காதல் கணவன் 113

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சக்தி குளியலறை வாசலில் நின்றிருந்தான். கனிமொழி டவலை சரி செய்தபடி வெளியே வந்தாள். அவசரமாக அவளை அணைத்தான். இவனின் திடீர் அணைப்பில் பயந்து விட்டவள் "என்ன.?" என்றாள்.

"பிரெஸ்ஸா இருக்க.." என்று தாடையில் முத்தமிட்டான்.

"என்ன இன்னைக்கு காலையிலேயே.." சந்தேகமாக கேட்டாள்.

"ஏனா நீ அழகா இருக்க.." என்றவன் அவளின் ஈர முடியை ஓரம் ஒதுக்கினான்.

"நீ என் பொண்டாட்டியா.? நிஜமாவா.? என்றவனை கழுத்தைச் சாய்த்துப் பார்த்தாள்.

"என் மாமனுக்கு கிறுக்கு பிடிச்சிருக்கு.." என்றவள் அவனை தாண்டி நடக்க அவளின் முதுகை அணைத்தான். வயிற்றை பின்னின கரங்கள் இரண்டும்.

"நான் உன்னை விட மாட்டேன்.." என்றான்‌ தலையை ஆட்டியபடி.

அவளின் கழுத்தில் முத்தங்களை தந்தான். "செம வாசம் கனி.." என்றவனின் குரலில் மயக்கம் கலந்திருந்தது.

"எனக்கு வேலை இருக்கு மாமா. வீடு முழுசா ஆளுங்க இருக்காங்க. உங்களுக்கு எப்படி இந்த டைம்ல இப்படியெல்லாம் தோணுது?" சந்தேகமாக கேட்டவளின் முதுகிலிருந்த டவலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கீழே இறக்கினான்.

"நீ என் பொண்டாட்டி. எனக்கு எந்த டைம் வேணாலும் தோணும்.." என்றபடியே முதுகில் முத்தமிட ஆரம்பித்தான்.

"உன்னை இப்படி பூனைக்குட்டி போல சுத்தி வருவேன்னு நினைச்சதே இல்ல கனி. உண்மையிலேயே நீ மேஜிக் வுமன்தான்.!" என்றவனின் இடது கரம் அவளின் கழுத்தில் கோலமிட்டது.

"ஆனா எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது என் காதல் மேல.!" என்றவளை தன் புறம் திருப்பினான். முதுகில் சொருகப்பட்டு இருந்த டவலின் நுனியை எடுத்து விட்டிருந்தான். அதனால் டவல் நழுவ பார்த்தது. அவசரமாக டவலை பிடித்துக் கொண்டாள்.

"எப்படி இந்த நம்பிக்கை.?" என்றவன் இப்போது தேவை அது இல்லை என்று உணர்ந்து "நீ ஏன் திடீர்ன்னு அந்த வீட்டுல இருந்து இங்கே வந்த.?" என்று விசாரித்தான்.

ரகசிய புன்னகை சிந்தியவள் "என்னை நீங்களும் வளர்த்தியதால என் மேல உங்களுக்கு காதல் வருவது கஷ்டமாம். பக்கத்துல தினமும் பார்த்த ஒரு பொண்ணு மேல லவ்வோ லஸ்டோ எப்படி வரும்.? நமக்கு தேவை மாற்றம். உங்களை விட்டு நான் விலகி போகும்போது, நான் என்னோட அலங்காரத்தை மாத்திக்கும்போது நான் உங்களுக்கு வேற மாதிரி தெரிவேன். இயல்பிலிருந்து மாறும்போது புதுசா தெரிவேன். இந்த பழைய கனியை விடவும் அந்த புது கனியை உங்களுக்கு பிடிக்கும்ன்னு நினைச்சேன்.." என்றாள் பற்களை காட்டியபடி.

வியந்தான். அவள் சொன்னதில் இருந்த உண்மையை அவன் மனம் ஒத்துக் கொண்டது. அவளை வேறு ஒரு அலங்காரத்தோடு பார்த்தபோது புதிதான ஒரு உணர்வு உண்டானது. விலகி இருந்தபோது அவள் மீதான புது காதல் உண்டானது.

"ஆமா பாப்பா.. ரொம்ப சூப்பரா யோசனை பண்ணியிருக்க.." என்றவனிடம் அது வேறு ஒருவரின் யோசனை என்பதை சொல்லவில்லை அவள்.

'இவருக்கு லவ் வர வைக்க நாசா சைன்டிஸ்டை விட அதிகமா ஆராய்ச்சி பண்ண கஷ்டம் எனக்குதானே தெரியும்.!' என்று அவள் யோசித்த வேளையில் டவலை தொட்டான்.

"இது வேற எதுக்கு?" என்றான் டவலை உருவியபடி.

வீடு முழுக்க உறவினர்களை வைத்துக் கொண்டு இப்படி அழிச்சாட்டியம் செய்கிறானே என்று மனதோடு புலம்பியவளை‌ நெருங்கினான்.

"கேன் வீ.?"

அவளை எங்கே பதில் சொல்ல விட்டான். அதற்குள் இதழையும் அவளது மேனியையும் தனது காதல் விலங்கால் கைது செய்து விட்டான்.

டவலோடு சேர்ந்து புத்தியும் நழுவிக் கொண்டிருந்தது அவளுக்கு.

***

தேவதையே நேரில் வந்தது போலிருந்தது வெற்றிக்கு. மனைவியின் முகத்தை விழியசைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கை நிறைய வளையல்களோடு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாள்.

"கல்யாணம்தான் அப்படி ஆகி போச்சி. இந்த வளைகாப்பாவது நல்லவிதமா நடக்குதே.!" என்று சொன்னார்கள் பலர்.

ராமனும் மேகலாவும் விழாவை சிறப்பாக செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"பொண்ணா இருக்குமா.? பையனா இருக்குமா.?" ஆரவிடம் கேட்டாள் தேன்மொழி.

"பையனா இருந்தாலும் பெண்ணா இருந்தாலும் நம்ம மருமக புள்ளைதானே.?" புருவம் தூக்கி அவன் சொல்லவும் நெகிழ்ச்சியோடு அவனது தோளில் சாய்ந்தாள் தேன்மொழி.

கனிமொழியும் சக்தியும் வந்து நின்றார்கள்.

அம்ருதாவிற்கு நலங்கு வைக்கப்பட்டது. அற்புதமான தருணங்களை புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வெற்றியின் முகம் பூரிப்பில் இருந்தது.

"பின்னாடி கல்யாணம் பண்ணவங்க கூட குழந்தை பெத்துக்கறாங்க. ஆளுக்கு முன்னாடி கல்யாணத்தை பண்ணிட்டு வெறும் வயிறா சுத்திட்டு இருக்கா இவ.." கீர்த்தனாவை சாடை பேசினாள் பெரிய பாட்டி.

தாயம்மா தன் அக்காவை முறைத்தாள்.

"என் பேத்தியும் பேரனும் வாழ்க்கையை கொஞ்ச வருசத்துக்கு என்ஜாய் பண்ணணும்ன்னு நினைக்கிறாங்க. இதுல உனக்கு என்ன கவலை.?" என்றுக் கேட்டாள்.

பாட்டி பதில் சொல்லிவிட்டாலும் கூட கீர்த்தனாவுக்கு மனம் வாடிப் போனது. அந்த வாட்டம் முகத்திலும் தெரிந்தது.

வயிற்றிற்கு அனிச்சையாக சென்றது கரம். ஒரு வருடத்திற்கு மேலாகி விட்டது திருமணமாகி. இன்னும் ஏன் குழந்தை தரிக்கவில்லை என்று கவலையாக யோசித்தாள்.

'எனக்கு ஏதாவது குறை இருக்குமோ.? இல்லன்னா பாலாவுக்கோ.? ஏதாவது தோசம் இருக்குமோ.? கர்ப்பப்பையில் ஏதாவது கட்டி இருக்குமோ.? ஹாஸ்பிட்டல் போனா என்ன சொல்வாங்க.? செலவு ரொம்ப ஆகுமோ.? குழந்தை பிறக்கும் பாக்கியம் இல்லன்னு சொல்லிடுவாங்களோ.?' பயமோ பயம் அவளுக்கு.

புன்னகை இறந்த முகத்தோடு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

"உன் வாய்தான் என்ன வாயோ.?" அக்காவை திட்டினாள் தாயம்மா.

"நான் சொல்லலன்னா ஊருல நாலு பேர் சொல்வாங்க இல்ல.." என்றவளிடம் "உனக்கு வயசாகி போச்சி. ஆனா நீ இன்னும் சாகலன்னு ஊர்ல நாலு பேர் சொல்றாங்கன்னா நீ இப்பவே செத்துடுவியா என்ன.?" என்று எரிச்சலாக கேட்டாள்.

***

கீர்த்தனா கனிமொழியை பார்த்தாள். கனிமொழியும் தனக்கு முன்பாக குழந்தையை பெத்து‌விட்டால் பிறகு தனக்கு மலடி என்ற பட்டம் நிரந்தரமாகிவிடும் என்று கவலைப்பட்டாள்.

முகம் வாடியிருந்த மனைவியின் தோளை அணைத்தான் பாலாஜி.

"என்னாச்சி என் தங்கத்துக்கு.?" என்றவனிடம் விசயத்தை சொன்னாள்.

"அட ச்சை.. நாலஞ்சி வருசத்துக்கு ஜாலியா லைப்பை என்ஜாய் பண்ணலாம்ன்னா இவ ஒருத்தி இப்பவே புள்ளைன்னு ஆரம்பிக்கறா.." என்றான்.

அவளின் முகம் மேலும் வாடியது.

"இங்க பாரு. ஊர்ல எந்த பேயாவது சொல்லுதுன்னு இப்பவே புள்ளை வேணும்ன்னு ஆரம்பிச்சாவோ, இல்ல ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிக்கிட்டு அலையும் வேலையை வச்சிக்கிட்டாலோ மவளே பொண்டாட்டியே வேணாம்ன்னு டைவர்ஸ் பண்ணிட்டு போயிடுவேன். நான் கடவுளையும் இயற்கையையும் நம்புறேன். மதிக்கிறேன். அந்த கடவுளும் இயற்கையும் சேர்ந்து எப்ப நமக்கு வாரிசு தராங்களோ அன்னைக்கு நாம குழந்தையை பெத்துக்கலாம். அவங்க தரலன்னாலும் அவங்க மூடிவை மதிக்கிறேன். குழந்தை உண்டாகும் வரைக்கும் வாழ்க்கையை வாழலாம். குழந்தையோடு என்ஜாய் பண்றது ஒரு லைப்ன்னா. எந்த தொந்தரவும் இல்லாத லவ்வர்ஸ் லைப்பை என்ஜாய் பண்றதும் ஒரு லைப்தான். அதனால என்ஜாய் பண்றதுக்கு விடுடி.." என்று கன்னத்தை பிடித்து கிள்ளி விட்டு நகர்ந்தான்.

கீர்த்தனா வருத்தத்தோடு இருக்கையில் அமர்ந்தாள். அவன் சுலபமாக சொல்லிவிட்டான். ஏச்சுபேச்சுகள் தனக்குதானே என்று நினைத்தாள்.

***

அம்ருதாவின் கைகளில் வளையல்கள் குலுங்கியது.

பாட்டி சொன்னது போலவே அவளுக்கு திருஷ்டியை சுற்றி தேங்காயை வெளியே உடைக்க போனான் வெற்றி.

சாலையில் தேங்காயை உடைத்தான். கருப்பு நிறத்தில் சிதறியது தேங்காய்.

'அழுகி போன தேங்காயா.?' மனதில் என்னவோ சுருக்கென்று தைத்தது.

வீட்டுக்குள் வந்ததும் பாட்டியிடம் சொன்னான்.

"குல தெய்வ திருநீறு சாமி ரூம்ல இருக்கும். போய் எடுத்து வந்து வச்சி விடு.." என்றாள் அவள்.

சரியென்று தலையசைத்து விட்டு சென்றான். திருநீறை அம்ருதாவின் நெற்றியில் வைத்து விட்டான்.

கூட்டம் குறைய ஆரம்பித்தது.

மேகலா சம்பந்தி குடும்பத்தின் முன் வந்து நின்றாள்.

"பொண்ணு இங்கேயே இருக்கணும்ன்னு சொல்றா. ஆனா எனக்கு அங்கே தூக்கம் கூட வராது. அவகிட்ட பேசி எங்களோடு அனுப்பி வைங்க.." என்றாள்.

அம்ருதா இருக்கையிலிருந்து எழுந்து வந்தாள்.

"நான் வர மாட்டேன்ம்மா. இங்கேயேதான் இருப்பேன்.." என்றாள் பிடிவாதமாக.

"வச்சா குடுமி. அடிச்சா மொட்டை. அப்படிதான் இருக்கு உங்க நியாயமும். வெறுத்தா அப்படி வெறுக்கறது. இப்ப சேர்ந்தே இருக்கணும்ன்னு அழறது.." திட்டினான் பாலாஜி.

"வேலையை பாருடா.." என்ற வெற்றி "இங்கேயே இருக்கட்டும் ஆன்டி.." என்றான்.

"நீ சும்மா இருடா அவசர குடுக்கை. அவளுக்கு இது முதல் பிரசவம். அம்மா பக்கத்துல இருந்தா அவளுக்கும் தைரியம். அவங்க அம்மாவுக்கும் புள்ளையை பக்கத்துல வச்சிட்டு இருப்பதுல ஒரு நிம்மதி. வாய்க்கு ருசியா அம்மா சமைச்சி போடுற சாப்பாட்டை சாப்பிட்டணும்ன்னு அவளுக்கும் ஆசை இருக்கும்.." என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனாள் வளர்மதி.

அவள் சொல்வதில் இரட்டை அர்த்தம் இருந்ததை அனைவருமே அறிந்திருந்தார்கள். தனக்கு கிடைக்காத தாய் வீட்டு பாசம் இவளுக்கேனும் கிடைக்க வேண்டும் என்று எண்ணினாள்.

"நான் போகல அத்தை. இங்கேயே இருக்கேன். என்னை கம்பல் பண்ணாதிங்க." என்றவள் அம்மாவிடம் திரும்பினாள். "நான் தெளிவா சொன்னேன் இல்லையா.? அந்த வீட்டுக்கு கூப்பிடுறதா இருந்தா எனக்கு வளைகாப்பே வேணாம்ன்னு. அப்ப சரின்னு சொல்லிட்டு இப்ப இங்கே வந்து மாத்தி பேசுறிங்க.." என்றாள். அங்கிருந்து நடந்தாள்.

மேகலா தன் கணவனை பார்த்தாள். ஆரவ் அக்காவின் பின்னால் ஓடினான்.

அவள் அறையினுள் நுழைந்ததும் "ஏன்க்கா இப்படி பிடிவாதம் பிடிக்கற.? எந்த வீட்டுலயாவது இப்படி இருப்பாங்களா.? பிறந்த வீடு வேற எதுக்கு இருக்கு.?" என்றுக் கேட்டான்.

"நீயாவது என்னை புரிஞ்சிக்க ஆரவ். எனக்கு இங்கே இருக்கதான் பிடிச்சிருக்கு.. பிள்ளைத்தாச்சி பிள்ளையோட ஆசையை மறுக்க கூடாதுன்னு சொல்வாங்க. நீ புரிஞ்சிக்க.." என்றாள்.

அவனுக்கு முகம் ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.

"குழந்தை பிறந்துச்சின்னா அந்த குழந்தையை நான்தான் முதல்ல தூக்கி வளர்த்தணும்ன்னு ஆசையா இருக்கேன். நீ என்ன இப்படி சொல்ற.? தாய்மாமன் நான்தானே.? எனக்கு ஒரு உரிமையும் இல்லையா.?" என்றான் உடைந்த குரலில்.

தம்பியின் தோளை பிடித்தாள்.

"குழந்தை பிறந்த பிறகு அங்கே வந்துடுறேன். பிரசவம் வரை மட்டும் இங்கே.." என்றாள் சமாதானம் செய்பவளாக.

"சரி.." அரை குறை சமாதானத்தோடு அங்கிருந்துப் போனான்.

மேகலாவுக்கும் ராமனுக்கும் மனம் விட்டுப் போனது. மகள் தங்களின் பேச்சை கேட்காமல் போனாளே என்று வருத்தத்தோடு அங்கிருந்து கிளம்பிப் போனார்கள்.

அம்ருதா அணிந்திருந்த ஆபரணங்களையும் உடைகளையும் களைய உதவி புரிந்தான் வெற்றி.

"ஹேப்பியா இருக்கேன் வெற்றி.." என்றாள் அவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கொண்டு.

அவளின் தோளை வருடினான். ஒரு தோளிலிருந்து மறு தோளுக்கு உதடுகளால் பயணம் போனான்.

"நானும் ஹேப்பி அம்மு.." அவளின் உச்சி வகிட்டில் முத்தமிட்டு சொன்னான்.

அவனின் புறம் திரும்பினாள். "நாம எங்கேயாவது வெளியே போய்ட்டு வரலாமா.? டூர் மாதிரி.."

"இந்த வயிறோடு டூரா.?" அவளின் நெற்றியில் சுட்டு விரல் பதித்துக் கேட்டான்.

"ஆசையா இருக்கு.." என்றவளின் ஏக்க பார்வையை பார்க்க முடியாமல் "சரி.." என்றான்.

எங்கே செல்வது என்று யோசித்தார்கள்.

"ஆத்தங்கரைக்கு போகலாமா.? உங்க தனி வீட்டுக்கிட்ட.?" என்றவளை ஆச்சரியத்தோடு கேட்டான்.

"இதுவா வெளியே போறது.?" சிரித்தான்.

"எனக்கு அதுவே போதும்.." என்றவளை அழைத்துச் செல்ல நினைத்து திட்டமிட்டான். ஆனால் வங்கியிலும், வீட்டிலும் வேலைகள் இருந்துக் கொண்டே இருந்தன. சரியாக ஒரு மாதம் கடந்த பிறகு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் அழைத்துச் சென்றான்.

மீன் பிடித்து மணலில் நெருப்பு மூட்டி மீனை சுட்டு தின்றனர் இருவரும்.

ஆற்றில் மகிழ்ச்சியோடு குளித்தனர். அவளின் மேல் தண்ணீரை வீசினான். ஆனாலும் கவனமாகவே இருந்தான்.

அடிக்கடி சிரித்தாள் அம்ருதா. மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தாள். தண்ணீரில் சிறிது தூரம் நீந்தினாள்.

அவள் மேலே ஏறியதும் வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றான். உடை மாற்றி வந்தவளின் தலையை துடைத்து விட்டான்.

"சளி பிடிக்குமோ.. பயமா இருக்கு அம்மு.." என்றவனின் கழுத்தை வளைத்தவள் "எனக்கு உன் மேல ஆசையா இருக்கு.." என்றாள்.

புரியாமல் புருவம் உயர்த்தியவனிடம் கட்டிலை கண் காட்டினாள்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN