காதல் கணவன் 2

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
தலை நிமிராமல் அமர்ந்திருந்த தன் மகளை கோபத்தோடு பார்த்த மேகலா "வாய திறந்து பேசுடி.. என்ன பண்ணி தொலைச்ச.?" என்று விசாரித்தாள்.

அம்ருதா தயக்கத்தோடு நிமிர்ந்து வெற்றியை பார்த்தாள். அவன் நெருப்பாக அமர்ந்திருந்தான். மீண்டும் தலை குனிந்துக் கொண்டாள்.

"நீ பேச போறியா இல்லையா.?" கத்திக் கேட்டாள் அம்மா.

இவளின் மௌனம் கண்டு சிரித்தான் வெற்றி.

"உண்மையை பேச உனக்கு என்னடி அவ்வளவு தயக்கம்.?" என்றான் நக்கலாக.

"போதும் தம்பி. நாங்கதான் விசாரிச்சுட்டு இருக்கோம் இல்லையா.?" என்ற ராமன் "என் பொண்ணை வாடி போடின்னு கூப்பிடாதிங்க.!" என்றார் கோபத்தோடு.

விழிகளை சுழற்றினான் வெற்றி. 'டி போட்டது தப்பா.? பொண்டாட்டியை வேற என்னன்னு கூப்பிடுறதாம்?'

"நீ சொல்லும்மா.. என்ன பிரச்சினைன்னு சொல்லு.. சொன்னாதானே எங்களுக்கும் தெரியும்.?" தன் மகளிடம் விசாரித்தார் அப்பா.

அம்ருதா வெற்றியை ஒரு முறை பார்த்தாள். "நானும் அவனும் லவ் பண்ணிட்டு இருந்தோம்.." என்றாள்.

இருக்கோம் என்று சொல்லாமல் இருந்தோம் என்று அவள் சொல்லியதைக் கேட்டு கடுப்பானான் வெற்றி.

"இருந்தோம்ன்னா.? இப்ப இல்லையாடி.?"

"பிரேக்அப் பண்ணிக்கலாம் வெற்றி.."

அவள் சொல்லியதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. எழுந்து நின்று அவளின் தாடையைப் பற்றி நிமிர்த்தினான். அவள் அவனின் கண்களைப் பார்க்கவே இல்லை.

அப்பாவும் உடன் சேர்ந்து எழுந்து விட்டார்.

"என் பொண்ணு மேல இருந்து கையை எடுங்க.." என்றார் வெற்றியிடம்.

"அப்படின்னா இவளை கரெக்டா பதில் சொல்ல சொல்லுங்க.." என வெற்றி சொல்லவும், எழுந்து நின்றாள் அம்ருதா.

"எனக்கு உன்னை பிடிக்கல வெற்றி. நம்ம பிரேக்அப் பண்ணிக்கலாம். அதுதான் நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நல்லது.." என்றாள் தரை பார்த்தவண்ணம்.

"என்னை பிடிக்கலையா.?" ஆச்சரியத்தோடு கேட்டான். அவனோடு அவள் கொண்ட காதல் கண் முன் வந்து போனது. அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் அழியும் காதலா அது?

"ஆமா எனக்கு உன்னை சுத்தமா பிடிக்கல. உன்னை லவ் பண்ண பிடிக்கல. உன்னோடு பேச பிடிக்கல. உன்னோட பழக பிடிக்கல.." வெற்றியை நிமிர்ந்து பார்த்து வெறுப்போடு கத்தினாள் அம்ருதா. அவளை ஆச்சரியம் தீராமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வெற்றி.

"லவ் பண்ணும்போது பிடிக்கல.. என்னோடு கட்டிலை ஷேர் பண்ணும்போது பிடிச்சிருந்ததா.?" என்றவன் அவளை எரித்து விடுவது போல பார்த்தான். அவன் கேட்ட கேள்வியில் முகம் கறுத்து போனது அவளுக்கு. நடு கூடத்தில் நின்று பங்கம் செய்வது போலிருந்தது. அதற்காகவே அவனை அதிகம் வெறுத்தாள். அவன் அப்படிதான். கோபம் வந்தால் எதுவும் தெரியாது. சுற்றி இருக்கும் யாரை வேண்டுமானாலும் காயம் செய்வான்.

"எனக்கு உன்னை நிஜமா பிடிக்கல வெற்றி. உன்னோட அகங்காரம் ஆணவம் எதுவும் பிடிக்கல. நீ என்னை ரொம்ப கட்டுப்பாடு பண்ற. என்னை உன் கைப்பாவையாக மாத்துற.. உன்னோடு இருந்தா எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருக்கு. என்னால சுதந்திரமா எதையும் யோசிக்க முடியல. நான் நானாவே ஃபீல் ஆகல. உனக்கும் எனக்கும் ஒத்துவராது. என்னை விட்டுடு. ப்ளீஸ்.." என்றாள்.

அவளது முகத்திலிருந்த வெறுப்பை அதிசயமென பார்த்தான். அவளால் இவ்வளவு வெறுப்பு காட்ட முடியும் என்பதையே இன்றுதான் தெரிந்து கொண்டான்.

"அப்படின்னா குழந்தை.?" அவனுக்கு வேறு எதுவும் கேட்கத் தோன்றவில்லை. அவ்வளவு காதலித்தான் அவளை. அவள் இப்படிச் சொல்வதை இப்போது வரையிலும் அவனால் நம்ப முடியவில்லை.

"நான் அபார்ட் பண்ணிட்டேன்.." என்றாள் சுவரைப் பார்த்தபடி. அவள் சொன்ன நொடியே சப்பென்று ஒரு அறையை விட்டு விட்டான் வெற்றி.

இன்றைய நாளில் மூன்றாவது முறையாக வாங்கிய அறை. ஏற்கனவே சிவந்திருந்த கன்னம் இப்போது இன்னும் அதிகமாக சிவந்து போனது. அப்பாவும் அம்மாவும் அதிர்ச்சியில் இருந்தார்கள். தாங்கள் பெற்று வளர்த்த அருமை மகளா இப்படி ஒரு காரியத்தை செய்தது என்று யோசித்து தங்களின் நம்பிக்கை ஏன் உடைந்தது என்ற கவலையில் இருந்தார்கள். ஆரவ் நடப்பதை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அக்கா தவறு செய்துள்ளாள் என்ற விஷயம் தெரிய வந்த பொழுது அவனே அவளை அடிக்க நினைத்திருந்தான். அதனால் இப்போது வெற்றி அடித்ததை கண்டும் கூட அவனை அக்காவிடமிருந்து விலக்காமல் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

கன்னத்தை பிடித்தபடி தரையை பார்த்த அம்ருதா "அது என் வயித்துல உருவான குழந்தை. அதை அழிக்க எனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு.." என்றாள்.

"என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொன்னியா.? அது எனக்கும் குழந்தை அம்மு. நான் உன்னை ரேப் பண்ணி குழந்தையை தரலையே.. இட்ஸ் அவர் லவ் அம்மு. அதை அழிக்க உனக்கு எப்படி மனசு வந்தது? அட்லீஸ்ட் என்கிட்ட சொல்லி இருக்கலாமே.. நாம பேசி தீர்த்திருக்கலாமே.." வலியோடு கேட்டவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் "அதுக்கு என்ன அவசியம்.? எனக்கு ‌உன்னையே பிடிக்கல. ஏன் பேசணும். இந்த குழந்தை எதுக்கு.? நீ என்னை இன்னும் அதிகமா டாமினேட் பண்ண அந்த குழந்தையும் ஒரு காரணமா சேர வேணாம்.." என்றாள் வெறி பிடித்தவள் போல.

அன்பின் அடையாளமாக உருவான முதல் குழந்தை. அதை அழிக்க இவளுக்கு எப்படி மனம் வந்தது என்று புரியவில்லை அவனுக்கு. நேற்று வரை இனித்த காதல் இன்று கசந்த மாயம் என்னவோ?

"உன்னை முழுசா வெறுக்கறேன் நான். எப்பவும் கன்ட்ரோல் பண்ற. லவ் பண்ணும்போதே இப்படின்னா மேரேஜ் ஆனா என்ன நடக்கும்ன்னு கற்பனை கூட பண்ண முடியல என்னால. எனக்கு ரொம்ப அமைதியான லைஃப் வேணும். அமைதியான லவ்வர் வேணும். உன்னை போல அராஜகம் பண்றவன் வேணாம்.. உனக்கு கோபம் வந்தா உன் முன்னாடி யார் இருந்தாலும் நீ பார்க்க மாட்ட. உன் கோபத்தை பார்த்து எனக்கு பயமா இருக்கு. உன்னோடு இருந்தா நீ உன் கோபத்துல என்னையும் ஒருநாள் கொன்னாலும் கொன்னுடுவ வெற்றி. போதும் இந்த காதல் கருமாந்திரமெல்லாம். இத்தோடு நிறுத்திக்கலாம். தெரியாம லவ் பண்ணிட்டேன். ஆனா இப்போது உன்னை பத்தி தெரிஞ்சது. நல்லா புத்தி வந்துடுச்சி. ப்ளீஸ் என்னை விட்டுடு.." கையை கூப்பியபடி கெஞ்சினாள்.

"நிஜமா சொல்றியா? எல்லாமே முடிஞ்சி போச்சா?" ஜீவன் செத்த கண்களோடு கேட்டான்.

தலைக்கு மேல் கை தூக்கி கும்பிட்டாள்.

"போதும் சாமி. உன்னோடு நான் கொண்ட காதல் இதோடு போதும். இனி உன் நிழல்ல கூட கலக்க விரும்பல நான். எனக்கு விடுதலை தந்துடு. ப்ளீஸ்.‌"

வெற்றி உதட்டின் உள் பகுதியை கடித்தபடி அவளின் முகத்தை ஆராய்ந்தான். பிராங்க் செய்கிறாளோ, விளையாடுகிறாளோ, இல்லை தாய்‌ தந்தையர் முன்னால் பயப்படுகிறாளா என்று சந்தேகம் கொண்டு பார்த்தான். அவள் முகத்தில் வெறுப்பை வேறு எதையும் இனம் காண முடியவில்லை.

"நீ என்னை விலகி போனா பிறகு நான் உன்னை திரும்பி கூட பார்க்க மாட்டேன் அம்மு. உன்கிட்ட வந்து கெஞ்சுவேன், உன் கால்ல வந்து விழுவேன்னு நினைச்சிடாத.. நீ ஒரு முறை என் கையை விட்டா பிறகு எப்போதுமே பிடிக்க முடியாது." எச்சரித்தான்.

"போதும் ஆண்டவா இவ்வளவு நாளா உன் கையை பிடிச்சதே.. தயவு செஞ்சி இங்கிருந்து தொலைஞ்சி போ.. இனி எப்பவும் என் முகத்துல விழிக்காதே.. உயிர் போனாலும் நான் உன்னை தேடி வர மாட்டேன்.." என்றவள் அவன் முகம் பார்க்காமல் திரும்பிக் கொண்டாள்.

மனதுக்குள் பத்து நொடிகளை எண்ணியபடி நின்றிருந்தான். அவள் திரும்பவில்லை. அவன் திரும்பி நடந்தான்.

முகம் செத்து செல்பவனை வெறித்தனர் அப்பாவும் அம்மாவும்.

அவர்களின் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தான் வெற்றி. வாசலில் சிவப்பு ரோஜா செடி தொட்டியோடு இருந்தது. அழகான சிவப்பு ரோஜா பூக்கள் ஐந்தாறு பூத்திருந்தது. போன மாதம் அவன் வாங்கி தந்த செடி அது‌. கோபத்தோடு தொட்டியை எட்டி உதைத்தான். இரண்டாக உடைந்து விழுந்தது தொட்டி.

சாலையில் நிறுத்தியிருந்த பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து மூர்க்கமாக கிளம்பினான்.

"செத்து சுடுகாடு போனாலும் இவளை நினைச்சிடாதே.." தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டான்.

வெற்றி அங்கிருந்து சென்ற பிறகுதான் அம்ருதாவால் இயல்பாய் மூச்சு விட முடிந்தது. ஆனால் அவள் மறு மூச்சு விடும் முன்னால் அப்பா அவளை ஓங்கி அறைந்தார்.

அடி வாங்கியதும் தரையில் விழுந்தாள் அம்ருதா.

"என்ன பண்ணி வச்சிருக்க நீ?" எனக் கேட்டவர் மகளை பார்த்து முறைத்தார்.

"உனக்கு செல்லம் தந்து பொக்கிஷம் போல வளர்த்திட்டு இருக்கேன் நான். நீ எவனையோ காதலிச்சி, கர்ப்பமாகி, அந்த குழந்தையையும் அழிச்சி இருக்க.. ஆனா எங்ககிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லல.. நாங்க செத்து போயிட்டோமா? இவ்வளவு பெரிய பெரிய முடிவுகளை தானா எடுக்கற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டியா நீ? வேலைக்கு போய் கை நிறைய சம்பாதிச்சா திமிரும் சேர்ந்து வந்துடுமோ?" எனக் கேட்டவர் மீண்டும் ஒரு அறையை தந்தார்.

'எத்தனை அறையை வாங்குவது?' என்று‌ வெறுத்து போனாள் அம்ருதா. 'ஆனாலும் பரவால்ல.. எத்தனை அடியா வேணாலும் இருக்கட்டும். இந்த அத்தனை பிரச்சனையும் இன்னையோடு முடிஞ்சி போகட்டும்.' என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டவள் "சாரிப்பா.." என்றாள் சிறு குரலில்.

"சாரி சொன்னா போன குடும்ப மானம் திரும்பி வருமா? பொண்ணு பார்க்க வராங்கன்னு உன்கிட்ட சொல்லிதானே நான் ஏற்பாடு செஞ்சேன்? ஒரு வார்த்தை அப்போதாவது எங்ககிட்ட சொல்லி இருக்கலாம் இல்ல?" என்று கோபத்தோடு கேட்டாள் அம்மா.

"தப்பு பண்ணிட்டேன். அதுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? சாரி. அவ்வளவுதான். இதை தவிர வேறு என்ன சொல்லட்டும்?" எனக் கேட்டவள் எழுந்து நின்றாள்.

தந்தையையும் தாயையும் மாறி மாறி பார்த்தவள் "பொண்ணு பார்க்க வராங்கன்னு அவனுக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா எப்படியோ அந்த பொறுக்கி வந்துட்டான். முடிஞ்சதை எப்படி மாத்த முடியும்? இந்த ஒரு முறையும் என்னை மன்னிச்சி விட்டுடுங்க.." என்றாள். தனது அறைக்குள் சென்று புகுந்துக் கொண்டாள்.

வெற்றி தனது வீட்டின் முன் பைக்கை நிறுத்தினான். ஆற்றங்கரை மேட்டிலிருந்த சிறு பங்களா அது. ஆற்றில் வெள்ளம் நிறையும் வேளையிலெல்லாம் அவனது வீட்டின் பின் வாசலருகே இருக்கும் பாலத்தை தொட்டபடி ஓடும் ஆறு.

"எங்கேடா போன?" மகன் வீட்டுக்குள் வந்ததும் கேட்டார் முரளி.

"சும்மா.. வெளியே போயிருந்தேன்.."

அவனின் குரல் வழக்கமான குரலாக இருக்கவில்லை. மாறாக உடைந்து, துக்கமும்,‌ வலியும் கலந்திருந்தது.

"என்னாச்சிப்பா?" அப்பா அமர்ந்திருந்த இருக்கையை விட்டு எழுந்து வந்து மகனின் முகத்தை பற்றியபடி கேட்டார்.

"சு.. சும்மாதான் அப்பா‌.. அம்மா ஞாபகம் வந்துடுச்சி.." என்றவன் கூடத்தின் சுவரில் மாட்டியிருந்த அம்மாவின் புகைப்படத்தை பார்த்தபடி விழிகளை துடைத்துக் கொண்டான்.

"அவ உன்னோடுதான் இருக்கா.. நம்மோடுதான் இருக்கா.. அழாதே ராசா.." என்றவர் அவனின் முகத்தை துடைத்து விட்டார்.

'என்னோடு இருக்கதான் டிரை பண்ணாங்க.. ஆனா பாவி அழிச்சிட்டா.. என்கிட்ட கூட சொல்லாம என் அம்மாவை கருவிலேயே அழிச்சிட்டா..' மனதுக்குள் புழுங்கியவனுக்கு இமைகளின் ஈரம் மறைய மறுத்தது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN