காதல் கணவன் 17

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
கீர்த்தனாவை கண்டு அதிர்ந்த பாலாஜி அவளருகே வந்தான்.

மணப்பெண் கோலத்தில் பேரழகாய் இருந்தாள்.

"இங்கே என்ன செய்ற கீர்த்தனா?" எனக் கேட்டான். கடிகாரத்தின் திசை பார்த்தான். இன்னும் ஒரு மணி நேரம்தான் இருந்தது முகூர்த்த நேரத்திற்கு. கடைசி செய்தி ஏதும் சொல்ல வந்தாளோ என்று வருந்தினான்.

தலை குனிந்து நின்றிருந்தவள் கலங்கும் விழிகளோடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அஞ்சனம் பூசிய விழிகள் அழும்போதும் ஓவியம் போலவேதான் தென்பட்டன.

இவனின் முகம் பார்த்தவள் அதற்கு மேல் தாங்க முடியாதவளாக பாய்ந்து வந்து அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவளின் முதுகை அணைக்க கை உயர்த்தியவன் பாதியிலேயே கையை பின்னுக்கு இழுத்துக் கொண்டான்.

"கீர்த்தனா.." தயக்கமாக அழைத்தான்.

"முடியல பாலா.. இதுக்கு மேலயும் என்னால உனக்காக வெயிட் பண்ண முடியல.." என்றாள் அவனின் நெஞ்சில் முகம் புதைத்தபடி.

"உன் வெயிட்டிங்க்கு நான் தகுதி இல்லாதவன் கீர்த்தனா. நீ எனக்காக வெயிட் பண்ண வேணாம்.." என்றவனிடம் மறுப்பாக தலையசைத்தவள் "இல்ல.. எனக்குதான் இதுக்கு மேல வெயிட் பண்ற அளவுக்கு பொறுமை இல்ல.." என்றாள்.

குழம்பினான் அவன். நிமிர்ந்து அவனின் முகம் பார்த்தவள் "சத்தியமா காத்திருந்தேன் பாலா‌. கால் மணி நேரம் முன்னாடி வரையிலுமே நீ வருவன்னு உனக்காக காத்திருந்தேன். நீ என்னை தேடி வருவன்னு நினைச்சேன்.." என்று கண்ணீரோடு சொன்னாள்.

அவன் மௌனமாய் அவளின் முகம் பார்த்தான்.

"நீ வரவே இல்ல.." என்றவளின் விழிகளில் இருந்து அதிகம் கொட்டியது கண்ணீர்.

"சாரி கீர்த்தனா.. உனக்குள்ள ஆசையை தந்து அந்த ஆசையை அழிக்கவும் செஞ்சிட்டேன்.."

"இல்ல.. நீ வரல. அதனாலதான் இதுக்கு மேலயும் வெயிட் பண்ண முடியாம நானே வந்துட்டேன்.." என்றாள்.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது அவனுக்கு.

"என் குடும்பத்தையும், பெத்தவங்களையும், சொந்த பந்தத்தையும் வேணாம்ன்னு தூக்கிப் போட்டுட்டு ஓடி வந்துட்டேன். நீ மட்டும் போதும்ன்னு வந்துட்டேன்.." என்றாள் விம்மலோடு.

அதிர்ச்சியோடு அவளை தன்னிடமிருந்து விலக்கினான்.

"என்ன செஞ்ச நீ? நம்ம குடும்பத்தோட மொத்த மானத்தையும் கப்பலேத்திட்டு வந்துட்டியா?" எனக் கேட்டான் கோபமாக.

"உன்னால வர முடியல. நான் வந்துதானே ஆகணும்? நான் ஆசைப்பட்டேன், நீ வந்து என் கழுத்துல தாலி கட்டி என்னை அங்கிருந்து இழுத்து வருவன்னு.. ஆனா நீதான் வரவே இல்லையே.. ஒருநாள் நல்லவளா இருந்துட்டு வாழ்க்கை முழுக்க அழுவதை விட, ஒருநாள் கெட்டவளா இருந்து வாழ்க்கை முழுக்க சந்தோசமா வாழ்றது சரின்னு தோணுச்சி.."

பாலாஜிக்கு கண்களை கலங்கியது. அவளின் முகத்தை அள்ளியவன் அவளது ஈரம் மிகுந்த கன்னங்களை துடைத்தான்.

"எனக்காகவா?" எனக் கேட்டான். அவனுக்காகதான் என்று தெரியும். இருந்தாலும் கேட்க வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. அவளின் காதலுக்கு தான் தகுதியா என்ற எண்ணம் வந்தது.

"நமக்காக வந்தேன் பாலா.." என்றவளை அணைத்துக் கொண்டவன் குலுங்கி அழுதான்.

"லவ் யூ கீர்த்தனா.. நீ கிடைப்பன்னு நான் நினைக்கவே இல்ல.." என்றான் அவளின் தோளில் முகம் புதைத்து.

"உன்னால அங்கே வர முடியலன்னா நான் இங்கே வந்துதானே ஆகணும் பாலா? முதல்லயே இந்த முடிவு எடுக்க முடியாம போனதுக்கு சாரி. நீ கடைசியிலாவது வருவ. அந்த வீட்டுல பழைய சந்தோசத்தோடு நாம இருக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா உன்னால நிஜமாவே முடியாதுன்னு லேட்டா புரிஞ்சிக்கிட்டேன். சாரி பாலா.." என்றாள் அவனின் தலை முடியில் விரல்களை நுழைத்தபடி.

பாலாஜிக்கு அழுகை தீரவேயில்லை. ஆனந்த கண்ணீரும் மகிழ்ச்சியும் அவனால் அடக்க முடியாததாக இருந்தது. தேவதை கை சேர்ந்து விட்டாள் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை.

"தேங்க்ஸ் கீர்த்தனா.." அழுகை குரலில் சொன்னான்.

அம்ருதா கணைத்தாள்.

இருவரும் அவசரமாக விலகிக் கொண்டனர். உணர்ச்சியின் பிடியில் இருந்தவர்கள் இவளை மறந்தே விட்டனர்.

"மேரேஜ் பண்ணிக்கங்க.." என்றாள்.

கீர்த்தனா ஆமெனும் விதமாக தலையசைத்தாள். பாலாஜி கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டான்.

"மாப்பிள்ளை சார் ரெடியாக போறிங்களா? இல்ல இப்படி அழுக்கு டிரெஸ்ஸும், அழுத மூஞ்சியுமா கல்யாணம் பண்ணிக்க போறிங்களா?" எனக் கேட்டாள் அம்ருதா.

அவசரமாக கீர்த்தனாவை விட்டு விலகியவன் மீண்டும் தயக்கத்தோடு அவளின் கையை பற்றினான்.

"நீ யோசி கீர்த்தனா. பேமிலி உனக்கு வேணாமா? உன் அப்பா, நம்ம தாத்தா, நம்ம மொத்த பேமிலியும் உன்னை வெறுப்பாங்க. நீ அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா உனக்கு பேமிலி சப்போர்ட் எப்பவும் கிடைக்கும்.. இது ஒன்வே மாதிரி. என்னை கல்யாணம் செஞ்சா நீ காலத்துக்கும் அனாதையா வாழணும்.." என்றுச் சொன்னான்.

முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தாள் கீர்த்தனா.

"நீ மட்டும் போதும்ன்னு அந்த இடத்தையும், வீட்டையும், சொந்ததையும் தாண்டி வந்துட்டேன் பாலா‌. உன்னால என்னை திருப்பி அனுப்ப முடியாது. அதையும் மீறி நீ அனுப்பி வச்சா நான் கண்டிப்பா வீடு போய் சேர மாட்.." அவள் மேலே பேசும் முன் அவளது வாயை பொத்தினான்.

"எல்லாரும் தரும் அன்பை என்னால தர முடியாது. ஆனா என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு அன்பை தரேன்.. எங்கேயும் போகாதே.." என்றான் அவசரமாக. அவளின் பிடிவாதம் அறிவான் அவனும். அவளின் காதலையும் அறிந்து விட்டவன். அவளை ஆபத்தில் விட விரும்பவில்லை.

"ம்ம்.." என்றவள் அவனின் தலையை கோதி விட்டாள்.

"சீக்கிரம் ரெடியாகி வா பாலா.. இன்னைக்கு பேமிலியோடு ஃபைட் பண்ண வேண்டி இருக்கும். நிறைய அழ வேண்டி இருக்கும். நீ உன் மன குழப்பத்துல என் மனசை மாத்த டிரை பண்ணாத. தாலி இடுப்புலதான் இருக்கு. எடுத்து நானே கட்டிடுவேன்.." என்றாள்.

அம்ருதா தனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி வேறு திசை பார்த்தாள்.

"கால் மணி நேரம்.." என்றுவிட்டு உள்ளே ஓடினான் அவன்.

கீர்த்தனா கண்களை துடைத்துக் கொண்டு இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள்.

அவளின் எதிரில் அமர்ந்த அம்ருதா அவளின் கையை பற்றினாள்.

"இவன் உண்மையிலேயே ரொம்ப நல்லவன். உனக்கு ரொம்ப பொருத்தமா இருப்பான். நீ இந்த முடிவுக்காக எப்பவுமே வருத்தப்பட மாட்ட.."

"உண்மைதான்.." என்றவள் தலை குனிந்தாள். அப்பாவின் சேமிப்பில் கால் பங்கு இந்த திருமணத்திற்கு செலவாகியிருந்தது. கடைசியில் அந்த திருமணமே நடக்கவில்லை என்றால் என்னவாகும் என்று கவலையாக இருந்தது. உறவினர்களின் கேலி பேச்சு, சுற்றத்தாரின் திட்டுகள் அனைத்தும் தந்தையிடம்தான் வந்து சேரும் என்று புரிந்துக் கொண்டாள்.

அப்பாவிற்கும் குடும்பத்திற்கும் பெரும் அவமானத்தை தேடி தந்தது போலிருந்தது. வருவான் வருவான் என்று ரிஸ்க் எடுத்ததற்கு பதிலாக முதலிலேயே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி இருக்கலாம் என்று இப்போது தோன்றியது.

வெற்றி மருத்துவமனை பெட்டில் இருந்தான். சலைன் இறங்கி கொண்டிருந்தது.

"முடியலடா சாமி. மூனு ஊசி போட்ட பிறகுதான் கொஞ்சம் வயித்து வலி நல்லா இருக்கு.." என்றவன் விடிந்துக் கொண்டிருந்த வெளிச்சத்தை கவலையோடு பார்த்தான். இதுவரை பத்து முறையாவது மருத்துவமனை டாய்லெட்டிற்கு ஓடியிருப்பான். இப்போதுதான் பத்து நிமிடங்களாக வயிற்றின் சலசலப்பு இல்லாமல் இருந்தது.

மாப்பிள்ளையை காணவில்லை என்று திருமணம் நின்று போகுமோ என்று யோசித்தான். தன் மீது ஆயிரம் பழிகள் விழட்டும். ஆனால் தன் தோழி நலமாய் வாழ்ந்தால் போதுமென்றிருந்தது.

"இப்ப ஓகேவாடா?" நண்பனின் அருகில் வந்து அமர்ந்தபடி கேட்டான் முத்துராம்.

"ஏதோ பரவால்லடா.‌." என்றவனுக்கு இன்னும் நான்கைந்து மணி நேரத்திற்கு படுக்கையை விட்டு எழுவோம் என்ற நம்பிக்கை இல்லை.

பாலாஜி தயாராகி வந்தான். புதிதாய் வாங்கியிருந்த சட்டையையும் பேண்டையும் அணிந்திருந்தான்.

கீர்த்தனாவின் அருகே வந்தவன் "எந்த கோவில் போகலாம் கீர்த்தனா?" எனக் கேட்டான்.

"ரெஜிஸ்டர் ஆபிஸ் போகலாம்.." என்று சொன்னாள் அம்ருதா.

மறுப்பாக தலையசைத்த கீர்த்தனா பாலாஜியின் கைப்பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு நடந்தாள்.

திருமண மண்டபத்தில் இருந்த நாற்காலிகளில் சொந்தங்கள் நிறைய ஆரம்பித்தது.

கதிரேசன் மணமகள் அறையில் கோபத்தோடு நின்றிருந்தார். மொத்த குடும்பமும் அங்கேதான் நின்றிருந்தது.

"அதெப்படி பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் ஒரே சமயத்துல காணாம போவாங்க.? இவங்க ஆரம்பத்துலயே ப்ளான் பண்ணியிருக்காங்க.. நான்தான் முட்டாள் போல நம்பிட்டேன்.." என்று புலம்பினார் அவர்.

"நடு சபையில் கொண்டு வந்து நிறுத்தி மூக்கை அறுத்துட்டா பாவிமக.." என்று திட்டினாள் பாட்டி.

"வெற்றி இவ்வளவு பொறுப்பான பையனா இருந்தும் இப்படி பண்ணி வச்சிட்டான். அவனை நான் ரொம்ப நம்பினேன்.." என்றாள்‌ கீர்த்தனாவின் அம்மா. கனிமொழி ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி போல தன் அம்மாவின் முதுகு பின்னால் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

"அவனை விடு.. நான் கீர்த்தனாவை எவ்வளவு நம்பினேன் தெரியுமா? அவளை கேட்டுதான் இந்த கல்யாணத்துக்கு ஏற்பாடு செஞ்சேன்.. கடைசி நேரத்துல இப்படி பண்ணிட்டாளே" கதிரேசனுக்கு ஆதங்கம் தீரவேயில்லை.

கல்யாணம் நின்று விட்டது என்றுச் சொல்ல வேண்டி மொத்த குடும்பமும் வெளியே வந்தது. உறவினர்கள் மணமேடையை ஆவலோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஐயர் யாகத்தை வளர்த்து வைத்திருந்தார்.

மொத்த குடும்பமும் கறுத்துப் போன முகத்தோடு உறவினர்களை பார்க்க ஆரம்பித்தது.

"மாப்பிள்ளையை அழைச்சிட்டு வாங்க.." ஐயர் குரல் தந்தார்.

குடும்பம் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். தாத்தா ஐயரை நோக்கி நடந்தார். இரண்டெட்டு வைத்திருப்பார். முன்வாசலில் ஏதோ சலசலப்பு கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தார்.

பாலாஜியின் கைப்பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு உள்ளே ஓடி வந்தாள் கீர்த்தனா. சொந்தங்கள் திரும்பி பார்த்தது. இவர்களை ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியுமாக பார்த்தது.

மணமேடையில் ஏற முயன்றாள் கீர்த்தனா.

"என்ன பண்ற நீ?" கதிரேசன் கோபத்தோடு கேட்டார்.

"மேரேஜ்ப்பா.. கஷ்டப்பட்டு காசு செலவு பண்ணியிருக்கிங்க.. வேஸ்டா போக வேணாம். நாங்க போய் ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணிக்கிட்டா இத்தனை பேர் ஆசிர்வாதமும் மிஸ் ஆகிடும்.." என்றவள் அடுத்த அடி எடுத்து வைக்கும் முன் முன்னே வந்து மறித்து நின்றார் கதிரேசன்.

"என்னை நம்ப வச்சி ஏமாத்திட்ட கீர்த்தனா.." என்றார் கோபத்தோடு. சொந்தங்கள் இவர்களை சுவாரசியத்தோடு பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.

"இல்லப்பா.. நீங்க இங்கே முகம் வாடி நிற்க கூடாதுன்னுதான் நான் வந்தேன். மாப்பிள்ளை மாறியது இதுல பாதி பேருக்கு தெரியாது. தெரிஞ்சவங்களுக்கும் கூட இது பெரிய விசயம் கிடையாது. எனக்கு இவன் வேணும்ப்பா. நான் கல்யாணம் முடிஞ்சதும் இவனோடு போயிடுவேன். சாரிப்பா.. ஆனா இவனை விட்டு வாழ முடியும்ன்னு தோணல. இவன் என் வாழ்க்கை. ரோசக்கார முட்டாளாய் இருப்பதை விடவும் ரோசமில்லா அறிவாளியாய் இருந்துட்டு போயிடுறேன். அஞ்சி நிமிசம்.. மேரேஜ் முடிச்சிட்டு போயிடுவோம். அந்த வீட்டு பக்கம் வரவே மாட்டோம்.." என்றவள் தன் வீட்டாரின் முகம் பார்த்தாள். ஒருவரும் பதில் பேசவில்லை. அவர்களால் பேசவும் முடியவில்லை. கதிரேசனை தவிர மற்ற அனைவருமே பாலாஜிக்கும் கீர்த்தனாவுக்குமான திருமணத்தை நேசித்தனர்.

பாலாஜியின் கைப்பிடித்து மேடை ஏறியவள் மண இருக்கையில் அமர்ந்தாள். தன் இடுப்பிலிருந்த தாலியை எடுத்து அவசரமாக முன்னால் இருந்த தட்டில் வைத்தாள்.

"சீக்கிரம் மந்திரம் சொல்லுங்க.." என்றாள்.

பாலாஜி தயக்கத்தோடு தன் வீட்டாரை பார்த்தான். கதிரேசனை தவிர மற்ற அனைவரும் புன்னகைத்தபடி இருந்தனர்.

"கன்னிகாதானம் பண்ண வாங்க.." அழைத்தார் ஐயர்.

ஓரத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்த பாலாஜியின் தந்தை ஐயரை நெருங்கினார். கதிரேசனை பார்த்தார். அவரோ ஈயம் பூசிய முகமாக நின்றிருந்தார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே

LIKE

COMMENT

SHARE

FOLLOW
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN