நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

அத்தியாயம் 6

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
அத்தியாயம் 6

'ஒரு பேச்சுக்கு சாப்பிட சொன்னா பரவாயில்லைன்னு சொல்லனும்.. அதை விட்டுட்டு இவன் சரின்னு சொல்லுறான்...'

சக்தி மகேஷை ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மகேஷ் கை கால்களை சுத்தம் செய்து கொண்டு சக்தியின் அருகே வந்து அமர்ந்தான். அப்பா இலை போட்டு இருவருக்கும் உணவு பரிமாறினார்.

இலையில் பரிமாற பட்ட விருந்தை கண்டவன் "இன்னைக்கு ஏதாவது விஷேசமா சார்..?" என்றான்.

"இன்னைக்கு சக்தியோட அம்மா சாமியோடு சேர்ந்த நாள்..."

மகேஷ் மௌனமாக சக்தியை பார்த்தான். "ஸாரி..." என்றான்.

"பரவாயில்ல தம்பி... அவங்க அம்மா இறந்து ரொம்ப வருசமாச்சி... நாங்க இன்னைக்கு பெருசா துக்கம் அனுசரிக்கல... சும்மா ஒரு ஞாபகார்த்தம்..."

சக்திக்கு சாப்பிடவே கஷ்டமாக இருந்தது. அப்பாவின் மனம் நோகக்கூடாது என்பதற்காக கண்ணீரை மறைத்தபடி சாப்பிட்டு முடித்தாள்.

மகேஷ் சாப்பிட்டு முடித்ததும் சக்தியின் அம்மா புகைப்படத்தின் முன் நின்று வணங்கினான்.

மகேஷிற்கு இந்த வீட்டை விட்டு உடனடியாக செல்ல விருப்பமில்லைதான். ஆனால் சக்தியின் முகத்திலிருந்த சோகம் அவனை என்னவோ செய்தது. அவள் இன்றைய நாளில் தன்னை ஒரு தொல்லையாக நினைக்க வேண்டாம் என எண்ணியவன் அவளின் அப்பாவிடம் சொல்லி கொண்டு கிளம்பினான்.

அப்பா அவன் சென்ற பிறகு சக்தியின் அருகே வந்து அமர்ந்தார்.

"உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனையாம்மா..? அம்மா ஞாபகம் வந்துருச்சா..?"

‌"அப்பா... எனக்கு அம்மாவோட இறந்த நாள் கூட ஞாபகம் இல்லப்பா..." என்றவளுக்கு கண்ணீர் கரை புரண்டு ஓடியது.

"எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லப்பா... நான் என்ன செய்யுறேன்னு கூட எனக்கு தெரிய மாட்டேங்குது... காலேஜ்ல நடத்தற பாடம் புரியல... எனக்கு என்ன பிரச்சனைன்னு கேட்டிங்களே.. இப்போ வந்துட்டு போனானே அவன்தான்ப்பா பிரச்சனை... அவனை நினைக்காம இருக்க முடியலப்பா... கண்ணை மூடினாலும் திறந்தாலும் அவன் மட்டும்தான் தெரியறான்.

இது வெறும் வயசு கோளாறுன்னு இவ்வளவு நாள் நம்பினேன்ப்பா... ஆனா... ஆனா... அவன் இல்லாம வாழ முடியாதுங்கற மாதிரி இருக்குப்பா... அவன் குடும்பத்துல என்னை ஏத்துக்க மாட்டாங்க... ஆனாலும் அவனை மறக்க முடியும்ன்னும் தோணல அப்பா... நான் என்ன செஞ்சா அவனை மறக்க முடியும்..?" அழுதபடி கேட்டவளை பரிதாபத்துடன் பார்த்தார் அப்பா.

"அழாம இரும்மா..." மகளின் தலையை வருடினார்.

"உனக்கு பிடிச்சிருந்தா பிடிச்சதை மட்டும் செய்ம்மா... நாம நமக்கு பிடிச்ச மாதிரி வாழனும். உனக்கு அவனை பிடிச்சிருந்தா அவனை நேசி..."

"அவன் வீட்டுல என்னை ஏத்துக்க மாட்டாங்க..."

அவர் மென்மையாக சிரித்தார்.

"நேசங்கறது சின்ன தடைகளுக்காக சாகாதும்மா... நம்ம மனசுல யார் மேலயாவது உண்மையா நேசம் வச்சிட்டோம்ன்னா அது நாம சாகுற வரை நம்மோட இருக்கும். நான் உன் அம்மாவை நேசிக்கிறேன்... அவளோட மரணம் என் நேசத்துக்கு தடையாக இருக்கும்னு நினைக்கிறியா..?
நேசத்துக்கு தடை போடவும் சக்தி இல்ல... அதை வலுக்கட்டாயமா வேற ஒருத்தர் மேல வர வைக்கவும் சக்தி இல்ல..."

பிளாஷ்பேக் முடிந்து விட்டது..

அப்பா அன்று அந்த உண்மையை சக்திக்கு புரிய வைத்திருக்க கூடாது. ஏனெனில் இன்றும் அந்த நேசம்தான் நிகழ்காலத்திலும் சக்தி அவனை கண்கொட்டாமல் பார்க்கும் படி நிற்க வைத்துள்ளது.

மகேஷ்வரனும் சிவசக்தியும் தங்களை மறந்து நின்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

"காபி குடிக்கிறிங்களா தம்பி..?" என்று வனஜா கேட்கவும் தன் இறந்த காலத்திலிருந்து மீண்டு வந்தனர் இருவரும்.

மகேஷ் பதிலளிக்கும் முன்பு சக்தி கோபமாக வனஜாவின் பக்கம் திரும்பினாள்.

"அக்கா... இது போலிஸ் ஸ்டேஷன்... டீ காபி விக்கிற பெட்டிக்கடை இல்ல..." என்றாள்.

மகேஷ்வரன் கோபத்தில் சிவந்திருந்த சக்தியின் முகத்தை தன்னை மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என் ஆளு கோபப்பட்டாலும் அழகு.. சிரிச்சாலும் அழகு... முறைச்சாலும் அழகு... அழகுக்கே அழகு இவதான்டா..."

சக்தியின் முகம் மேலும் சிவந்தது.

"தம்பி நீங்க மனசுக்குள்ள பேசுறதா நினைச்சு சத்தமா வெளிய பேசிட்டிங்க..." வனஜா சொன்னதை கேட்ட பிறகு மகேஷ்வரன் முகமும் சிவந்து போனது.

தொண்டை கரகரப்பை சரி செய்வது போல வேறு பக்கம் திரும்பி தன் முகத்தை மறைத்தான்.

வனஜா நோட்டில் அவன் கையெழுத்து போட வேண்டிய பக்கத்தை திருப்பி வைத்தாள். அவன் கையெழுத்தை போட்டு விட்டு எழுந்தான்.

எழுந்தவனை கையை பிடித்து இழுத்தபடி ஸ்டேசனின் பின்னால் உள்ள ஆலமரத்தடிக்கு சென்றாள் சக்தி.

"சாமி ஏதாவது வரம் தருதா..?" என் கேட்டவனை புரியாமல் பார்த்தாள் சக்தி.

அவனின் பார்வை இணைந்திருந்த கைகளுக்கு செல்ல சட்டென அவனின் கையை உதறிவிட்டு விலகி நின்றாள் சக்தி.

"தேவையில்லாம ஒரு வார்த்தை கூட பேசாத மகேஷ்..." அவள் முகத்தில் இருந்த சிடுசிடுப்பை கண்டவன் நக்கலாக சிரித்தான்.

"போலிஸ் ஸ்டேஷன் வந்த ஜாமின் குற்றவாளியை தனியா கூட்டி வந்தது நீ... இதுக்கு நான்தான் கோபப்படணும். பிறந்தநாள்காரியாச்சே கோபப்பட கூடாது பார்த்தா ஓவரா பண்ற?"

"இததான் நிறுத்துன்னு சொல்றேன்..."

"எத..?"

"அதுதான் உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல ஏதோ இருக்கற மாதிரி நடந்துக்கறயே அத..."

மகேஷிற்கு கோபம் எட்டிப் பார்க்க தொடங்கியது. பொறுமையை கடை பிடிக்க வேண்டும் என மனதிற்குள் மனனம் செய்தான்.

'உன்னை உன் வழியிலேயே மடக்கி காட்டுறேன் இருடி...'

‌‌ "போலிஸா இருந்துகிட்டு ஒரு ரவுடியோட கையை பிடிச்சி இழுத்துட்டு வந்தது நீதான்..."

மகேஷின் கிண்டலுக்கு பதில் அளிக்கும் பொறுமை சக்திக்கு சிறிதும் இல்லை.

"அந்த பையன் சிவா எங்கேன்னு சொல்லு..."

"சும்மாவா சொன்னாங்க சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாதுன்னு..." என்றபடி நக்கலாக நாக்கை சுழட்டியவன் சக்தியை நோக்கி ஓரடி முன்னால் எட்டு வைத்தான்.

அனிச்சையாக ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தவள் "அந்த பொண்ணு பாவம் மகேஷ்... அவங்க இரண்டு பேருக்கும் நேத்து தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு... அவங்கள பிரிச்சு வச்ச பாவம் உனக்கு வேண்டாம்..." என்றாள்.

அவளை நோக்கி மேலும் ஓரடி எடுத்து வைத்தான் அவன்.

"உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல எதுவும் இல்லன்னு நீதான் சொன்ன... நான் என்ன செஞ்சா உனக்கென்ன..?"

"அது... ஒரு தோழின்னு நினைச்சிக்க..."

கலகலவென சிரித்தவன் "போலிசும் ரவுடியும் நட்பு பாராட்ட கூடாது மேடம்... நான் செய்யுற தப்புக்கு ஆதாரம் கண்டுபிடிச்சி அரஸ்ட் பண்ண வேண்டியதுதான் உங்க வேலையே தவிர இப்படி நட்புன்னு உறவு கொண்டாடுவது இல்ல..." என்றான்.

சக்தி எரிச்சலுடன் நெற்றியை தேய்த்தாள்.

"என் உயிரை வாங்காத மகேஷ்... அந்த பையனை விட்டுடு... இல்லன்னா நீ உன் வாழ்க்கை முழுக்க ஜெயில்ல இருக்க வேண்டி இருக்கும்..."

மகேஷ் முகத்திலிருந்த நக்கல் சிரிப்பு மேலும் அதிகமானது. அவளை நோக்கி மேலும் ஓரடி எடுத்து வைத்தான்.

"பூச்சாண்டி காட்டுறிங்களா மேடம்..?" மேடம் என்று வார்த்தையில் வேண்டுமென்றே அழுத்தம் தந்தவன் அவளை தன் மூச்சு காற்று படும் தூரத்தில் நெருங்கி நின்றான்.

அவளின் பின்னி முடிந்த கொண்டையில் இருந்து தவறி அவளின் நெற்றியை வருடிக் கொண்டிருந்த கேசத்தை சுட்டு விரலால் ஒதுக்கி விட்டான். அவனின் தீண்டலில் கவனமடைந்து அவனை விட்டு ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தவள் மரத்தில் தன் முதுகு மோதவும் பற்களை கடித்தபடி அவனை பார்த்தாள்.

"என்னை விட்டு தள்ளி நின்னு பேசு மகேஷ்..."

அவளின் வார்த்தைகளை சட்டை செய்யாமல் அவளை மேலும் நெருங்கினான்.

"நீ என் பொண்டாட்டி..."

"அது உன் கனவுல மட்டும்தான் மகேஷ்..."

ஆத்திரத்துடன் அவன் தன் கையை மடக்கி மரத்தில் குத்த சக்தி பயத்துடன் கண்களை மூடினாள்.

சிங்கம் புலி கண்டும் அஞ்சாதவள் இவனது கோபத்திற்கு அஞ்சினாள். அவளின் பயந்த முகம் கண்டு பெருமூச்சோடு அவளை விட்டு விலகி திரும்பி செல்ல முயன்றான்.

அவனின் விலகலை உணர்ந்தவள் சட்டென கண் திறந்து அவனது கரம் பற்றி நிறுத்தினாள்.

"அந்த பையனை விட்டுடு ப்ளீஸ்... அந்த பொண்ணுக்கு நேத்து தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு... இன்னைக்கு அந்த பொண்ணை விதவை ஆக்கிடாத..."

"நான் அப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டேன்..."

அவள் நிம்மதி பெருமூச்சு விடும் முன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

"அவங்க இரண்டு பேரையும் ஒன்னாவே அனுப்பிடுறேன்..."

அவனின் கையை விட்டுவிட்டு அவனை நெருப்பாக முறைத்தாள்.

"நீ சிவன் கிடையாது... உன் முறைப்புக்கு நான் எரிய மாட்டேன்..." என்றவன் அவளின் கன்னத்தை தட்டினான்.

அவனின் கையை தட்டி விட்டவள் "இந்த முறை நிச்சயம் உனக்கு ஆயுள் தண்டனைதான்..." என்றாள்.

கசப்பாக சிரித்தவன் "உன்னை பார்த்த நாளிலிருந்து அந்த தண்டனைதான் அனுபவிக்கிறேன்... முடிஞ்சா ஸ்ட்ராங்கான எவிடென்ஸ் தயார் பண்ணி என்கவுண்டர் பண்ணிடு..." என்றான்.

"நீ அந்த பையனை விடலன்னா கண்டிப்பா நீ சொன்னது கூட நடக்கும் மகேஷ்..."

"பயந்துட்டேன் செல்லம்..." என்றவன் திரும்பி நடந்தான்.

கோபத்துடன் இரு கை விரல்களையும் மடக்கினாள். 'போயும் போயும் இந்த பிசாசை காதலிச்சி தொலைச்சுட்டேனே...'

திரும்ப முயன்றவள் தன் பாக்கெட்டிலிருந்த செல்போன் ஒலிக்கவும் அங்கேயே நின்றாள்.

ஃபோனை கையில் எடுத்தவள் முகத்தில் குறுஞ் சிரிப்பு தானாக வந்தது.

அழைப்பை ஏற்று ஃபோனை காதில் வைத்தாள்.

"அம்மா ஹேப்பி பர்த்டே..." இனியனின் குரல் உடனடியாக அவளின் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியையும் அமைதியையும் தந்தது.

"தேங்க்ஸ் செல்லம்..." என்றவளுக்கு சற்று நேரத்திற்கு முன்பு மகேஷ் தன்னை செல்லம்மென்றே அழைத்தான் என நினைவுக்கு வரவும் பெருமூச்சு விட்டாள்.

"அம்மா..."

"சொல்லு செல்லம்..."

"இந்த வருசமாவது ஊருக்கு வரட்டா..? தாத்தாவையும் உன்னையும் பார்க்கனும் போல இருக்கு.."

சக்தியின் கன்னத்தில் கண்ணீர் உருண்டது. புறங்கையால் கண்ணீரை துடைத்து கொண்டாள்.

"எனக்கு லீவு கிடைச்சா நானே வரேன் இனியா... நீ இங்கே வர வேண்டாம்... நான் வீட்டுக்கு போன பிறகு தாத்தாக்கிட்ட வீடியோ கால் பண்ணி தரேன்... நீங்க இரண்டு பேரும் பேசுங்க... சரியா..?"

இனியன் அரை மனதாக "சரிம்மா..." என்றான்.

"செல்வா மாமா என்ன பண்றார்..?"

"அவரும் அத்தையும் கடைக்கு போயிருக்காங்க... ரியா ஸ்கூல் போயிருக்கா... நான் என் எக்ஸாமுக்கு படிச்சிட்டு இருக்கேன்..."

சக்திக்கு சிரிப்பு பொத்துக் கொண்டு வந்தது. ஒருவரை பற்றி கேட்டால் அனைவரை பற்றியும் கூறுபவனை எண்ணி பெருமை கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை அவளால்.

"அம்மா... "

"சொல்லுப்பா..."

"எனக்கு உன்னை நேர்ல பார்க்கனும் போல இருக்கு..."

சக்திக்கு மனது வலித்தது. இனியனை ஒரு மாத குழந்தையில் பிரிந்தவள் சக்தி. இப்போது அவனுக்கு 19 வயது தாண்டி விட்டிருந்தது. அவ்வப்போது அவனை சென்று பார்த்து வந்தாளே தவிர அவனோடு நிறைய நாள் சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பு இது வரையிலுமே கிடைக்கவேயில்லை. இந்த பிரிவும் அவனது குரலிலிருந்த ஏக்கமும் அவளை உருக்குலைய செய்தாலும் கூட தன்னை தானே கட்டுப் படுத்திக் கொள்ளும் அளவுக்கான விசயங்களை வாழ்வில் அவள் சந்தித்து விட்டிருந்தாள்.

"எனக்கு இன்னும் ஒரு மாசத்துக்கு ரொம்ப வேலையிருக்கு இனியா... நான் முடிஞ்ச அளவுக்கு சீக்கிரம் வர பாக்கறேன்... நீ நல்லா படிச்சு எக்ஸாம் எழுது... அங்கே பிரச்சனை ஏதும் இல்லதானே...?"

"பெருசா பிரச்சனை ஏதும் இல்லம்மா... ஆனா..."

"ஆனா என்ன...?"

"அத்தை இப்போல்லாம் ரொம்ப திட்டுறாங்க... நான் ரியா கூட பேசவே கூடாதுன்னு சொல்லுறாங்க... நானும்... நானும்..."

"நீயும்..."

இனியன் தயக்கத்தோடு கூற ஆரம்பித்தான்.

"நானும் எங்க அப்பா மாதிரியாம்... காதலிச்சி கை விடுற ஆளாம்..."

சக்திக்கு கோபம் வந்தது. அதனோடு தன் இயலாமையும் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரே ஒரு காதலை காப்பாற்றுவதற்காக எத்தனை பிரச்சனைகளை சந்திக்கிறாள் என்ற உண்மை அவளுக்கு அவள் மீதே வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.

"அதெல்லாம் மனசுல வச்சிக்காத இனியா... அத்தை சொன்ன எதையும் மாமாக்கிட்ட சொல்லிடாத.. நம்மால யாருக்கும் பிரச்சனை வரக் கூடாது... நீ ரொம்ப நல்லவன்... இதை நான் சொல்லுறேன்... இது உனக்கு போதாதா...?"

"போதும்மா... எனக்கு நீ சொல்லுவதும் மாமா சொல்லுவதும் மட்டும்தான் முக்கியம்..."

"அம்மாவுக்கு இன்னைக்கு ரொம்ப வேலை இருக்கு. இங்கே ஒரு கடன்காரன் என் உயிரை‌‌ எடுக்கறதையே வேலையா வச்சிருக்கான். அவனை சாமாளிக்கவே இந்த ஆயுள் போதாது போல இருக்கு..." தன்னையும் மீறி உளறி விட்டிருந்தாள் சக்தி.

"யாருமா அந்த கடன்காரன்...?" என்ற இனியனின் குரலில் சிரிப்பும் ஆர்வமும் சேர்ந்து ஒலித்தது.

"அது என்... என்... பழைய பிரெண்ட் இனியா... இப்போது ரவுடியா இருக்காங்க... ஒரு எவிடென்ஸ் கூட ஸ்ட்ராங்கா கிடைக்க மாட்டேங்குது..." என்றவள் பெருமூச்சு விட்டாள்.

எதிர் முனையில் சிரித்த இனியன் "போலிசுக்கு ஏத்த ரவுடி போல... ஓகே ம்மா... ஐ லவ் யூ..." என்றான்.

"லவ் யூ டூ... வேலை முடிஞ்சதும் கால் பண்ணுறேன்..." என்றவள் திரும்பவும் அவளின் எதிரே கோபத்தில் முகம் சிவந்து நின்று கொண்டிருந்தான் மகேஷ். சக்தி அவளையும் அறியாமல் பயத்தில் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

"யாருடி அவன் என் பொண்டாட்டிக்கு ஐ லவ் யூ சொல்லுற அளவுக்கு தில் உள்ள ஆம்பள...?" என கேட்டவனின் குரல் சக்திக்கு அபாய சங்கொலி போல கேட்டது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே...
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top