நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

6.நான்தான் உந்தனுயிரே...

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
அக்னியை வணங்கியபடி அமர்ந்திருந்த மைவிழிக்கு உள்ளங்கைகள் வியர்த்தன. மொத்த சொந்தங்களும் நண்பர் கூட்டங்களும் மைவிழியையும் கதிரையும் ஆவலோடும் மகிழ்ச்சியோடும் மனநிறைவோடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

கதிருக்கு இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. ஐயர் சொல்வதையெல்லாம் தப்பில்லாமல் செய்வதற்கு மிக மிக கவனமாக இருந்தான். உறவினர்கள் முன்னால் சிரிப்பு பொருளாகி விடுவோமோ என அச்சப்பட்டு பொறுமையோடு அமர்ந்திருந்தான்.

தூரத்திலிருந்த மஞ்சதாலி இருவரின் இதயத்தையுமே பந்தய குதிரையை போல ஓட வைத்துக் கொண்டிருந்தது. விடுதலை பெற வாய்ப்பு உண்டு என தெரிந்திருந்தும் கூட தங்கள் இருவரையும் ஒன்றாக இணைக்க போகும் தாலிக்கயிரை பயம் நிறைந்த கண்களோடுதான் பார்த்தனர் இருவரும்.
மைவிழியின் அப்பா அவளை தாரை வார்த்து தருகையில் அவரது கண்களின் ஓரம் ஈரம் துளிர்த்தது.

மக்கள் நாதம் வாசித்தனர். கதிர் தாலிக்கயிரை மைவிழியின் கழுத்தில் கட்டினான். குங்கும பொட்டிட்டான். அங்கிருந்த அனைவரும் தங்கள் கையிலிருந்த அர்ச்சனையை மணமக்கள் மீது ஆசிர்வாதமாக தூவினர். மணமேடையை விட்டு எழுந்த மறுநிமிடமே மைவிழியின் மனம் மறுபடியும் பழையபடி அவளிடமே வந்து சேர்ந்தது. கதிரின் கையை பற்றி அக்னியை வலம் வருகையில் மைவிழிக்கு இது கனவாக இருக்கக் கூடாதா என ஆசையாக இருந்தது.

"இரண்டு பேரும் பெரியவங்க காலுல விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கங்க..." கூட்டத்தில் ஒரு கிழவி சொல்ல மைவிழி தன் தந்தை இருக்கும் இடம் நோக்கி நகர்ந்தாள். ஆனால் அவளை நகரவிடாமல் பிடித்து வைத்திருந்தது கதிரின் வலக்கரம். கதிர் தன் தந்தையிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்க செல்ல முயலும் போதுதான் தன் கரத்துடன் இணைந்திருந்த மைவிழியின் கரத்தை பார்த்தான். இருவரின் கண்களும் சந்தித்த அதே நேரத்தில் இருவருமே தங்களின் கரங்களின் இணைப்பை உடைக்க முயன்றனர்.

"கல்யாண ஜோடி ஒன்னா சேர்ந்துதான் ஆசிர்வாதம் வாங்கனும்..." அதே கிழவிதான் இம்முறையும் சொன்னாள்.

மைவிழி கதிரின் கையை பற்றி தன் திசைக்கு இழுத்தாள். அவளை இழுத்து நிறுத்தினான் கதிர். "முதல் ஆசிர்வாதம் எங்க அப்பாக்கிட்டதான் வாங்கனும்..."
"அவ்வளவு அவசியமா இருந்தா நீ மட்டும் போய் வாங்கிக்கோ... நான் என் முதல் ஆசிர்வாதத்தை எங்க அப்பாக்கிட்டதான் வாங்குவேன்..."

"பிரியறதுக்காக கல்யாணம் பண்ணிக்கறன்னு சொல்லிட்டு இப்படி முதல் ஆசிர்வாததுக்கு சண்டை போடுறிங்க..." மைவிழியின் காதோரம் கிசுகிசுத்தான் செழியன்.

"அது வேற டிபார்ட்மெண்ட்... இது வேற டிபார்ட்மெண்ட்... அவங்க அப்பாவை விட எங்கப்பா ஒன்னும் தாழ்த்தி கிடையாது..."

"அதுக்காக இப்படி சண்டை போட்டுட்டு நிக்க போறியா... அதுவும் கல்யாண மேடையிலயே..!?"

இவர்களை பார்த்து விட்டு இரு தந்தையரும் அவர்களே இணைந்து நின்றனர்.

"இப்போவாவது போய் ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்க... வந்த சொந்த பந்தமெல்லாம் சாப்பிட போயிட்டாங்க... நாமளும் போய் சாப்பிடலாம்.."

செழியனிடம் சரியென தலையசைத்து விட்டு கதிரை தன்னோடு இழுத்து சென்றாள் மைவிழி.

கதிரும் மைவிழியும் ஒருவரையொருவர் முறைத்தபடியே தங்களின் தந்தையவர்களிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கினர். மனதில் கடுகடுத்தபடியே மேடையிலிருந்த அனைத்து பெரிய மனிதர்களின் காலிலும் விழுந்து எழுந்தனர் இருவரும்.

"அம்மா காலுல விழுங்க..." மீண்டும் அதே கிழவி சொன்னாள்.

"ஒன்னும் தேவையில்ல..." இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சொல்லிவிட்டு ஒருவரையொருவர் முதல் நொடியில் வியப்போடும் மறு நொடி முறைப்போடும் பார்த்துக் கொண்டனர்.

"பெத்தவ காலுல விழுந்தா புண்ணியம்ப்பா..."

"அந்த புண்ணியம் எனக்கு தேவையில்ல..." கதிர் மைவிழியின் கை பிடியை விட்டு விட்டு மணமேடையிலிருந்து இறங்கினான்.

"நீயாவது உங்க அம்மா காலுல விழுடி.."

"அவங்க காலுல நான் விழுந்தாலும் அவங்க என்னை மனசார வாழ்த்த போறதில்ல... பிறகெதுக்கு வீணா விழுந்துக்கிட்டு எழுந்துக்கிட்டு... நீ வா செழியா நாம சாப்பிட போகலாம்.." அவனது கையை பிடித்துக் கொண்டு மணமேடையிலிருந்து கீழிறங்கினாள் மைவிழி.

"அம்மா அழறாங்க.." என்றாள் கீழே நின்றுக் கொண்டிருந்த மீரா.

செழியனோடு சேர்ந்து தானும் சில நொடிகள் நின்று விட்டாள் மைவிழி. செழியன் திரும்பி மேடையை பார்த்தான். ஆனால் மைவிழி சிலையாக நின்றாள். "எங்க அம்மா ஊருக்காக நடிக்கிறாங்க செழியா..." என்ற மைவிழியின் குரல் கரகரத்திருந்தது.

செழியனை தன்னோடு இழுத்தபடி உணவு கூடத்திற்கு வந்தாள் மைவிழி. கதிர் கூடத்தின் நடுவே இருந்த மேஜையில் அமர்ந்து விருந்தை ஒரு கட்டு கட்டிக் கொண்டிருந்தான். இவர்களுக்கு பின்னால் வந்த விஷ்வா இவர்கள் இருவரையும் தாண்டி சென்று நண்பனருகே நின்றான். செழியன் மைவிழியை அழைத்துச் சென்று கதிரின் அருகே அமர சொல்லிவிட்டு அவளின் மற்றொரு புறம் தானும் அமர்ந்தான்.

"மனுசனாடா நீ..!? நண்பன் நான் இங்க பட்டினியா இருக்க நீ ஒருத்தனும் இப்படி கட்டுறியேடா..?" வாயிலிருந்த உணவோடு விஷ்வாவை முறைத்தான் கதிர்.
"இப்படி வந்து உட்காருடா... பசியில காது அடைச்சிருச்சி... சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை எதுவும் பேசாத.." தன் அருகில் இருந்த இடத்தை சுட்டிக் காட்டி விட்டு மீண்டும் சாப்பிட ஆரம்பித்தான் அவன்.

"விழி உன் மாப்பிள்ளை பசியில இலையையும் சேர்த்து சாப்பிட போறாரு..." என்ற செழியனை ஓரக்கண்ணால் முறைத்து விட்டு உணவு பரிமாறுபவர்கள் திசைக்கு திரும்பினாள் மைவிழி.

"அண்ணா இங்கே மூணு இலை கொண்டு வாங்க... அப்படியே இருக்கற எல்லா வகை சாப்பாட்டையும் எடுத்துட்டு வாங்க..." அவளின் உச்சபட்ச குரலில் உணவு கூடத்தில் இருந்த மொத்த பேரும் இவர்களை திரும்பி பார்த்தனர். விஷ்வாவிற்கு முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. அவன் தன்னை அங்கிருந்து மறைய வைக்கும் சக்தி இல்லையே என நொந்துக் கொண்டு தலை கவிழ்ந்தான். செழியனோ தன் கையால் முகத்தை மறைக்க முயன்றான்.

"விழி ஏன் இப்படி எங்க மானத்தை வாங்கற.?"

"பசி பாத்திரம் அறியாதுன்னு சொல்வாங்க செழியா... நீதானே முன்ன பசிக்குதுன்னு சொன்ன..?"

இலை விரித்து உணவு பரிமாறினார் ஒருவர்.

"அந்த ஸ்வீட்டெல்லாம் டபுள் டபுளா வைங்க..." என்ற மைவிழியை கெஞ்சலாக பார்த்தான் செழியன்.

"விழி..!?"

"இது என் கல்யாணம் செழியா.. எனக்கு சாப்பிட கூட உரிமை இல்லையா..?" என்றவள் தன் முன்னிருந்த உணவை வேட்டையாட ஆரம்பித்தாள்.

"உங்க இரண்டு பேருக்கும் சோத்துல கூட ஒத்துப் போகுது..!" என்ற விஷ்வாவின் வார்த்தைகளை காதிலேயே வாங்காமல் சாப்பாட்டில் தலை கவிழ்ந்திருந்தான் கதிர்.

புகைப்பட கலைஞருடன் அங்கு வந்தாள் கதிரின் அம்மா. கதிரின் அம்மாவும் ஒரு புகைப்பட கலைஞர்தான். அவளுக்கென்று தனி ஸ்டுடியோ இருக்கிறது. அவளுக்கென்று அவளது வேலையில் நல்ல பெயரும் இருந்துக் கொண்டிருக்கிறது. அவளோடு வந்த அவளது அஸிஸ்டெண்ட் உணவு கூடத்தில் இருந்தவர்களை வீடியோ எடுக்க ஆரம்பித்தான்.

"பொண்ணையும் மாப்பிளையையும் பத்து நிமிஷம் கவர் பண்ணுப்பா..." அஸிஸ்டெண்டிடம் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள் அவள்.

வீடியோகிராபர் அருகில் வந்ததும் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு உணவில் கோலம் போட ஆரம்பித்தான் செழியன். உணவிலேயே கண்ணாயிருந்த மைவிழியை செழியன் ஒருபுறம் உலுக்க மறுபுறம் கதிரை விஷ்வா உலுக்கினான்.

"என்ன செழியா..?" எரிச்சலோடு நிமிர்ந்தவளிடம் வீடியோகிராபரை கண் காட்டினான்.

"அண்ணா... லைட் கண்ணுக்கு அடிக்குது... அந்த பக்கம் போய் வீடியோ எடுங்கன்னா..." என்றவள் மீண்டும் உணவுலகில் மூழ்கினாள்.

"பொண்ணு மாப்பிள்ளையை வீடியோ எடுக்க சொல்லியிருக்காங்க... கொஞ்சம் இந்த கேமராவை பாருங்க..." என்றவனை மைவிழி புரியாமல் பார்த்தாள்.
"கேமராதானே எங்களை வீடியோ எடுக்க போகுது... இதுக்கு நாங்க ஏன் கேமராவை பார்க்கனும்.. நியாயமா கேமராதானே எங்களை பார்க்கனும்.."

"ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஊட்டிக்கற மாதிரி போஸ் கொடுங்க.."

போட்டோகிராபர் சொல்லியதை கேட்டதும் மைவிழி தன் முகத்தை அஷ்டகோணலாக சுழித்தாள்.

"என்னால அப்படியெல்லாம் போஸ் தர முடியாது.."

போட்டோகிராபர் கடுப்புடன் தன் சீனியரை தேடினான்.

"அண்ணா..." கதிரை என்னவெனும் விதமாக பார்த்தான் கேமராமேன்.

"நீங்க உங்களோட மத்த வேலைகளை போய் பாருங்க... உங்க சீனியர் கேட்டா நான் உங்களை வீடியோ எடுக்க விடலன்னு சொல்லுங்க.." அவன் சரியென தலையசைத்து விட்டு செல்ல விஷ்வா "எதுக்கு இந்த சீன்..? ஒரு இரண்டு நிமிஷம் அந்த கேமராவை பார்த்து போஸ் கொடுத்தா குறைஞ்சிடுவியா..?" என்றான்.
"அவங்க சொல்லுற மாதிரியெல்லாம் போஸ் கொடுக்க என்னால முடியாது... இது என் கல்யாணம்தானே..? என்னை போட்டோ எடுக்க வேண்டாம்னு சொல்ல எனக்கு உரிமை இல்லையா..?" கதிர் கேட்க நினைத்ததை மைவிழி கேட்டாள்.

"ஜாடிகேத்த மூடி..." முனங்கினான் செழியன்.

"மேடம் உங்க பையன் அவங்க சாப்பிடுறத வீடியோ எடுக்க வேண்டாம்ன்னு சொல்லிட்டாரு.." என்ற போட்டோகிராபரிடம் புரிந்து கொண்டவளாக தலையசைத்தாள் கதிர் அம்மா.

"அவங்கள அப்புறமா கூப்பிட்டு ஜோடியா நிறைய போட்டோ எடுங்க.."

சாப்பிட்டு முடித்து உணவு கூடத்தை விட்டு வெளியே வந்தனர் நால்வரும்.

"செழியா என் கல்யாணத்துல எனக்கு பிடிச்ச ஒரே விசயம் சாப்பாடு மட்டுந்தான்டா..!" தன் வயிரை நீவியபடி சொன்னவளை சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு பார்த்தான் கதிர். அவனது வாழ்க்கையில் சந்தித்த ஒரு சின்ன பெண்ணை நினைவு படுத்தினாள் மைவிழி. தன் நினைவை கண்டு நடையை நிறுத்திவிட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்த கதிரின் தோள் தொட்டான் விஷ்வா.

"என்னடா..?"

"சும்மா.. என்னவோ யோசனைடா!" தலையை சிலுப்பிக் கொண்டு நடையை தொடர்ந்தவனுக்கு பழைய நினைவுகளை நினைக்காதபடி பாலா கற்றுத் தந்த பாடமே போதுமானதாக இருந்தது.

பழைய நினைவில் வாழ்ந்த அந்த சின்ன பெண்ணை நினைவுப்படுத்திய காரணமே பாலாவை கண் மூடி தனமாக கதிர் காதலிக்க காரணமானது. இப்போது மீண்டும் கனவா நினைவா என தெரியாத ஒருத்தியின் நினைவிற்காக மீண்டும் காதலில் விழவோ அது தரும் ஏமாற்றத்தையோ வலியையோ தாங்கிக் கொள்ளும் நிலையிலோ இல்லை கதிர்.

"போட்டோ எடுக்கணும்... இப்படி வரிங்களா..?" போட்டோகிராபரை மணமக்கள் இருவருமே முறைத்தனர்.

'வெட்டிக்க போற உறவுக்கு எதுக்குடா இத்தனை ஆதாரம்? பிரிய போற எங்களுக்கு எதுக்குடா இத்தனை சாட்சி..?'

முகத்தில் கடுகடுப்பை தக்க வைத்தபடி நின்று கொண்டிருந்த கதிரின் அருகே வந்தார் அவனின் அப்பா.

"சீக்கிரம் போய் போட்டோ எடுங்கடா..! நம்ம வீட்டுக்கு போகணும்... இன்னும் வரவேற்பு மறுவீடுன்னு நிறைய இருக்கு.."

"அப்பா இதுவே ரொம்ப அதிகம்.. என்னால இனி எந்த சடங்குலயும் கலந்துக்க முடியாது... நான் என் வீட்டுக்கு போறேன்.. ருத்ரா எங்கே? என் சாவியை தர சொல்லுங்க... நான் கிளம்பறேன்.."

"என்ன மாப்பிள்ளை இப்படி சொல்றிங்க..? சடங்கு சம்பிரதாயம் எல்லாம் உங்களுக்காகதானே செய்யுறோம்..!?" என்றபடி வந்தார் மைவிழியின் அப்பா. கதிருக்கு தன் தந்தையிடம் எடுத்தெறிந்து பேசுவது போல் அவரிடம் பேச சங்கடமாக இருந்தது.

"ஸாரிப்பா... இதுக்கும் மேலயும் என்னால எதுவும் முடியாது... கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சி இல்லையா... பிறகென்ன..? விடுங்க நாங்க கிளம்பறோம்.." தன் நெஞ்சின் நேரே கையை கட்டியபடி சொன்ன மைவிழியை முறைத்தார் அப்பா. அவரின் தோளில் கை போட்டார் கதிரின் அப்பா.

"விடுப்பா... அவங்களே இதோட போதும்ன்னு சொன்ன பிறகு நாம என்ன செய்யுறது..?" நண்பனுக்கு ஆறுதலாக சொன்னார் அவர்.

"சொந்தகாரங்ககிட்ட என்னப்பா சொல்லுறது..?"

"சொந்தகாரங்ககிட்ட ஏதாவது சொல்லி சமாளிக்கலாம்..." என்றவர் கதிரின் புறம் திரும்பினார். "ருத்ரா உன் வீட்டுலதான் இருக்கா... நீங்க கிளம்புங்க.." என்றார்.

கதிர் மைவிழியை பார்த்தான். வெகுநேர யோசனைக்கு பிறகு தன் வலக்கரத்தை அவளிடம் நீட்டினான்.

"கிளம்பலாமா..?"

மைவிழி யோசனையோடு சில நொடிகள் பார்த்தபிறகு அந்த கரத்தை பற்றினாள்.

நண்பர்களே...
இவர்களின் இணைந்த கரங்கள் பிரியாமல் இருக்க நீங்களும் விரும்புகிறீர்களா..? மறக்காமல் கருத்தில் கூறுங்கள்...

நான் வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த கதை பிடித்தால் மறக்காமல் vote பண்ணுங்க.. comment பண்ணுங்க... Share பண்ணுங்க... Follow பண்ணுங்க...
எனது எந்தன் நேசம் நாவலை படிக்க தவறாதீர்கள்...
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top