நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

என்னைத் துரத்தும் உன் நினைவுகள்... 14

yuvanika

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
நினைவுகள்– 14

யாழினி அடித்ததை விட அவள் சொன்ன நடிக்கிறீயா என்ற வார்த்தை தான் நந்துவுக்கு வலித்தது. இதே பழைய நந்துவாக இருந்திருந்தால் இந்நேரம் அந்த தட்டு சாதத்தை அவள் தலையில் கொட்டிவிட்டு நாலு அறை கொடுத்திருப்பான். ஆனால் இப்போது அவனால் அப்படி செய்ய முடியவில்லை. அவள் துடித்த துடிப்பை எல்லாம் கண்ணெதிரே பார்த்தவனாச்சே! அவளை வருத்தப்பட வைக்க அவனால் முடியவில்லை. இருப்பினும் அவனுடைய குணப்படி அவனையும் மீறி அவன் கை ஓங்கத்தான் செய்தது. அதையுமே அப்படியே மடக்கி இயல்பு நிலைக்கு வந்தான். விருப்பும் வெறுப்பும் ஒரு நூலிழை தான் வித்தியாசம் என்பதை பெரியவர்கள் எவ்வளவு அழகாக உணர்ந்து சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தவனாக இவன் அமைதி காக்கவும்

கணவனின்அமைதி இவளுக்கு தைரியத்தைத் தரவும், எட்டி அவன் டீஷர்ட் பற்றியவள் “சொல்லுங்க.. உங்களுக்கு நான் அப்படி என்ன பண்ணினேன்? என்னை இப்படி பழிவாங்கற அளவுக்கா உங்களுக்குப் பிடிக்காம போய்ட்டேன்? ஏன் இப்படிப் பண்ணீங்க? என்ன உயிரோட புதைச்சிட்டீங்களே!..” இதைச் சொல்லும் போது அவளையும் மீறி அவள் கண்ணில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

“அன்னைக்கு என்ன நாய் என்று சொன்னீங்க. நடித்து குடும்பத்தைக் கெடுக்க வந்த கருநாகம்னு சொன்னீங்க. இப்போ இப்படி! ஏன் இப்படி செய்தீங்க?”

புருவங்கள் நெறிய மனைவியை ஏறிட்டவன் “என்ன டி உளர்ற?” என்று கேட்க

“நான் சொல்லுறது எல்லாம் உங்களுக்கு உளறலாகத் தான் இருக்கும். நான் தான் இவ்வளவு நாளா முட்டாளா இருந்திருக்கேன். என்னமா என்னை ஏமாற்றிட்டிங்க!?”

இப்போது இவனுக்கு ஏதோ புரிவது போல் இருக்கவும் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்த படி அமர்ந்து விட,

“இப்பவும் தலை வலிக்குதுனு சொல்லி நடித்து என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறீங்களா?”

இப்போது அவனுக்கு நிஜமாகவே தலைவலி வரும் போல இருந்தது.

“ஏய்! சும்மா தான் டி தலையிலே கை வைத்தேன். இப்போ நீ புரியற மாதிரி தெளிவா சொல்லலை ஒரே அடியில் அடுத்து ஏழு நாளைக்கு நீ வாயே திறக்க முடியாத படி பண்ணிடுவேன்!” இதற்குள் பழைய நந்துவாகவே மாறியிருந்தான் அவன்.

“ஏன் உங்களுக்கு விபத்துனு பொய் சொல்லி என் உணர்வுகளோட விளையாடினீங்க?” இவளுக்கு எப்படி தெரியும் என்பது போல் அவன் பார்க்க,

“நான் மயக்கமா இருக்கேன்னு நினைத்து நீங்க தான் உங்க வாயாலேயே வாக்கு மூலம் கொடுத்தீங்களே.. அப்போவே கேட்டேன்” என்று இவள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கோபமாகச் சொல்ல

அதற்கெல்லாம் கொஞ்சமும் அசராமல் அதைக் கேட்டவள், நான் உன் மேல் வைத்த அன்பைச் சொன்னனே? அதைக் கேட்டியா இல்லை மறந்திட்டியா? என்பது போல் பார்க்க

அன்புனு தானே சொன்னீங்க.. காதல்னு ஒன்றும் சொல்லலையே? என்று இவள் பதில் பார்வை பார்க்க

அவள் பார்த்த பார்வையின் பொருளை உணர்ந்தவன் என்னைக் கேள்வி கேட்க நீ யார் டி என்ற எண்ணத்தில் சரிதான் போடி என்ற முடிவுடன் “இப்போ அதற்கு என்ன டி?” என்று மிதப்பாகக் கேட்க

அவன் சற்றுத் தணிந்து பேசி இருந்திருந்தாலாவது இவள் அவன் செய்ததை பேசியதை விட்டிருப்பாளோ என்னவோ? ‘அதுவும் என்னை வேவு வேற பார்த்திட்டு.. எவ்வளவு திமிர்!’ என்று முணுமுணுத்தவள் “அதற்கு என்னனு கேட்குறீங்க? இதிலிருந்தே நீங்க என்னை எங்கே வைத்திருக்கீங்கனு தெரியுதே! பிறகு எதற்கு அம்மு செல்லம்னு கொஞ்சல் வேற! இனி இந்த நடிப்பு எல்லாம் வேண்டாம். இதுவரை இருந்த மாதிரியே நீங்க நீங்களா இருங்க. நான் நானா இருக்கேன். நமக்குள்ள எந்த உறவும் வேண்டாம்”அவன் ஏதோ சொல்ல வரவும், “நான் பேசி முடிச்சிடுறேன்” என்று கை உயர்த்தித் தடுத்தவள்

“அதனாலே இனி ஏதாவது செல்லம் கொஞ்சிக்கிட்டு என்னை நெருங்காதீங்க. இதுவரை இருந்த மாதிரி இனி நான் அமைதியா இருக்க மாட்டேன். எங்க வீட்டுக்குக் கிளம்பிப் போய்கிட்டே இருப்பேன். இங்கே வீட்டில் இருக்கிறவங்க என்ன ஏதுன்னு கேட்டா நீங்க இன்று செய்த வேலையை எல்லாம் சொல்லிடுவேன். பிறகு உங்களுக்குக் கிடைக்கப் போகும் தர்ம அடிக்கு நான் எதுவும் செய்ய முடியாது” என்று சொல்லி சற்று மிதப்புடன் பார்த்தவள் “இப்போ சொல்லுங்க.. என்ன சொல்லணும்னு வந்தீங்க?”

சற்றே கை தூக்கி சோம்பல் முறித்தபடி ஆ என்று கொட்டாவி விட்டவன் “எனக்குத் தூக்கம் வந்துடிச்சி. நான் தூங்கப் போறேன். உனக்கு இன்னும் பேசணும்னா அப்படி மூலையில நின்னு பேசிட்டு வந்து படு. நீ சொல்ற மாதிரியே இருப்போம். எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சபேனை இல்ல டி” என்றவன் தன் படுக்கையைச் சரி செய்த படி படுத்துக் கண்களையும் மூடிக் கொள்ள

‘எல்லாம் திமிர்! திமிர்! நியாயப்படி பார்த்தா நான் தான் கோபப்படணும் விஜயன் விஷயமா என்னை அந்தப் பேச்சு பேசுனதுக்கும் இப்போ என்னை இப்படி துடிக்க வைத்ததற்கும். போயேன்.. நான் மட்டும் இறங்கி வருவேன்னு நினைத்தீங்களா?’ என்று நினைத்தவள் தானும் ஒரு பக்கம் படுத்துக் கொண்டாள். அவள் மனமோ சமாதனமே ஆகாவில்லை. ‘ஒரு சாரியாவது கேட்டானா பார்! ஒரு மெல்லிய அணைப்பு, சின்ன மயக்கும் புன்னகை எல்லாவற்றுக்கும் விட இன்று ஆஸ்பிட்டலில் புதியதாய் சொன்ன செல்லம்மா! இது ஏதாவது செய்தானா?’

‘அடிப் பாவி! இதை எல்லாம் தானே டி அவன் உள்ளே வந்ததும் செய்தான்?’ என்று மனசாட்சி கேட்க

‘அப்படியா!? எனக்குத் தெரியாமல் போச்சே! இருக்கட்டும்… இவ்வளவு செய்யுறாங்க… ஆனா இன்னும் காதலைச் சொல்லலையே?’

‘நீ கொஞ்சம் அன்பா பேசியிருந்தா அதையும் தான் சொல்லி இருப்பான்’

‘எங்கே? இந்த கட்டதுரை ஆஸ்பிட்டலில் நான் மயக்கத்தில் இருக்கும்போது கூட அன்பு இருக்குனு தான் சொன்னார். காதல்னு சொல்லலையே! அதனாலே அவங்க சொல்லும் வரை நானும் சொல்லமாட்டேன்’

என்ன தான் மனசாட்சி கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொன்னாலும் தனக்கு என்ன தான் வேண்டும் என்று தெரியாமல் குழம்பினாள் அவள்.

மறுபுறம் படுத்திருந்த நந்துவின் எண்ணங்களிலும் இதே வாக்குவாதங்கள் தான். ‘இவ எவ்வளவு பெரிய தப்பு செய்திருக்கா! அதை மறந்திட்டு என்ன மிரட்டுறதைப் பார். குந்தானிக்கு உடம்பு முழுக்க கொழுப்பு தான்! இந்த திமிருக்கு தான் டி சின்ன வயசுலேயே என்கிட்ட நல்லா வாங்குவ. நான் செய்தது தப்பு தான்! அதற்காக எல்லாம் நான் இறங்கி வர மாட்டேன் டி’ என்று இவன் சொல்லிக் கொள்ள

இந்த இருவருடைய பிடிவாத்தையும் பார்தத விதி என்னும் காலதேவன் மெல்ல சிரித்தார் உங்களைச் சேர்க்கமால் விட்டு விடுவேனா என! அதன் பிறகு வந்த நாட்களில் தான் சொன்ன வார்த்தையின் படியே யாழினி நடந்ததோடு கூடவே கணவனுக்கு வேண்டியது எதுவும் செய்யாமல் போக நொந்தே போனான் நந்து. இரண்டு நாள் அவள் முகத் திருப்புதலைப் பொறுத்தவனால் மூன்றாம் நாள் முடியவில்லை. காலையில் எழுந்ததிலிருந்து மனைவியின் தரிசனம் கூட கிடைக்காத கடுப்பில் இவன் சமையலறைக்கே சென்று ஏதோ கேட்கும் சாக்கில் அவளைக் காண நினைக்க

அங்கே சந்தியாவிடம் “அக்கா! உங்க கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்” என்று யாழினி சற்றே பீடிகை போட

“சொல்லு யாழினி!”

“நான் விஜயன் விஷயத்துல செய்தது சரின்னாலும் அவரைப் பொறுத்தவரை தப்பு தானேக்கா? மனைவியாய் நான் அவர்கிட்ட சொல்லியிருக்கணும் என்றதை விட விஜயனோட அண்ணனான அவர்கிட்ட சொல்லியிருக்கணும். ஒருவேளை உங்களுக்கு முதலில் தெரிய வந்திருந்தால் என்னை மாதிரி மாமகாரு கிட்ட சொல்லாம பெரிய மாமா கிட்ட தான் நீங்க சொல்லி இருப்பீங்க. அதை நான் செய்யாம விட்டது தப்பு தானே?” என்று இவள் சற்றே நிறுத்த, சந்தியாவிடம் மவுனம் மட்டுமே. அதற்காக யாழினியின் வார்த்தையை அலட்சியப்படுத்தவும் இல்லை.

“மனைவியா நான் அவர் கிட்ட எதுவும் சொல்லல என்பதைவிட அண்ணனா விஜயனுக்கு எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற கோபம்தான் க்கா அவருக்கு. அதனால் தான் அன்று என்கிட்ட அப்படி நடந்துகிட்டாங்க” அன்று நந்து நடந்து கொண்ட நடத்தையால் இன்று வரை சந்தியா அவனிடம் பேசவில்லை. அது என்ன கட்டின மனைவியை கை நீட்டுவது? அதுவும் இந்த வீட்டில் யாரும் செய்யாததை அவன் செய்யவே இன்று வரை அவன் மீது கோபத்தில் இருந்தாள் சந்தியா.

“இந்த வீட்டுத் தலைவியா நீங்க அவர் செய்த தவறை திருத்த நினைப்பது சரி தான் க்கா. ஆனா அதை அடித்தோ திட்டியோ வெளிப்படுத்துங்க. அதற்கு உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு. ஆனா அவர் பேச வரும்போது இப்படி முகம் திருப்பாதீங்க க்கா. அந்த நேரம் அவர் முகம் எவ்வளவு சோர்ந்து போகும் தெரியுங்களா? அந்த நேரம் நான் அவரைப் பார்க்கும்போது அவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கு க்கா.

ஒரு அம்மாவா இருந்து நீங்க அவரைப் புரிந்ததை விட பிறந்ததிலிருந்து ஒரு எதிரியா தோழியா இருந்து நான் புரிந்துகொண்டது அதிகம் க்கா. அதனாலேதான் இவ்வளவும் சொல்லுறேன். தப்பா எதுவும் எடுத்துக்காதீங்க க்கா” என அவள் குரலில் பணிவு இருந்தாலும் உரிமை கலந்த நிமிர்வு இருந்தது.

“ச்சேச்சே... யாழினி! நீ சொன்னது எதையும் நான் தப்பா எடுத்துக்கலை. நாலு வார்த்தை உன் புருஷனைத் திட்டிட்டு இனி பேசுறேன்.. போதுமா?” என்று சந்தியா இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ள

“என் புருஷன் என்றதை விட உங்க கொழுந்தன் நீங்க எவ்வளவு வேணும்னாலும் மொத்துங்க. அதற்கு நோ அப்ஜெக்ஷன்!” இவள் பச்சைக் கொடி காட்டவும் அந்த இடம் இலகுவானது.

இதையெல்லாம் வெளிவாசலிலிருந்து கேட்ட நந்துக்கு மனதில் அப்படி ஒரு சந்தோஷமும் நிம்மதியும் பரவியது. தன்னை மனைவி புரிந்து கொண்டாள் என்பதை விட இந்த குடும்பம் கலையாமல் இருக்க அவள் தனக்காக பேசிய பேச்சுக்கள் இதத்தைத் தந்தது. இப்போதே மனைவியைத் தூக்கிச் சுற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் வர ஓசையில்லாமல் திரும்பி தங்கள் அறைக்கு வந்தவன் “கீதா! இங்கேயிருந்த என் கிரீன் கலர் சட்டை எங்கே?” என்று இவன் இரண்டு முறை கூப்பிட..

“சின்ன அண்ணி! அண்ணா ஏதோ சட்டையைக் காணோம்னு கேட்கிறார். நீங்க போங்க” என்று வந்து நின்றாள் விஜி.

‘இப்போ எதுக்கு கட்டதுரை நம்பளைக் கூப்பிடறார்? நான் தான் எதையும் செய்ய மாட்டேனு அவருக்குத் தெரியுமே! இன்னைக்கு கட்டதுரைக்குக் கட்டம் சரியில்லைனு நினைக்கிறேன்’ என்ற எண்ணங்கள் ஓடியபடியே கணவன் முன் இடுப்பில் இரண்டு கைகளையும் வைத்து முறைத்தபடி வந்து நின்றாள் யாழினி.

மனைவியைக் கண்டுகொள்ளாமல் அலமாரியில் தேடுவது போல் இருந்தவன் “அந்த பச்சை சட்டை எங்கே டி?” என்று கேட்க

“எது? இந்த சாணி கலரில் ஒண்ணு இருக்குமே, அதுவா?” என்று இவள் கேட்க

“ஆமாம்… ஆமாம்…” என்று முதலில் சொன்னவன் பிறகு “ஏய்!” என்று அவன் அசடுவழிய நிற்கவும்

“ஐய! வழியுது… துடைத்துக்கோங்க” என்று இவள் சொல்ல

மனைவியை நெருங்கியவன் அவள் இடுப்பில் சொருகியிருந்த முந்தானையை உறுவி அதில் முகம் துடைத்து விட்டு “இப்போது போயிடுச்சுதானே டி?” என்று ஒரு கண் சிமிட்டலுடன் கன்னம் குழிய சிரித்தபடி அவன் கேட்கவும்

ஒரு நிமிடம் ஜெர்க் ஆனவள் “அச்சோ! இன்றைக்கு எனக்கு தான் கட்டம் சரியில்லைன்னு நினைக்கிறேன்” என்ற முணுமுணுத்துபடியே கணவன் கையிலிருந்த முந்தானையைப் பறிக்கவும், அவள் கையை இழுத்து அவன் முத்தமிட, இதை சற்றும் எதிர்பாராத யாழினிக்கு உடலும் உள்ளமும் குளிர்ந்தாலும் ‘நோ.. நோ.. கீதா! உணர்ச்சி வசப்படக் கூடாது. நான் சொன்னதை அப்படியே மெயின்டெயின் பண்ணனும். உருகிடாத டி’ தனக்குத்தானே மனதில் பாடம் எடுத்தவள் அவனிடமிருந்து கையை உருவிக்கொண்டு முறைப்புடன் ஓடியே போனாள் யாழினி.

அதன் பிறகு வந்த நாட்கள் எல்லாம் நந்துவின் சீண்டல்களுடனே சென்றது. அவர்கள் குடும்பத்தில் நடந்த அசம்பாவத்திற்கு தெய்வகுற்றம் இருக்குமோ என்று நினைத்த பாட்டி நந்துவையும் யாழினியையும் அவர்கள் குலதெய்வக் கோவிலுக்குச் சில நேர்த்திக் கடன்களைச் செய்துவரச் சொல்ல,

கோவில் மதுரைப் பக்கம் என்பதால் இருவரும் இரவு நேர பஸ் பயணத்திற்குக் கிளம்பினார்கள். அண்மைக் காலமாக கணவன் அடிக்கும் லூட்டியில் பொய்யான சலிப்பில் இருந்தவள் பஸ் ஏறியதும் ஒரு பெண் பக்கத்தில் காலியாக இருந்த சீட்டில் அமர்ந்துவிட, மனைவியை ஒரு ஏக்கப் பார்வை பார்த்தபடி அவளுக்கு நேர் எதிரில் வலது பக்கம் இருந்த சீட்டில் அமர்ந்தான் நந்து. அவனுக்குப் பக்கத்திலும் ஜன்னல் ஓர சீட் காலியாகத் தான் இருந்தது. அது ஏசியுடன் கூடிய பஸ் என்பதால் ஆட்களும் குறைவாக இருப்பதாலும் யாராவது ஆண்கள் அமர்வார்கள் என்ற எண்ணத்தில் கணவனைத் திரும்பியும் பார்க்காமல் இவள் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்த படி வர

“எக்ஸ்கியூஸ் மீ! மே ஐ சிட் தேர்?” என்று கணவன் பக்கத்தில் ஒரு பெண் குரல் அந்த காலியான இடத்தைக் கேட்டுக் கொஞ்சவும், நிமிர்ந்து இவள் கணவனைப் பார்க்க, அவனோ இவளைப் பார்க்காமல் அசடு வழிந்த படி “எஸ்.. வித் பிளெஷர்..” என்று சொன்னவன் மறந்தும் மனைவியின் பக்கம் திரும்பவே இல்லை.

இரண்டு நிமிடம் கூட யாழினியால் தன் இடத்தில் அமர்ந்து வர முடியவில்லை. உடனே ஒரு வேகத்துடன் எழுந்தவள் “எக்ஸ்கியூஸ் மீ! இது என் இடம். நீங்க எழுந்து வேற இடம் போங்க” என்று அந்த என் னில் அழுத்தம் கொடுக்க

“நோ… நோ… இந்த இடம் எனக்கு சௌகரியமா தான் இருக்கு” என்று அந்த பெண் சொல்ல

“நான் அவர் மனைவி. எங்க இரண்டு பேருக்குனு சொல்லி தான் இந்த இரண்டு சீட்டையும் புக் பண்ணோம். அதனால் நீங்க எழுந்துக்கோங்க” என்று இவள் கணவனை முறைத்த படி சொல்ல

அந்த பெண்ணோ நந்துவைப் பார்க்க “எஸ் சிஸ்டர்! அவங்க என் மனைவி. இது அவங்க சீட் தான். நீங்க மாற்றி உட்காருங்க” என்று இவன் பவ்யமாய் கூற

கணவன் மனைவி இருவரையும் விசித்திரப் பார்வை பார்த்தவள் “சண்டை எல்லாம் இவங்க வீட்டில் போட்டுக்க மாட்டாங்க போல!” என்ற முணுமுணுப்புடன் விலகிச் செல்ல

மனைவியின் உரிமை கலந்த செயலைக் கண்களில் ஒளியுடன் பார்த்தபடி தன் உதடு சுழித்து இவன் சிரிப்பை அடக்கவும் கொஞ்ச நேரம் பொறுத்தவள் அவன் சிரிப்பில் கடுப்பாகி கணவனின் உள்ளங்கையைப் பிடித்துக் கடித்துவிட கத்த முடியாத அந்த சூழ்நிலையிலும் தன்னை மீறி சிறு வயதில் அவன் தப்பு செய்தால் இவள் கடிப்பது நினைவு வரவும், இவள் எதையும் மறக்கவில்லையா? என்ற எண்ணத்தில் லேசாக கண்கள் கலங்க அவள் கடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மனைவியின் தலையைத் தன் நெஞ்சோடு புதைத்துக் கொண்டான் நந்து.

தாங்கள் இருக்குமிடம் உணர்ந்து நிமிர்ந்தவள் அதன் பிறகு அவனிடம் பேசவில்லை. அவனும் அவளைச் சீண்ட வில்லை. ஆனால் இருவரின் மனமும் ஏதோ ஒரு மோனநிலையில் இருந்தது. அதன் பிறகு தூக்கத்தில் தன் மேல் சரிந்து விழுந்த மனைவியை இதமாய் அணைத்த படி வந்தான். இறுதியாக கோவிலுக்கு வந்து நேர்த்திக்கடன் பூஜைகள் முடித்து வர நந்துவின் மனதில் தான் பெரும் மாற்றங்கள்!

அந்த மாற்றத்தினூடே தான் நினைத்ததை மனைவி வாயாலேயே கேட்க நினைத்தான் அவன். முன்பு போல் பிள்ளைகள் இவர்களுடன் ஒரு நாள் படுக்க வர, இவர்களும் தரையில் மெத்தை விரித்துக் குழந்தைகளுடன் படுக்க, அன்று போல் இன்றும் இரண்டு வாண்டுகளும் சண்டையிட்டதன் உபயமாக கணவன் மனைவி இருவரும் அருகருகே படுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வர

அந்த நெருக்கத்தினால் இருவரும் தூங்கவில்லை. பிள்ளைகள் தூங்கியதும் மனைவியை நெருங்கி அவள் வயிற்றில் கை போட்டு பின்புறமாகத் தன்னுடன் அணைத்தவன் கூடவே தன் முன் நெற்றி முடிகளால் மனைவியின் பின்னங்கழுத்தில் உரசவும், பெண்ணவளுக்குக் கூசி சிலிர்த்தது. அதில் அவள் நெளியவும்,

அப்போதும் விடாமல் தன் மீசை முடி உரச “ச்சு... சும்மா இருடி... குழந்தைகள் முன்னாடி நான் என்ன பண்ணிடுவேனு இப்படி நெளியற?” அவன் குரல் அதட்டலுடன் குழையவும், சற்றே ஆசுவாசமானாள் இவள்.

“கீதா…!” அவன் குரல் இன்னும் குழைந்தது. அவன் சீமாட்டியிடமோ பதில் இல்லை.

“உன்னைத் தான் டி...” இம்முறை குரலில் ஒரு அழுத்தம்.

“ம்ம்ம்...” இங்கு முணுங்கலாக வர

“என்னை எதுக்கு டி.... கல்யாணம் பண்ணின? சொல்லு டி...” திருமணம் நடந்து இந்தனை நாள் கேட்காத கேள்வியை இன்று இவன் கேட்க, அவளிடம் மவுனம்.

சட்டென மனைவியைத் தன் புறம் திருப்பியவன் “ஏதோ வீம்புக்கோ பழிவாங்கவோ இல்லை என்னை அழிக்கவோ நீ வரலையே டி! பிறகு ஏன்?” அவன் குரலில் எதையோ தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம்.

அன்று இவன் வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் எல்லாம் இன்று காற்றில் இட்ட கற்பூரமாய் கரைந்து போனதோ? மீண்டும் அவளிடம் மவுனம் மட்டுமே பதிலாய்.

“சொல்லு டி…”

கணவன் அன்று சொன்ன வார்த்தைகளை மறந்தவளாக “உங்க வீட்டில் இருக்கிறவங்களைப் பிடிக்கும் பாவா!” இவளிடமிருந்து வந்தது பதில்.

மனைவியின் விழிகளோடு தன் விழிகளைக் கலக்க விட்டவன் “ஊகூம்..... அது மட்டும் தானா?” என்று கேட்க

“எனக்குத் தூக்கம் வருது பாவா!” என்றவள் கொஞ்சம் இடைவேளை விட்டுத் திரும்பி படுத்துக் கண்களை மூடிக் கொண்டாள் அவள்.

மனைவியின் பதிலில் கோபம் வந்தாலும் உதட்டில் புன்முறுவல் தவழத் தூங்கிப் போனான் நந்து. இப்படியே நாட்கள் செல்ல அருந்ததியின் வளைகாப்பும் நந்துவின் டோர்னமென்டும் வரவும் கணவன் மனைவி இருவரும் கிளம்பி மும்பை சென்றார்கள்.

தன் மனைவியை அசௌகரியப்படுத்த விரும்பாததால் பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் வீட்டிலேயே சின்னதாக வளைகாப்பைச் செய்யச் சொல்லி விட்டான் மகேஷ். வளைகாப்புக்கு முன்தினம் யாழினி மகேஷைத் தேடி அவன் அலுவலக அறைக்கு வர

“வா பர்கர்பன்” என்றவன் தன் வேலையைப் பார்க்க

“பிஸியா ண்ணா? நான் உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணுமே…” ஏதாவது முக்கியம் இல்லை காரியம் ஆகவேண்டுமென்றால் தான் தங்கை ‘அண்ணா’ சொல்வாள் என்பதை உணர்ந்தவன், எழுந்து வந்து சோபாவில் அமர்ந்தவன் அவளையும் அமரச் சொல்ல

சின்னக் குழந்தையென அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து தோள் சாய்ந்தவள் “நீ அண்ணியை வெறுக்கறியா அண்ணா? இன்னும் இந்தக் கல்யாணம் உனக்கு பிடிக்கலையா? அதனால்தான் அப்பாவை இன்னும் கோபத்தோட பார்க்கிறியா?”

மகேஷ் விளம்பரத் தொழிலுக்கு என்று மும்பை வந்த காலத்தில் ஒரு மாடலுடன் நெருக்கம் ஏற்பட, இவன் தன் காதலை அவளிடம் சொல்லவிருந்த நேரத்தில் இது எப்படியோ அவன் தந்தைக்குத் தெரிய வர எங்கே இவனும் பெரிய மகன் போல் சென்று விடுவானோ என்ற எண்ணத்தில் இவர் ஒரு வேலை விஷயமாக அவனைத் தந்திரமாக தங்கள் வீட்டுக்கு வரவழைத்தவர் ஏதோ ஒரு வகையில் அலமேலுவின் தூரத்துச் சொந்தமானஅதிகம் படிப்பு இல்லாத கிராமத்துப் பெண்னான அருந்ததியை சொத்தைக் காட்டி மிரட்டிக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்க

அப்போது தான் மகேஷ் தொழிலில் கால் ஊன்றியிருந்த நேரம் என்பதால் அவனும் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டு மனைவியுடன் அந்த வீட்டை விட்டுப் போனவன் தான். ஏதாவது விசேஷம் என்றால் வருவான். அப்பவும் மறந்தும் தாய் தந்தையரிடம் பேச மாட்டான். அதனால் தான் யாழினி இப்படி கேட்டது.

“என்ன டா தங்கம், திடீர்னு இப்படி ஒரு கேள்வி! சரி கேட்டுட்ட… நானும் சொல்லிடுறேன்…” என்றவன் அருந்ததியைப் பிடிக்காம தான் கல்யாணம் பண்ணினேன். பிறகு பிடித்ததால் தான் அவளுடன் வாழ்ந்தேன். இப்போ அவ என் குழந்தையை மட்டும் இல்ல என் உயிரைச் சேர்ந்து சுமக்கிறா. இனி வரும் என் வாழ்வுக்கே அவ தான் உயிர் நாடி!” என்று கண்களை மூடி உணர்ந்து சொல்ல, சற்று நேரம் இருவரிடமும் பேச்சு இல்லை.

“அப்பறம் ஏன் மங்கி இன்னும் அப்பா கிட்ட பேசாம இருக்க?” என்று இவள் செல்லக் கோபத்துடன் கேட்க

“நீ ஏன் பர்கர் அப்பா வீட்டுக்கு வந்தா தங்க மாட்டேங்கிற?” இப்போது அவன் குரல் இலகுவா இருந்தது.

“பெரிய அண்ணாவும் அண்ணியும் வந்து போகாத வீட்டில் நான் மட்டும் எப்படி தங்க?” இவள் ஏக்கத்துடன் சொல்ல

“அதே தான்! அவர் இல்லாமல் நாம் மட்டும் சந்தோஷமா இருந்தா எப்படி? அது என்னனு தெரியலை. இன்னும் அண்ணாவை மட்டும் அப்பா சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டேங்கிறார்…” என்று இவன் கவலைப்பட

“ஓ.... அப்படியா? ம்ம்ம்... அப்போ ஒண்ணு செய்… குழந்தை பிறந்ததும் அப்பா கிட்ட காட்டாம மறைத்து வைத்திடு. பிறகு அப்பா என்னனு கேட்டா நாம டீல் பேசிப்போம்” இப்போது குறும்புக் கார யாழினியாக வழி சொல்ல

“இது சீப்பை ஒளித்து வைத்தா கல்யாணம் நடக்காதுன்னு சொல்லுவாங்களே… அது போல இருக்கு! இதற்கு உன் அண்ணி ஒத்துக மாட்டா. அங்கே சேங்க்ஷன் ஆகாத எந்த ஃபைலையும் நான் சைன் பண்றது இல்ல” என இவன் முடித்து விட

“டேய்! நீ எப்போ டா பொண்டாட்டி தாசனா மாறின?” குரலில் நகையுடன் இவள் அண்ணனை வார,

“அதுவா...?” என்று யோசித்தவன் “நீ எப்போ நந்துவே சரணம்! சரணம்!” என்று மாறினீயோ அப்போதிலிருந்து!” என்று இவன் சிரிக்காமல் அவள் காலை வாரி விட, அந்த இடமே கலகலப்பாக மாறியது.

மறுநாள் வளைகாப்பு விழா. அன்று காலையிலேயே நந்து டோர்னமென்ட் விஷயமாக வெளியே சென்று விட, இது பெண்கள் விசேஷம் என்பதால் மாலை வந்திருந்தவர்களுடன் விழா இனிதே முடிந்தது. எல்லோரும் உணவுக்குப் பின் படுக்கச் சென்று விட, யாழினி யாரும் இல்லை என்ற தைரியத்திலும் கணவன் வரத் தாமதமாகும் என்ற எண்ணத்திலும் ஒரு திருட்டுத் தனம் செய்ய

தாங்கள் இந்த டோர்னமென்டில் வெற்றி பெற்று இறுதிச் சுற்றுக்காக ஜெர்மன் போகப் போகிறோம் என்ற சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள எந்தவொரு முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் வீட்டுக்கு வந்தவன் அறையில் மனைவியைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் நின்றே விட்டான் நந்து.
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top