காதல் கணவன் 111

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
முகம் வெளுத்து விட்டது அம்ருதாவிற்கு. அவனிடம் சேதி சொல்ல நினைத்தாள், அழைத்துப் போக அல்ல.

"இல்ல நானே போய்ட்டு வந்துடுறேன். உனக்கு பேங்க்ல வேலை இருக்கும்.."

வெற்றி அவளின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

"யாரோடு.?"

"சினேகாவோடு.."

எதுவும் சொல்லவில்லை. பணத்தை நீட்டினான்.

"காசு இருக்கு வெற்றி."

"பரவால்ல வச்சிக்க.." என்றவன் அவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டுவிட்டு கிளம்பினான்.

பத்து மணியளவில் கிளம்பினாள் அம்ருதா.

"ஹாஸ்பிட்டலா.? நாங்களும் அங்கேதான் போறோம். எங்களோடே வா.." என்று அழைத்தாள் அர்ச்சனா.

"இல்ல ஆன்டி. நான் போற ஹாஸ்பிட்டல் வேற.." என்றவள் அவர்கள் அடுத்த கேள்வி கேட்கும் முன் வீட்டை விட்டு வெளியே போய் விட்டாள்.

அர்ச்சனாவும் வளர்மதியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு கிளம்பினர்.

அம்ருதா தன்னை தாண்டி சென்ற ஆட்டோவை நிறுத்தி ஏறினாள். அவளும் வெற்றியும் எப்போதும் செல்லும் கோவிலுக்கு சென்றாள். கடவுளை வணங்கிவிட்டு வந்து கோவில் திண்ணையில் அமர்ந்தாள்.

கைபேசியை எடுத்து அம்மாவுக்கு அழைத்தாள்.

"அம்மா.."

"எப்படி இருக்க அம்மு.? உன் நாத்தனார் பொண்ணு எப்படி இருக்கா.?" விசாரித்தாள் மேகலா.

"நான் நல்லாருக்கேன்ம்மா. அவ இன்னும் ஹாஸ்பிட்டலை விட்டு வரல.."

"ஆரவ் பார்த்துட்டு வந்தேன்னு சொன்னான். அவளை வீட்டுக்கு கூட்டி வந்த பிறகு சொல்லு. நான் வந்து பார்த்துட்டு வரேன்.!"

"சரிம்மா.." என்றவள் தந்தையின் நலம் தாயின் நலம் வீட்டில் வளரும் பூச்செடிகளின் நலம் என்று அனைத்தையும் விசாரித்தாள்.

வெகுநேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். மேகலா மதிய உணவு தயாரிக்க வேண்டும் என்று சொல்லி அழைப்பை துண்டித்தாள்.

அம்ருதா கை கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். மணி பன்னிரெண்டரை ஆகி இருந்தது.

அவள் ஆதீராவுக்கு அழைக்கலாம் என்று நினைத்த நேரத்தில் வெற்றி அவளுக்கு அழைத்தான்.

"வெற்றி.."

"ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டியா.? என்ன சொன்னாங்க டாக்டர்.? போனை டாக்டர்கிட்ட கொஞ்சம் கொடு.‌ நான் பேசுறேன்.!"

அம்ருதா எச்சிலை விழுங்கினாள். பயத்தை மறைத்துக் கொண்டாள்.

"நான் ஹாஸ்பிட்டலை விட்டு கிளம்பிட்டேன் வெற்றி.." என்றாள்.

"ஓ.. சரி பத்திரமா வீட்டுக்கு போய்ட்டு போன் பண்ணு.." என்றவன் அழைப்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

கைபேசியை பார்த்த வண்ணம் சில நிமிடங்கள் அமர்ந்திருந்தாள். அரளியின் வாசம் அவளின் நாசியில் தாக்கியது. கோவிலில் கூட்டம் குறைந்திருந்தது. இரண்டு சன்னியாசிகள் அவளுக்கு எதிரே புரண்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்களின் வாழ்க்கை அமைந்திருக்கலாம் என்று நினைத்தாள்.

"காதலிக்க கூடாது. எந்த எமோஷனலும், பீலிங்கும் இருக்க கூடாது. அழகா அவங்களை போல வாழ்ந்துட்டு போயிடணும். நோ லவ். நோ டேமேஜ்.." முனகியபடி தூணில் சாய்ந்தாள்.

***

கனிமொழியின் மேலாடையை கழட்டினான் சக்தி.

"என் அம்மாவை வர சொல்லுங்க மாமா. உங்களுக்கு ஏன் கஷ்டம்.?" என்றவளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாதவன் சுடுதண்ணீரில் நனைத்து எடுத்த டவலால் அவளின் மேனியை துடைத்து விட்டான்.

"இதையெல்லாம் நீங்க செய்யும்போது எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு.."

அவளின் பின்னங்கழுத்தில் கரம் பதித்தான்.

"எனக்கு எந்த கஷ்டமும் இல்ல. இந்த மாதிரி சமயத்துல கூட உதவலன்னா எதுக்கு வாழ்க்கைதுணையா இருக்கணும்.? உன்னை பத்திரமா பார்த்துப்பேன்னு தாலி கட்டும்போது எனக்கு நானே சத்தியம் பண்ணியிருக்கேன். உன் அம்மா உன்னை துடைச்சி விட்டா கூட உனக்கு கூச்சமா இருக்கும். ஆனா என்னை பார்த்து கூச்சம் இருக்காது இல்லையா.?" எனக் கேட்டான் புருவம் உயர்த்தி.

வெட்கம் பொங்கும் கண்களை தாழ்த்திக் கொண்டவள் "எதிர்காலத்துல பிரசவம் நடக்கும்போது என்ன செய்விங்களாம்.? அப்ப என் அம்மாதான் என்னை பார்த்துப்பாங்க.." என்றாள்.

சிரித்தான். "அப்ப அவங்க பார்த்துப்பாங்க இல்லையா அதான் இப்ப நான் பார்க்கறேன்.." என்றவன் யோசனை வந்தவனாக "உன் அம்மா பாவம் இல்லையா.?" எனக் கேட்டான்.

நிமிர்ந்துப் பார்த்த கனிமொழி அவனின் எண்ணம் படித்தவளாக ஆமென்று தலையசைத்தாள். "அவங்களோட பிரசவத்தின் போது அவங்களுக்கு பிறந்த வீடு இல்ல. நர்ஸ்தான் எல்லாமும் பார்த்திருப்பாங்க.." என்றாள் யோசித்துவிட்டு.

அவளின் நெற்றியில் விரலை வைத்து தள்ளினான்.

"ஏன்.?"

"பிரசவம் முடிஞ்ச பிறகு உங்க அம்மா பக்கத்துல யாரையுமே விடல உங்க அப்பா. உங்க அம்மாவுக்கு எல்லா பணிவிடையும் அவரேதான் செஞ்சாரு. நீ பிறந்தபோது நடந்த எல்லாமும் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. பாட்டியும் என் அம்மாவும் திட்டுவாங்க. நாங்க பண்றோம் பார்க்கறோம்ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா மாமா எதையும் மத்தவங்களை செய்ய விட மாட்டாரு. அத்தையோட டிரெஸ்ஸை கூட அவரேதான் துவைச்சி போடுவாரு. ரொம்ப நாள் கழிச்சிதான் சொன்னாரு, என்னைக்காவது என் மனைவியோடு உங்களுக்கு மனஸ்தாபம் வரும். அன்னைக்கு நீங்க இப்படி பணிவிடை செஞ்சோம்ன்னு நூத்துல ஒரு வார்த்தையா கூட சொல்லிட கூடாது‌. அப்படி நீங்க சொன்னா இவ ரொம்ப உடைஞ்சிடுவான்னு சொன்னாரு.. அத்தை மேல அவ்வளவு பிரியம் அவருக்கு. ஆனாலும் உன் அம்மா பாவமில்லையா.? தனக்கு ஒரு பேமிலி இருந்திருக்கலாமேன்னு நினைச்சிருப்பாங்க.." என்றான் பரிதாபமாக.

மகளை பார்த்து வரலாம் என நினைத்து கதவை திறக்க முயன்ற வளர்மதி கதவு தாழிட்டு இருப்பதை கண்டு கதவை தட்ட இருந்த நேரத்தில் அவளை பற்றிய உரையாடல் காதில் விழவும், தட்ட இருந்த கையை நிறுத்திக் கொண்டாள்.

மகளும் மருமகனும் பேசிக் கொண்டதை கேட்டுவிட்டு திரும்பினாள். அருகே இருந்த சுவரோடு சரிந்து அமர்ந்தாள்.

கணவனின் காதல் புயல் போல தாக்கியது. மனதை உடைத்தது அவர்தானே, மன்னிப்பையும் அவரே கேட்கட்டுமே என்று நினைத்தாள்.

கனிமொழியின் மேனியை துடைத்து உடை மாற்றி விட்டான் சக்தி.

"பொட்டு எடுத்து வர சொன்னேனே.?"

கால்சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்ததை எடுத்தான். பொட்டை அவனே வைத்து விட்டான்.

"எனக்கு தலை வார அவ்வளவா வராது. இதுக்கு மட்டும் உன் அம்மாவை அனுப்பி வைக்கிறேன்." கண்ணடித்துச் சொன்னான்.

தனது கன்னங்களை பற்றினாள்.

"மாமா நீங்க செம க்யூட். இன்னொரு முறை கண்ணடிங்களேன்.. நான் பார்த்துட்டேன் இருக்கேன்." கொஞ்சலாக கேட்டாள்.

அவளின் மூக்கை பிடித்து ஆட்டியவன் "குணமாகி வீட்டுக்கு வா. எத்தனை முறை வேணாலும் கண்ணடிக்கிறேன்.." என்று விட்டு வெளியே போனான்.

***

மணி இரண்டை கடந்து விட்டது. அம்ருதா எழுந்து நின்றாள். கடவுளை வணங்கிவிட்டு வெளியே நடந்தாள்.

சாலையில் சென்ற ஆட்டோவை நிறுத்தினாள். வீட்டின் முகவரியை சொன்னவள் ஆட்டோவில் ஏற முயன்ற சமயத்தில் அவளருகே வந்து நின்றது பைக்.

திரும்பினாள். வெற்றி ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கியபடி பைக்கில் அமர்ந்திருந்தான்.

"வீட்டுக்கு போகலாமா.?" எனக் கேட்டான். அவனே ஆட்டோக்காரரிடம் "நீங்க போங்க.." என்று அனுப்பி வைத்தான்.

அம்ருதா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

"ஹாஸ்பிட்டல் போய்ட்டு வரும்போது இந்த கோவிலுக்கு வந்தேன்.!" என்றவளை உறுத்துப் பார்த்தவன் "போலாமா.?" எனக் கேட்டான்.

உதறும் கரங்களோடு ஏறி அமர்ந்தாள். அவளின் வயிறு அவனின் முதுகில் முட்டியது. பைக்கை கிளப்பினான்.

அவன் வங்கிக்கு செல்லவில்லை. காலையிலேயே அவளின் கண்களிலிருந்த பொய்யை கண்டுபிடித்து விட்டான். அவளுக்கும் முன்னால் புறப்பட்டவன் தங்களது தெருவின் எல்லையில் மறைந்து நின்றிருந்தான். அம்ருதா வந்ததும் அவளை பின்தொடர்ந்தான்.

ஏதாவது தவறு செய்கிறாளோ என்றுதான் சந்தேகப்பட்டான். ஆனால் இப்படி கோவிலில் வந்து நேரத்தை கடத்துவாள் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை.

வீட்டின் முன் பைக்கை நிறுத்தியவன் அவளின் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு உள்ளே நடந்தான். வேலையாட்களை தவிர மற்ற அனைவரும் கனிமொழியை பார்க்கவும் தங்களது பணிகளுக்கும் சென்றிருந்தனர்.

அறையினுள் புகுந்ததும் அவளை விட்டுவிட்டவன் கதவை தாழிட்டான்.

திரும்பினான்.

கையை பிசைந்தபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்ன டிராமா பண்ற நீ.?" சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

பயத்தில் கண்களை இறுக்க மூடியவள் "எ.. எதுவும் இல்ல." என்றாள்.

பயத்தில் மொத்த உடம்பும் வியர்த்து ஊற்றியது. கால்கள் நடுங்கியது. நிற்கவே முடியவில்லை அவளால்.

"ஹாஸ்பிட்டல் போறேன்னு சொல்லிட்டு எதுக்கு கோவில்ல போய் உட்கார்ந்திருந்த.?" என்றவன் சுற்றிலும் பார்த்தான். கடைசியில் தனது இடுப்பிலிருந்த பெல்ட்டை கழட்டினான்.

பயத்தில் பின்னால் நகர்ந்தவள் வயிற்றை ஒரு கரத்தால் பற்றிக் கொண்டாள்.

"வே.. வேணாம் வெற்றி.. ப்ளீஸ்.. என்னை அடிக்காத.." சொல்லும்போதே கதறினாள்.

"அப்படின்னா நீ உண்மையை சொல்லு. ஹாஸ்பிட்டல் போறேன்னு சொல்லிட்டு நீ ஏன் அங்கே போகாம கோவிலுக்கு போன.?" எனக் கேட்டவன் குனிந்தான். அடியை அவளின் கால்களுக்கு விட்டான்.

"அம்மா.." கத்தியபடி மண்டியிட்டாள். வலியில் அரை உயிர் போய் விட்டது. கண்ணீர் மளமளவென்று கொட்டியது.

"என் கோபம் பத்தி உனக்கு நல்லா தெரியும். நான் உனக்காக ரொம்ப பொறுமையா இருக்கேன். ஆனா நீ எவ்வளவு ஈசியா என்கிட்ட பொய் சொல்ற.? உன்னை அடிக்க எனக்கும் ஆசை கிடையாது. ஆனா நான் என் கன்ட்ரோலை இழந்துட்டு இருக்கேன். என்னை அரக்கனா மாத்தாத அம்மு.."

விம்மியவள் "ஹாஸ்பிட்டல் போக எனக்கு பிடிக்கல.." என்றாள்.

தலைமுடியை கோதியபடி அருகே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவன் "ஏன்.? இந்த குழந்தை மேல அக்கறை இல்லையா.? அந்த குழந்தையை நான் அழிச்சேன். இந்த குழந்தையை நீ அழிக்கலாம்ன்னு இருக்கியா.?" என்று சீற்றமாக கேட்டான்.

இடம் வலமாக தலையசைத்தவள் "இல்ல. எனக்கு நிஜமா ஹாஸ்பிட்டல் போக பிடிக்கல.." என்றாள்.

"முட்டாள். நாளைக்கு ஹாஸ்பிட்டல் போகலாம். நானே கூட்டிப் போறேன்.!" என்றவன் கையிலிருந்த பெல்ட்டை தூர வீசினான்.

கையை ஊன்றி எழுந்து நின்றாள்.

"நான் என் அம்மா வீட்டுக்கு போறேன்.." என்றவள் கதவை நோக்கி நடக்க, இடையில் வந்து மறித்து நின்றான்.

"கொன்னுடுவேன் உன்னை.. எதுக்கு அங்கே.?"

"ஏனா எனக்கு ஹாஸ்பிட்டல் போக பிடிக்கல.." தேம்பலோடு சொன்னாள்.

"ஒருவேளை நீ பிரகனென்ட் இல்லையா.?" சந்தேகத்தோடு அவளின் வயிற்றைப் பார்த்தான். சேலையில் தெரிந்த இடைப்பட்ட இடங்களில் மேடிட்ட வயிறு தெரிந்தது.

அருகில் வந்தான். பயத்தோடு பின்னால் நகர்ந்தாள்.

கதவின் மீது சாய்ந்து நின்றவளின் முன்னால் மண்டியிட்டான். பயத்தில் கதவோடு ஒண்டி நின்றாள் அவள்‌. அவளின் வயிற்றின் மீது காது பதித்தான். இதயத்தின் துடிப்பு கேட்டது. நன்றாகவே அறிய முடிந்தது வயிற்றில் இருந்த குழந்தையை.

கையை வைத்து வருடினான். வயிற்றோடு அணைத்துக் கொண்டான். அவள் பொய் சொல்லவில்லை என்று புரிந்தது.

சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு எழுந்து நின்றான். அவளை பார்வையால் துளைத்தான்.

"ஹாஸ்பிட்டல்.."

"நான் வர மாட்டேன்.."

"ஆனா ஏன்.?"

"ஏனா எனக்கு பிடிக்கல. என்னை ஹாஸ்பிட்டல் கூப்பிட்டா நான் என் அம்மா வீட்டுக்கு போவேன்.!" கண்ணீரை துடைத்தபடி சொன்னாள்.

அணைத்துக் கொண்டான். "பயப்படுறியா.? அங்கே ஒன்னும் பெருசா இருக்குது. ரெகுலரா செக் பண்ணுவாங்க. அவ்வளவுதான்.!"

இல்லையென்று தலையசைத்தாள். "அங்கே அபார்ஷன் ஆனவங்களும், வயித்துலயே குழந்தை இறந்தவங்களும் வருவாங்க. எனக்கு ஹாஸ்பிட்டல் வேணாம். அந்த காலத்துல எந்த ஹாஸ்பிட்டல் பார்த்தாங்க.? என்னை இப்படியே விடு.." என்றாள் அழுதபடி.

அவளை அழைத்து வந்து இருக்கையில் அமர வைத்தான். மருந்தை எடுத்து வந்து அவளது கால்களின் மீது தடவினான். வீங்கியிருந்தது. இவன் மருந்து தடவியதற்கும் அழுதாள்.

"சாரி அம்மு.." என்றான் கெஞ்சலாக.

அவளின் கன்னங்களை அள்ளியவன் "ஐயம் சாரி. நான் வேணும்ன்னு செய்யல.." என்றான்.

"ம்ம்.."

அவளின் கண்ணீரை துடைத்து விட்டான். படுக்கையில் சாய்த்தான். பாதத்தை பிடித்து விட்டான். அவளின் முகமெங்கும் முத்தங்களை தந்தான்.

"சாரி பேபி.." என்றான் நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை.

"என்னை ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிப் போகாம இருக்கணும். அப்பதான் உன் சாரியை ஏத்துப்பேன்.."

"சரி.." என்றான் உடனே. அவளை சமாதானம் செய்து விடலாம் என்று நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான்.

***

"மறுபடியும் ஸ்விட்ச் ஆப்.." வருத்தமாக சொன்னாள் சினேகா.

அவளின் கையிலிருந்த தனது போனை வாங்கிய அபிராஜ் அவளின் எண்ணுக்கு அழைத்தான். இம்முறையும் ஸ்விட்ச் ஆப் என்றே வந்தது. வீட்டிற்கு வரும் வழியில் அவள் தனது போனை தொலைத்து விட்டிருந்தாள்.

கைபேசி தொலைந்த கவலையில் அம்ருதா விசயத்தை இருவருமே மறந்து விட்டனர்.

"புது போன் வாங்கணும்ன்னா பத்தாயிரமாவது வேணும். இரண்டு பேருக்கும் சாப்பாடுக்கே இன்னும் வழி செய்யல.." கவலையாக சொன்னான் அபிராஜ்.

அவனது கைபேசியை எடுத்து காட்டினாள்.

"நாம இது ஒன்னை மட்டும் வச்சி அட்ஜஸ்ட் பண்ணலாம்.." என்றாள் புன்னகையோடு.

***

ஷாலினி அழைத்திருந்தாள் என்று காவல் நிலையத்திற்கு சென்றிருந்தான் சக்தி.

"இதெல்லாம் உங்க வொய்ப்போட நகைகள்ன்னு நினைக்கிறேன்.."

வாங்கிக் கொண்டவன் ஆமென்று தலையசைத்தான். தாலியை வருடினான்.

"அவங்க நிஜமா செத்துட்டாங்களா மேடம்.?" என்றவனிடம் கைபேசியை நீட்டினாள்.

வாங்கிப் பார்த்தான். தலை தொங்கிக் போய் இருந்தது சுப்ரியாவுக்கும் அவளது தோழர்களுக்கும்.

"அவங்க எல்லோரும் இறந்துட்டாங்க. ஆள் இறங்க முடியாத புதர் கிணறு. கம்பியில் ப்ளூ டூத் கேமராவை கட்டி உள்ளே அனுப்பி இந்த பிக்சர்ஸை கலெக்ட் பண்ணி இருக்கோம். உங்க மனைவிக்கு ப்ரூப்பா காட்டணும்ன்னுங்கற ஒரே ஒரு காரணத்துக்காக.. காப்பியை உங்க போனுக்கு அனுப்புறோம். அவங்ககிட்ட காட்டிட்டு டெலிட் பண்ணிடுங்க. போட்டோஸ் வெளியே போனா நிறைய சிக்கல்கள் வரும். அவங்களோட பேரண்ட்ஸ் சும்மாவே போராட்டம் செய்வாங்க.."

புரிந்துக் கொண்டதாக தலையசைத்தான்.

அன்று மாலையே கனிமொழியிடம் புகைப்படங்களை காட்டினான்.

"அவங்க செத்துட்டாங்க‌. நம்பு.." என்றான்.

அழுகையோடு அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். "தேங்க்ஸ் மாமா.." என்றவளின் தோளை வருடினான்.

ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு அவளை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து விட்டனர். ஒரு மாதத்திற்கு ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.

"இந்த வருசம் என் காலேஜ் படிப்பு போச்சி.." வருந்தினாள்.

"ஆமா. இல்லன்னா மட்டும் மேடம் யூபிஎஸ்சி பாஸ் பண்ணிட்டுதான் அடுத்த வேலையை பார்ப்பாங்க.." கிண்டல் செய்தான் சக்தி.

முறைத்தாள் கனிமொழி.

"ஏன் என்னால முடியாதா.? நான் ஐ.ஏ.எஸ் கூட ஆவேன்.." என்றாள் முகத்தை திருப்பியபடி.

"முதல்ல டிகிரியை முடிடி.." என்றான் கேலியாக அவன்.

"இதையும் முடிக்கிறேன். அதையும் முடிக்கிறேன்டா டப்பா தலையா.."

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN