கணவன் 3

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சந்தனக் கொடிக்கால் பரபரப்பாக இருந்தது. ஸ்மார்ட் சிட்டிக்கு தரம் உயர்ந்துக் கொண்டிருந்த அந்த நகரத்தின் மத்தியில் இருந்த நெடுமானஞ்சி வங்கி கிளை நகரத்தை விடவும் அதிக பரபரப்போடு செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

நெடுமானஞ்சி வங்கி லிமிடெட். நாட்டின் சிறு குறு தொழில்களின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய பங்காற்றி கொண்டிருக்கும் தனியார் வங்கி. நாட்டின் பல இடங்களிலும் கிளைகளை வைத்திருந்த அந்த வங்கியின் மதிப்பு பல மில்லியன் கோடிகளை தாண்டி கொண்டிருந்தது.

மற்ற வங்கிகளை விடவும் இந்த வங்கியில் எப்போதும் கூட்டம் அதிகமாகவே காணப்படும்.

சந்தன கொடிக்காலின் நாற்பது சதவீத சொத்திற்கு தனது வங்கியின் பெயரில் கடன் தந்து, எண்பது சதவீத மக்களின் சேமிப்புகளை தனக்குள் வைத்திருக்கும் வங்கி அது.

நான்கடுக்கு தளங்களையுடைய அந்த வங்கி கட்டிடத்தின் மூன்றாம் தளத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது கடன் வழங்கும் பிரிவு.

லோன் பிரிவின் அசிஸ்டென்ட் மேனேஜருக்கான கேபினில் அமர்ந்திருந்த வெற்றி தனது வேலையில் கண்ணாக இருந்தான்.

வங்கியின் வாடிக்கையாளர்களை காக்க வைக்க கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தான்.

கணினியின் பட்டன்களை படபடவென தட்டிக் கொண்டிருந்தவனின் அருகே காகித கட்டுகள் கொண்டு வந்து அடுக்கப்பட்டன.

அவை அனைத்தும் லோன் ப்ரோஸசரிடமிருந்து வந்தவை. எப்போதும் லோன் ப்ரோஸசர்தான் அவளாகவே கொண்டு வந்து தந்து செல்வாள். இல்லையேல் அவளின் அழைப்புக்கு இவன் செல்வான். ஆனால் இம்முறை ஆபிஸ் அசிஸ்டென்டாக இருக்கும் ஆதீரா கொண்டு வந்திருந்தாள்.

வெறுப்போடு காகித கட்டுகளை எடுத்தான். அதில் உள்ள விசயங்களை சரி பார்க்க ஆரம்பித்தான். ஓரிடத்தில் லோன் ப்ரோஸசரின் கையெழுத்து இல்லை. முன்பென்றால் அது பெரிய விசயம் இல்லைதான். இதையே சாக்காய் வைத்து அவளின் கேபின் சென்று சற்று நேரம் பேசி சிரித்து விட்டு வந்திருப்பான். ஆனால் இப்போது அப்படி இல்லையே! எரியும் எரிமலை பொங்கும் நேரம் வந்தும் அமைதியாய் காத்திருக்குமா?

கையெழுத்து மறந்த அப்ளிகேஷனை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து நடந்தான்.

"தம்பி.." அவனுக்கு எதிரே நின்றிருந்தவர் அழைத்தார்.

"ஒரு நிமிசம் சார்.." என்றவன் வாடிக்கையாளரை காக்க வைக்க கூடாது என்ற தனது கொள்கையை காற்றில் விட்டுவிட்டு நகர்ந்தான்.

லோன் ப்ரோஸசரின் அறையை தட்டினான்.

"கமின்.."

முன்பெல்லாம் இப்படி தட்டியதே இல்லை.

இன்று கதவை தட்டியவனை கண்ணாடி கதவின் வழி அவளும் கவனிக்கவே இல்லை.

தனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த வாடிக்கையாளரிடம் லோன் பெறுவதற்கு தேவையான ஆவணங்களை பற்றி விளக்கிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள் தன் முன் வீசப்பட்ட அப்ளிகேஷனை கண்டு நிமிர்ந்தாள்.

"அப்ளிகேஷனை பாஸ் பண்ணும் முன்னாடி எல்லாத்தையும் சரி பார்த்து அனுப்புங்க மேடம்.. நான் இங்கே வேலை செய்வது வாடிக்கையாளர்களுக்கு.. உங்களுக்கு அடிமையா வேலை செய்யல.. என்னோட நேரத்தை நீங்களே வீண் பண்ணிட்டு இருந்தா அப்புறம் எப்படி நான் என்னோட மத்த வேலைகளை பார்க்க முடியும்?‌" என்று எரிந்து விழுந்து விட்டு வெளியே நடந்தான் வெற்றி.

லோன் ப்ரோஸசருக்கான இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த அம்ருதா நெற்றியை தேய்த்தாள். எதிரில் அமர்ந்திருந்த வாடிக்கையாளர் தன்னை பற்றி என்ன நினைப்பார் என்ற வருத்தம் தோன்றியது.

'பிரேக்அப் செய்யும்போதே இதையெல்லாம் எதிர்பார்த்ததானே அம்ரு? அப்புறம் என்ன? அவன் இப்படிதான் அவனோட திமிரை காட்டுவான்.. கூட இருந்து சிறையை அனுபவிக்கிறதை விட இப்படி தூர இருந்து அப்பப்ப முறைப்பையும் திட்டையும் வாங்கிக்கலாம்..' என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

அப்ளிகேஷனை எடுத்துப் பார்த்தாள். கையெழுத்து இல்லை. தன்னைதானே திட்டிக் கொண்டு கையெழுத்து போட்டாள். சொத்தின் மீது கடன் வாங்க வருவோர் அனைவருக்கும் அவள்தான் கடன் பெறும் உதவியை செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த அப்ளிகேஷனை அவளே எடுத்துச் சென்று அவனின் மேஜையில் வைத்துவிட்டு திரும்பி வந்தாள்.

வெற்றிக்கு எரிச்சலாக வந்தது. எதைப் பற்றி நினைத்தாலும் கோபமாக வந்தது. என்றும் இல்லாத அதிசயமாக ஒன்றிரண்டு வாடிக்கையாளர்களிடம் கூட சிடுசிடுத்தபடி பேசினான்.

மதிய உணவு இடைவெளியில் சாப்பாட்டு மேஜைக்கு வந்தவன் அங்கே அமர்ந்திருந்த அம்ருதாவை கண்டவுடன் தனது உணவு பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி விட்டான். அவளை பார்த்த பிறகு அவனுக்கு பசிக்கவே இல்லை. பிற்பகல் வேளையில் பசியில் காரணமாகவும் முகத்தை கடுகடுப்பாக வைத்தபடிதான் வேலை செய்தான்.

வங்கியின் ஸ்பெஷல் காதலர்கள் இன்று எதிரிகள் ஆகிப்போன விசயம் அறிந்தனர் மற்றவர்கள்.

ஏன் சண்டை வந்ததென்று சிலர் விசாரித்தனர். ஆனால் இருவருமே அதை பற்றி வாய் திறக்கவில்லை.

மாலை வேளையில் வங்கியில் கூட்டம் குறைந்த பிறகு வெற்றியை தேடி வந்தான் நண்பன் முத்துராம். அதே தளத்தில் இருக்கும் ஹோம் லோன் பிரிவில் பணிபுரிகிறான் அவன்.

வெற்றியின் அருகே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் "நிஜமா நீங்க இரண்டு பேரும் பிரேக்அப் பண்ணிக்கிட்டிங்களா.?" என்றான் சந்தேகத்தோடு.

"ம்ம்.." கணினித் திரையை விட்டு கண்களை அகற்றாமல் பதிலை சொன்னான் வெற்றி.

"என்னால நம்பவே முடியலடா வெற்றி. நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா பழகிட்டு இருந்திங்க. கல்யாணம் மட்டும்தான் பண்ணல. கடைசியில பிரேக்அப் ஆகிடுச்சி.." என்றான் புலம்பலாக.

"இந்த பொண்ணுங்களே இப்படித்தான் முத்து.. அவங்களுக்கு விருப்பம் வந்தா காதலிப்பாங்க. விருப்பம் இல்லனா விட்டுட்டு போயிடுவாங்க. எதிர்ல இருக்கறவனோட மனசை கொஞ்சமும் புரிஞ்சிக்க மாட்டாங்க. இவங்களை நம்பவே கூடாதுடா.. முக்கியமா அம்ருதாவை மாதிரியான அமைதியான பொண்ணுங்களை நம்ப கூடாதுடா.." என்று கரித்துக் கொட்டினான்.

"அம்ருதா உன்னை அவ்வளவு லவ் பண்ணா.. அவளே கடைசியில் உன்னை விட்டுட்டு போயிட்டா.." என்று சலித்துக் கொண்டவன் தூரத்தில் இருந்தபடி தன்னை நோட்டம் விட்டுக்கொண்டிருந்த ஆதிராவை சந்தேகத்தோடு பார்த்தான். "இவளோட கிரஷையெல்லாம் நாம் எப்படி நம்புறது.?" என்று தன்னிடமே கேட்டுக்கொண்டான்.

ஆதிரா அவனை கடந்த ஒரு வருடமாக நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் இதுவரையிலும் நெருங்கி வந்து தன் காதலை சொன்னதில்லை.

அவளின் கண்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் தானே சென்று சரணடைந்து விட வேண்டும் என்று தோன்றும் முத்துராமனுக்கு. ஆனால் அவனுக்குள் இருந்த தயக்கம் காரணமாக தூரத்திலேயே நின்று கொண்டிருந்தான். இப்போது வெற்றியும் அம்ருதாவும் பிரிந்ததை கண்ட பிறகு அவனால் இந்த காதலையே நம்ப முடியவில்லை.

மாலையில் வங்கியை விட்டு வெளியே வந்தாள் அம்ருதா.

தனது காரை கிளப்பினாள்.

முன்பெல்லாம் இரவு எட்டு மணிக்கு மேல்தான் வீடு சென்று சேர்வாள். தினம் மாலைப் பொழுதுகளில் வெற்றியோடு சுற்றிக் கொண்டிருப்பதுதான் அவளுக்கு முக்கியமான வேலையாக இருக்கும். ஆனால் இப்போது காதல் பிரிந்ததன் காரணமாக நேராய் வீடு நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

இவளைக் கண்டதும் அப்பா முறைத்தார். அம்மா கடந்த இரு நாட்களாக இவளிடம் பேசவே இல்லை.

வெற்றி வங்கியின் அருகே இருந்த காபி ஷாப்பிற்குள் நுழைந்தான். அவனும் அமிர்தாவும் வழக்கமாக உட்காரும் அதே மேஜைக்கு சென்று அமர்ந்தான்.

எந்த இடத்தில் இடறினோம் என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. எந்த இடத்தில் தவறிழைத்தோம் என்றும் புரியவில்லை.

இருவரும் ஒரே நாளில்தான் அந்த வங்கியில் பணிக்கு சேர்ந்தனர். இரண்டு வருடங்கள் முழுதாய் கடந்து விட்டது. பார்த்த நொடியிலேயே இருவருக்கும் பிடித்து போய் விட்டது.

நட்பு போல ஆரம்பித்த பழக்கம். விரைவிலேயே இருவரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு தங்களின் காதலை சொல்லும் அளவிற்கு வளர்ந்து விட்டது.

ஆரம்பத்திலேயே தனது கோபத்தை பற்றிச் சொல்லி விட்டான் வெற்றி.

"எனக்கு டென்ஷன் இஷ்யூ இருக்கு அம்மு. இதனால உனக்கு பிரச்சினை வரும்.." என்று எச்சரித்தான்.

"பரவால்ல வெற்றி.. என்னால உன்னை சமாளிக்க முடியும். எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. உன்னை விலக்கி விட முடியும்னு தோணல. என்னை நம்பு.." என்றாள் இவனின் கையை பிடித்தபடி.

வங்கியில் இருந்த அனைவருக்குமே தெரியும் இவர்களின் காதல் கதை பற்றி. இருவரும் சேர்ந்து சுற்றாத இடமில்லை. பேசாத காதல் மொழிகள் இல்லை.

அம்ருதா தனது அறைக்குள் வந்து முடங்கினாள். தலையணையை அணைத்தபடி கட்டிலில் விழுந்தாள். பெற்றோரின் வெறுப்பும் வெற்றியின் வெறுப்பும் அவளின் கண் முன் வந்து சென்றது.

அவள் வெற்றியை அளவுக்கதிகமாகவே நேசித்தாள். ஆனால் அவனின் கோபத்தை அவளால் சமாளிக்க முடியவில்லை. அவளின் பயம்தான் அவளுடைய காதலுக்கு எதிரியாகி விட்டது.

அவனின் முதல் கோபம் அவளுக்கு இன்னும் நன்றாக நினைவில் இருந்தது.

காதலிக்க ஆரம்பித்து ஒரு மாதம் சென்ற நிலையில் இருவரும் பூங்கா ஒன்றில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருந்தனர்.

அருகே இருந்த நீர் விளையாட்டு குளத்தினருகில் ஜோடி ஒன்று தங்களின் குழந்தையோடு நடந்துச் சென்றுக் கொண்டிருந்தது. தந்தையின் கைப்பற்றி நடந்த குழந்தை தண்ணீரைக் கண்டதும் தந்தையின் கையை விட்டுவிட்டு ஆவலோடு குளத்தை நோக்கி ஓடியது. நொடியில் அந்த குளத்தில் விழுந்து விட்டது. அக்குழந்தை விழுந்ததை கவனிக்காத அந்த பெற்றோர் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் எழுந்து சென்று குளத்தில் குதித்து குழந்தையை மேலே தூக்கினான் வெற்றி.

அதன் பிறகே குழந்தையை கவனித்தனர் பெற்றோர். அதற்குள் சுற்றியிருந்த கூட்டமும் குளத்தின் அருகே வந்து விட்டது. குழந்தையை மேலே தூக்கி வந்து நிற்க வைத்த வெற்றி அந்த பெற்றோரை கண்டதும் ஆத்திரமடைந்து விட்டான்.

"நீங்களெல்லாம் ஏன் குழந்தை பெத்துக்கறிங்க.? உங்களுக்கு இந்த பார்க்கை சுத்தி பார்க்கணும்னு ஆசையா இருந்தா இந்த குழந்தையை வீட்டுல கூட விட்டுட்டு வந்து இருக்கலாமே.. ஏன் கூட்டி வந்து கொல்லப் பார்க்கறிங்க? ஒரு குழந்தையை பெத்துக்க தகுதியே இல்லாத உங்களுக்கெல்லாம் எதுக்குத்தான் குழந்தை பிறந்திருக்கோ? உங்களால இந்த குழந்தையை நல்லபடியாக வளர்க்க முடியலன்னா தயவு செஞ்சு கொண்டுபோய் அனாதை ஆசிரமத்திலாவது விட்டுடுங்க.." என்று கத்தி வைத்தான்.

நொடியில் குழந்தையை பறிகொடுக்கவிருந்த பெற்றோருக்கு இவன் திட்டியதை கேட்ட பிறகு இன்னும் அதிகமாக முகம் வாடிவிட்டது. அவன் காரமாக பேசி இருந்தாலும் கூட தவறு தங்கள் மீதுதான் உள்ளது என்பதை புரிந்து கொண்டவர்கள் தலை குனிந்தபடியே குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து சென்றனர்.

"நீ இன்னும் கொஞ்சம் சாந்தமாக சொல்லியிருக்கலாம்.." என்றாள் அம்ருதா அவனருகே வந்து நின்று.

விலுக்கென்று திரும்பிப் பார்த்தான் வெற்றி. அவனின் பார்வையிலேயே பயந்து விட்டாள் அம்ருதா.

"உனக்கு இது விளையாட்டு போல இருக்கா.? அது ஒரு குழந்தை.. அதுக்கு என்ன தெரியும்.? இவங்களை நம்பிதானே அந்த குழந்தை பிறந்தது.? அந்த குழந்தையை இவங்கதானே பொறுப்பா பாத்துக்கணும்.? இப்ப நான் மட்டும் பார்க்கலன்னா அந்த குழந்தை செத்து இருக்கும் அம்மு.." என்றான் கோபத்தோடு.

"ஓகே.. ஓகே.. சரி விடு. அது தான் குழந்தையை காப்பாத்தியாச்சே.." என்றவள் அவனின் கையைப் பற்றினாள். அவனின் விரல் இடுக்குகள் இடையே தனது விரல்களை நுழைத்துப் பின்னிக்கொண்டாள்.

அவளின் ஸ்பரிசம் தீண்டிய நொடியிலேயே தன் கோபம் இழந்துவிட்டான் வெற்றி. அவள் விழிகளில் தன்வசமும் இழந்து விட்டான்.

"சாரி நான் உன்னையும் பயப்படுத்திட்டேன்.." என்றவன் அவளை அழைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அப்போதைய நேரத்தில் அவனின் கோபத்தை கூட அவளுக்கு பிடித்திருந்தது.

அவனின் முகம் பார்த்தாள். சாலையை பார்த்து நடந்து கொண்டிருந்தவனின் தோளில் தன் தலையை சாய்த்துக் கொண்டாள்.

அவளின் தோளைப் பற்றியிருந்த அவனது கரம் மெல்ல கீழிறங்கி அவளின் இடையில் வந்து நின்றது.

"இந்த ஒரு மாசமும் நேரம்போனதே தெரியல அம்மு. ஒவ்வொரு நாளும் அழகா இருக்கு. உன்னை தினமும் நிறைய நிறைய பிடிச்சிருக்கு. உன்ன நினைச்சிட்டே இருக்கணும் போல இருக்கு அம்மு.. உன்னை முதலிலேயே பார்த்திருக்கணும்னு தோணுது.. உன்னை விட்டுப் பிரியவே பிடிக்கல. ஏதாவது ஒரு தனி உலகம் உருவாக்கி உன்னை அங்கே கடத்திட்டு போகணும் போல இருக்கு.." என்றான் ஆசை மிகுதியில்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

VOTE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN