பௌர்ணமி 26

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
பூர்ணிமா தன் அறையின் ஜன்னல் அருகே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். வாசலில் வந்து நின்ற தன் அம்மாவை கண்டும் கூட அவளின் மனதில் சிறிதும் மாற்றம் உண்டாகவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவளுக்கு மூளை வேலை செய்யவே மறுத்தது.

திருமண வாழ்க்கை பற்றிய அவளது கனவுகள் அனைத்தும் துகள் துகளாக சிதறியதை உணர்ந்தாள். பாலாவின் மீது இருந்த நம்பிக்கை போன இடம் தெரியவில்லை.

திறந்திருந்த கதவின் வழியே உள்ளே வந்தாள் முல்லை. கூடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நாகேந்திரனின் புகைப்படத்தை கண்டு முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள். இறந்த பின்பும் கூட அவர் மீதான ஆத்திரம் தீரவில்லை அவளுக்கு.

"பூரணி.." சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி அழைத்தாள். பூர்ணிமா அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். அம்மாவின் அருகே வராமல் கதவின் அருகிலேயே சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள். தலை நிமிரவே இல்லை.

"முல்லை.." சமையலறையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்த அல்லி தேனீர் தயாரிக்க விரைந்தாள்.

மகளின் அருகே வந்தாள் முல்லை.

"பூரணி ஐயம் சாரி.." என்றாள் சிறு குரலில். பூர்ணிமா அம்மாவை பார்க்க மறுத்தாள்.

"நான்‌ சந்தேகப்படல.. பாலா வந்து சொன்னதும் அவனை அறைய போனேன். ஆனா அவன் போட்டோஸ் காட்டினான். அவங்க எல்லாம் தப்பு தப்பா பேசியிருந்தாங்க.. அதான் எனக்கு கோபம் வந்துடுச்சி.." தன் பக்க நியாயத்தை சொல்ல முயன்றாள்.

பூர்ணிமா எதுவுமே காதில் விழாதது போல நின்றிருந்தாள்.

முல்லை பெருமூச்சி விட்டாள்.

"என் மேலயும் தப்புதான். நீ சொன்னதை நான் நம்பியிருக்கணும். உன் அப்பாவை போல நீன்னு நான் சொல்லி இருக்க கூடாது.. சாரி.." என்றாள்.

பூர்ணிமா ஓரக்கண்ணால் அம்மாவை பார்த்தாள். விழிகள் முழுக்க நிரம்பி இருந்தது கண்ணீர். விழிகளை அசைத்தால் கண்ணீர் கொட்டி விடும் நிலை.

"நான் வேணா தோப்புக்கரணம் போடட்டா?" முல்லை யோசனையோடு கேட்டாள்.

மறுப்பாக தலையசைத்த பூர்ணிமா அம்மாவை அணைத்துக் கொண்டாள். விம்மி அழுதாள்.

"நான் எதுவும் செய்யல.. அந்த எருமை சம்பந்தமே இல்லாம என்னை பழி வாங்கிட்டான்.." கணவனை கடுப்போடு திட்டினாள்.

முல்லை மகளின் முதுகை வருடி தந்தாள். "பரவால்ல விடு. கல்யாணமான பிறகு அவன் திமிர் அடங்கிடும்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா திமிர் நாலு மடங்கா வளர்ந்து இருக்கு.." என்றாள்.

பூர்ணிமா ஆமென்று தலையசைத்தாள்.

அல்லி தேனீரோடு வந்தாள். "முல்லை டீ.." என்றாள்.

முல்லை தயக்கத்தோடு மகளை விட்டு விலகி நின்றாள். இந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே அவளுக்கு பெரிய சிரமமாக இருந்தது‌. தேனீர் எப்படி அருந்துவது என்று குழம்பினாள்.

'மகளுக்காய்' என நினைத்தபடி தேனீர் கோப்பையை கையில் எடுத்தாள்.

மகள் மீதான தன் பாசம் கண்டு அவளுக்கே வியப்பாக இருந்தது. வெறுத்து சென்ற பிறந்த வீட்டினுள்ளும் யோசிக்காமல் நுழைந்தாள் அன்று. இன்று அதே மகளுக்காக தன் எதிரி என்று யாரை நினைத்தாலோ அவனின் வீட்டுக்குள்ளும் வந்து விட்டாள்.

'வீண் ரோசம் எதுக்கு? செத்து போன ஒருத்தனுக்காக என் உயிராய் உள்ள மகளை விலக்க முடியுமா?' என்று தன்னையே கேட்டுக் கொண்டாள்.

பூர்ணிமா இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள். முல்லை மகளின் அருகே வந்து அமர்ந்தாள்.

"புடவையில் நெருப்பு பிடிச்சிருக்கு. அந்த அளவுக்கு அசால்டா இருக்கணுமா நீ? எதுக்கு இவ்வளவு கவன குறைவு?" கடிந்துக் கொண்டாள் மகளிடம்.

பூர்ணிமாவின் மன பாரம் கொஞ்சமாக குறைந்தது.

"அன்னைக்கு சண்டை.. அப்பா இறந்ததுல இருந்தே சண்டைதான் அம்மா.." என்றாள் சோகமாக.

"நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது தப்புன்னு சொல்லி திட்டுறாங்க. அப்பாவுக்கு தினம் விளக்கு வச்சி சாமி கும்பிடுறதுக்கும் திட்டுறாங்க.. அவங்க சொல்படிதான் நான் கேட்கணும்ன்னு சொல்றாங்க.. எனக்கு புரியவே இல்ல. அப்பா கெட்டவர்தான். ஆனா அதுக்காக நான் என் கடமையை செய்யாம விட முடியுமா? பாலா வாரம் ஒரு முறை மாலை வாங்கி வந்து பாட்டி தாத்தா போட்டோஸ்க்கு போடுறான். அவன் தன் இஷ்டப்படி செய்யலாம். ஆனா நான் செய்ய கூடாதா?" எனக் கேட்டாள் கலங்கும் குரலில்.

முல்லை மகளின் தலையை வருடி விட்டாள்.

"அவனுக்கு நான் புத்தி சொல்றேன்.." என்றாள்.

வேண்டாமென்று தலையாட்டியவள் "அவனுக்கு எதுக்கு புத்தி சொல்லணும்? அவன் இந்த உலகத்துலயே ரொம்ப அறிவாளி. மத்தவங்களுக்கு பீலிங்க்ஸே இருக்க கூடாதுன்னு நினைக்கிறான்.." என்றாள்.

முல்லை தேனீர் கோப்பையை அல்லியிடம் தந்தாள்.

"சமைக்கிறேன்.. பூரணி நேத்துல இருந்து சாப்பிடல.." என்ற அல்லியிடம் சரியென தலையசைத்தாள் முல்லை.

"அம்மா.." மகளின் குரலில் திரும்பினாள்.

"நான் என்னம்மா செய்யட்டும்? கண்ணை மூடினாலே அப்பா மட்டும்தான் தெரியறாரு. அந்த வீட்டு வாசல்ல பிச்சைக்காரனை போல இருந்தாரு. தினம் பழைய சாதம் மட்டும்தான் சாப்பிடுவாரு. என்னை முதல் முறையா பார்த்ததும் கால்ல விழுந்து கதறினாரு.. எப்படி அழுதார் தெரியுமா?" என்றவளுக்கு குரல் கரகரத்தது.

"முன்னாடியே அவர் யார்ன்னு சொல்லி இருந்தா எனக்கு இவ்வளவு மன கஷ்டம் இருந்திருக்காது அம்மா. இவங்க யார் என் இடத்துல இருந்து என் முடிவை எடுக்க? எனக்கும் பீலிங்க்ஸ் இருக்கு. எனக்கும் மூளை இருக்கு. அவர் நினைச்சிருந்தா இந்த பதினேழு வருசத்துல வேற குடும்பம் குழந்தைன்னு வாழ்ந்திருக்கலாம். இல்லன்னா இந்த வீட்டுல கூட ஒரு கௌரவமான வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்கலாம். செஞ்ச தப்புக்கு‌ தண்டனைன்னுதானே அந்த வீட்டு வாசல்ல காவல் இருந்தாரு.. இவங்களுக்கு ஏன் அது புரியல. சரி. அவங்களுக்கு கோபம்‌. எப்படியோ போகட்டும். என்கிட்டயாவது சொல்லி இருக்கலாம் இல்ல.? இந்த பிரச்சனையில் மொத்தமாக பாதிக்கப்பட்டது நீங்கதானே.? நீங்களே வெறுப்பை காட்டாம வெறும் கோபத்தை மட்டும்தான் காட்டினிங்க. அவங்க ஏன் ஓவரா சீன் போடணும்? ஆவூன்னா எங்க வீட்டு பொண்ணோட வாழ்க்கை போயிடுச்சின்னு சொல்றானுங்க இரண்டு பேரும். ஏன் அது அப்ப தெரியலையா? பதினேழு வருசமா நீங்க தனியா நின்னுதானே என்னை வளர்த்தினிங்க.? சொத்துக்காக நாலு நாள்ல கண்டுப்பிடிச்சவங்க அதை அப்பவே பண்ணி இருந்தா உங்க லைப்பாவது நல்லா இருந்திருக்கும் இல்லையா?" என்றாள்.

மூச்சு விடாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தவளை தடுக்க தோன்றவில்லை முல்லைக்கு.

பேசி விட்டாலாவது அவளின் கஷ்டம் தீரலாம் என்று நினைத்தாள். ஆனாலும் கூட மகள் சொன்ன ஒரு விசயம் அவளை காயப்படுத்தியது.

"என் லைஃப் இப்ப மட்டும் என்ன நாசமாச்சி?" அம்மாவின் கேள்வியில் நிமிர்ந்தவள் "உங்களுக்குன்னு ஒரு லைஃப் பார்ட்னர் இருந்திருப்பாங்க. ஒரு பேமிலி இருந்திருக்கும்.." என்றாள்.

"குழந்தைக்கு மூணு வயசுக்கு இருக்கும் போது என் புருசன் செத்துட்டார்ன்னுதான் எல்லார்க்கிட்டயும் சொல்லிட்டு இருக்கேன். பாசமெல்லாம் ஒரு மேஜிக் மாதிரி. உன் மேல ஏன் பாசம் வந்தது.. யாருக்கு தெரியும். இதுதான் இறைவன் விதிச்சது. நான் சந்தோசமா இருந்தேன். என் லைப்பை நான் உன்னோடு என்ஜாய் பண்ணேன். இதை தவிர எனக்கு வேறு ஏதும் தேவை கிடையாது. நீ என் விசயத்துல கண்டதையும் நினைச்சி குழம்பாத.." என்றாள்.

பூர்ணிமா மறுத்தாள். "திருமண தகவல் மையத்துல நான் உங்க பேரை பதிஞ்சி இருக்கேன்.."

மகள் சொன்னது கேட்டு அதிர்ந்தவள் "என்ன பண்ணியிருக்க?" என்றாள் நம்பிக்கை இல்லாமல்.

"உங்களுக்கு வேணா ஒரு புருசன் தேவைப்படாம இருக்கலாம். ஆனா எனக்கு ஒரு அப்பா தேவை.." என்ற மகளை சிரிப்போடு பார்த்தாள்.

"நல்லா காமெடி பண்ற.."

"சீரியஸ்ம்மா.. அன்னைக்கு கூட சொன்னிங்கதானே, வேணும்ன்னா நான் கல்யாணம் கூட பண்ணிப்பேன்னு. ஏன் நீங்க பண்ணிக்க கூடாது? உங்களுக்கு ஏத்த ஒருத்தர் கிடைக்கலாம் இல்லையா? உங்களை கண்டுபிடிக்க முடியலையேன்னு அவர் இவ்வளவு நாளும் தனியா கூட வாழ்ந்திருக்கலாம் இல்லையா?" எனக் கேட்டாள்.

முல்லைக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.

"எனக்கு இன்ட்ரஸ்ட் இல்ல பூரணி. கோபுவை நான் விரும்பினேன். ஆனா அவன் ஒன்னும் காத்திருக்கலையே. நான் அந்த பக்கம் போனதும் இந்த பக்கம் என் அக்காவையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். லவ் பண்ணவனே காத்திருக்கல.. வேற எவன் காத்திருப்பான்? இதுக்கு மேல எனக்கு எதுக்கு அதெல்லாம்.? உன் லைஃப் நல்லாருந்தா எனக்கு அதுவே போதும். உன்னை தாண்டி எனக்கு எந்த சந்தோசமும் இல்ல.."

அம்மாவின் கருத்தில் பூர்ணிமாவுக்கு உடன்பாடு இல்லை. அம்மாவுக்கு ஒரு துணை தேட வேண்டும் என்ற கருத்தில் உறுதியாய் இருந்தாள் அவள்.

பூமாறனை திட்டி திட்டி செண்பகத்துக்கு வாய் வலித்தது.

"நான் பெத்த இரண்டுமே எருமைகளா இருக்கு.." பூமாறனின் தட்டில் உணவை கொட்டியபடி திட்டினாள்.

"விட்டா சாப்பாட்டுக்கு பதிலா புல்லு கட்டை கொண்டு வந்து தட்டுல வச்சாலும் வைப்பிங்க.." உணவில் பாத்தி கட்டியபடியே கிண்டல் அடித்தான் பூமாறன். சூடான சாம்பாரை அவனின் கை மீது ஊற்றினாள் செண்பகம்.

"அம்மா.." பதறியபடி கையை உதறியவன் "கொடுமைக்கார தாய் நீ.." என்று குற்றம் சாட்டினான். கையில் இருந்த கரண்டியை காட்டினாள் அவள். பூமாறன் அத்தோடு வாயை மூடிக் கொண்டு உணவை உண்ண ஆரம்பித்தான்.

"போய் பூரணியை கூட்டி வா.!"

எரிச்சலோடு நிமிர்ந்தான் பாலா. "எப்ப பார்த்தாலும் நை நைன்னு டார்ச்சர் பண்றிங்க. அந்த மகாராணி இருந்தாதான் இந்த மகாராணிக்கு சோறு இறங்குமா?" எனக் கேட்டவன் தட்டை ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அவனின் சொற்களில் இருந்த வன்மம் செண்பகத்திற்கு காயமாக இருந்தது. ஆனால் அதை உணர கூட நேரம் இல்லாமல் சென்று விட்டான் அவன்.

அம்மாவின் விழிகளில் இருந்து இறங்கிய கண்ணீரை கண்டு விட்டு எழுந்து நின்றான் பூமாறன்.

"அவனை விடுங்க.." என்றவன் அம்மாவை நாற்காலியில் அமர வைத்தான். தட்டை எடுத்து வைத்து உணவை பரிமாறினான்.

"இவன் செய்றது சரின்னு உனக்கு தோணுதா?" உணவை வெறித்தபடி கேட்டாள் அம்மா.

அம்மாவின் அருகில் அமர்ந்த பூமாறன் "அவனுக்கு எப்பவும் தன் பிளான் ஜெயிக்கணும்ன்னு ஆசை. முதல் முறையா ப்ளான் சொதப்பிடுச்சி இல்லையா? அதான் அந்த தோல்வியை தாங்க முடியாம கத்திட்டு போறான்.." என்றான் சிரிப்போடு.

செண்பகத்திற்குதான் கலக்கம் தீரவில்லை. நன்றாக இருந்த வீடு இப்படி ஆகி விட்டதே என்று கவலைப்பட்டாள்.

பாலா தன் தொழிற்சாலையின் முன்னால் காரை நிறுத்தினான். அங்கிருந்த வீட்டை திறந்தான். விளக்குகளை போட்டான். தூசு படிந்து சிவந்தி வலைகளோடு இருந்தது.

திருமணத்திற்கு முன்னால் வரை இந்த வீட்டில்தான் அதிகம் தங்கி இருந்தான். திருமணமான உடன் இந்த வீட்டையே மறந்து விட்டான்.

பூர்ணிமா அந்த நிலவை போலதான் ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் ஆர்வத்தில் அவளை தவிர வேறு எங்கும் பார்க்க மறுத்து விட்டான் அவனும்.

பூர்ணிமாவின் நினைவு வந்தது. கோபமும் அத்தோடு சேர்ந்து வந்தது. கதவை சாத்தி விட்டு உள்ளே நடந்தான். ஹாலும், இரு படுக்கையறைகளும், சிறு சமையலறையும் கொண்ட வீடு அது. வீட்டின் ஓரத்தில் குளியலறையும் கழிவறையும் இருந்தது. தொழிற்சாலை ஆரம்பிக்க நிலம் வாங்கியபோது அந்த நிலத்தின் சொந்தக்காரர் இந்த வீட்டையும் சேர்த்து இவனுக்கு விற்று இருந்தார்.

படுக்கையறை ஒன்றை திறந்தான். மற்றொரு அறை சுகனுக்கானது. ஆனால் அவன் இந்த வீட்டின் பக்கம் வருவதே இல்லை.

படுக்கையறை விளக்கை ஒளிர விட்டதும் அவனின் பார்வைக்கு முதலில் தெரிந்தது பூர்ணிமாவின் புகைப்படம்தான். திருமணத்திற்கு முன்பிருந்த சில வாரங்களும் இந்த புகைப்படத்தை பார்த்தவாறுதான் இரவுகளை கடந்துக் கொண்டிருந்தான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN