கிற்கு பயன்படுத்துவான் என்று அந்த கடவுளே வந்து சொல்லி இருந்தாலும் நம்பியிருக்க மாட்டாள் அவள்.

"வேற எந்த புவனாவை எனக்கு தெரியும்ன்னு இவ்வளவு கேனத்தனமா கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்க.?" சோகத்தோடு கேட்டான் அவன். அந்த சோகம் தாய் இழந்த பிள்ளையின் சோகம்.

புவனா அவனை பரிதாபமாக பார்த்துவிட்டு போனை அன்லாக் செய்தாள். முகப்பு படமே அவள்தான் இருந்தாள். கண்களை கசக்கிக் கொண்டு மீண்டும் பார்த்தாள்‌. அவளேதான். திருமணத்திற்கு முன்னால் நாள் நலுங்கு வைக்கும்போது எடுத்த புகைப்படம். கன்னங்கள் இரண்டிலும் பூசப்பட்டிருந்த மஞ்சள் சந்தனத்தோடு சேர்த்து வெட்க சிவப்பும் கலந்திருந்தது. அந்த வெட்கத்தையும் மீறி பற்கள் தெரிய சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்றைக்கு ஒரு நூறு முறை முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்த்துவிட்டு வந்ததற்கு இந்த புகைப்படத்தில் இருப்பவள் பார்வைக்கு சிறு பெண் போல தோன்றியது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN