நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

அத்தியாயம் 10

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
அத்தியாயம் 10

சக்தி தன்னை சுட மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கை மகேஷிற்கு இருந்தது.

"சுட்டுடு சக்தி..."

மகேஷை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்.

"உனக்காக உயிரையும் தருவேன்னு நீ சொன்னது போல நான் பொய் சொல்ல மாட்டேன்... இது உன்னோட உயிர் சக்தி... நீ எப்ப வேணாலும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்..."

சக்தியின் மனம் தடுமாற ஆரம்பித்தது.

"என் நெத்தியில சுடாத சக்தி... என் நெஞ்சில சுடு... ஏனா அங்கேதான் உன்னை குடி வச்சிருக்கேன்... செத்த பிறகாவது நான் உன் நினைவு இல்லாம ஆன்ம சாந்தி அடையனும்ன்னா என்னை நீ நெஞ்சிலதான் சுடணும்..."

சக்திக்கு மனம் வலித்தது. அவளது கை லேசாக நடுங்கியது. மகேஷ் அதற்காகவே காத்திருந்தது போல சட்டென அவளது கையை பற்றி துப்பாக்கியை பிடுங்கினான்.

சக்திக்கு சில நொடிகளுக்கு பிறகே அவன் செய்த ஏமாற்று வேலை புரிய ஆரம்பித்தது.

இவனது நடிப்பிற்கு இப்படி ஏமாந்து போய் விட்டோமே என தன்னையே நொந்துக் கொண்டாள்.

"மகேஷ் நீ..."

அவளை மேலே பேச விடாமல் அவளின் உதடுகளின் மீது விரல் வைத்தவன் "ஸ்ஸ்... இனி நீ பேசக் கூடாது... நான்தான் பேசுவேன்... இந்த துப்பாக்கி உன் கைக்கு வரணும்னா இனி நீ என் பேச்சைதான் கேட்கணும்... சரியா..?" என்றான்.

எரிச்சலோடு சரியென தலையசைத்தாள். மகேஷ் துப்பாக்கியை தனது இடுப்பில் சொருகி கொண்டான்.

'குமரன் ஸார் ஏற்கனவே என் மேல் காண்டுல இருக்காரு... இதுல இவன்தான் என் துப்பாக்கியை பிடுங்கி கொண்டான்னு சொன்னா அவர் நம்பவா போறாரு..? துப்பாக்கியை அசால்ட்டாக வச்சிருந்தேன்னு சொல்லி அவரே என்னை சஸ்பெண்டு பண்ணிருவாரு... எப்படியாவது நல்ல முறையில பேசி இவன்கிட்ட இருந்து துப்பாக்கியை வாங்கியாகனும்... கடவுளே... இது என் சோதனை காலம்டா..'

"அது பொம்மை இல்ல... அந்த துப்பாக்கியை என்கிட்ட கொடுத்துடு மகேஷ்..."

"இதை வச்சி நான் பூஜையா பண்ண போறேன்..? நான் சொல்றபடி நடந்துக்க... இந்த துப்பாக்கியை தந்துடுறேன்.."

"என்ன செய்யனும்..?"

"என் கூட ஹோட்டலுக்கு வா..."

சக்திக்கு அவனை கொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது.

"நீ என்னை பத்தி என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க..? நான் ஒரு போலிஸ்காரி... நீ ஒரு ரவுடி... உன் கூட நான் ஹோட்டலுக்கு வரனுமா..? பார்க்கறவங்க என்னை பத்தி என்ன நினைப்பாங்க..? நான்..."

அவளை கை காட்டி நிறுத்தினான்.

"ஹோட்டல்ல சாப்பாடுதான் பிரதானம்... அது உனக்கு தெரியுமா..? உன்னை ஹோட்டலுக்கு சாப்பிடதான் கூப்பிட்டேன்னே தவிர ஹோட்டல்ல ரூம் புக் பண்ணி நீ நினைக்கிற மாதிரி நடந்துக்கறதுக்கு இல்ல... உனக்கு அந்த மாதிரி எண்ணம் இருந்தா ஸாரி... எனக்கு உன்னை பிடிக்கல... அதுவும் சுத்தமா பிடிக்கல..." அவனை வாய் திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சக்தி.

'என்ன பேச்சையே காணம்...? இதுதான் பேச்சுல மயங்கறதா..? அடிப்பாவி உன்னை பிடிக்கலன்னு என் வாயாலயே சொல்ல வச்சிட்டியேடி... பொய்யுன்னாலும் மனசு வலிக்குதுடி... ஆண்டவன் உன் இதயத்தை மட்டும் கல்லுல செஞ்சிட்டானா..?' என நினைத்தபடி அவளின் முன் சொடுக்கிட்டான்.

"மேடம் இங்கே பாருங்க... நீ அசந்து பார்க்கற அளவுக்கு நான் அவ்வளவு ஆண் அழகன் இல்ல..."

சக்தி சுய நினைவு பெற்றவளாக அவனை முறைத்தாள்.

"அக்கப்போர் கேஸ்டா..." அவள் தனக்குள் முனகினாள்.

"நீ சொன்னது கேட்டுடுச்சி... என் கூட இப்போ கிளம்பி வரிங்களா மேடம்..?"

தன்னை மேலும் கீழும் பார்த்து கொண்டாள்.

"என்ன மேடம்... வாங்க போகலாம்..."

"அது..‌." தன்னை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தவள் "நான்... டிரெஸ்... யூனிபார்ம்லயா வர முடியும்..?" என்றாள் தயக்கமாக.

அவளை தலை முதல் கால் வரை பார்த்தான். அவனது நெருக்கம் அவளை ஏற்கனவே ஏதோ செய்துக் கொண்டிருந்தது. இப்போது அவனது பார்வை அவளை கொல்லாமல் கொன்றுக் கொண்டிருக்கிறது. வீணாக போன வெட்கம் வேறு வந்து அவளின் கட்டுப்பாட்டை மீறி முகத்தை சிவக்க வைத்தது. சிவந்து போன முகத்தை அவனிடமிருந்து மறைக்க தலையை குனிந்து நிலத்தை பார்த்தாள்.

'ச்சே... எனக்கு மட்டும் ஏன் சுயக் கட்டுப்பாடு வேலை செய்ய மாட்டேங்குது..? இவனை பார்த்தாலே மனசு ஏதேதோ செய்யுது... இவன்கிட்டயிருந்து விலகி இருக்க நான் ஆயிரம் மடங்கு கஷ்டப்படுறேன். ஆனா இவன் அது அத்தனையையும் ஒரு நொடியில கலைச்சிடுறான்... மனசுக்கு கொஞ்சம் கூட வெட்கம் இல்ல இது மட்டும்தான் நல்லா தெரியுது...'

காக்கிசட்டையும்... காக்கி கால்சட்டை.... அள்ளி முடிந்த கொண்டை... அதிலிருந்து சிதறிய சில கற்றை கேசம்... கழுத்து பட்டன் போட்டிருந்தும் அதை தாண்டி வெளியே தெரிந்த ஒரு மெல்லிய செயின்...

'என் ஆளு யூனிபார்ம் போட்ட தேவதை... ஆண்டவன் இவளை உச்சந்தலை முடியிலயிருந்து உள்ளங்கால் பள்ளம் வரை பார்த்து பார்த்து அளவெடுத்து செஞ்சிருக்கான் போல... இவ ஒரு உயிருள்ள தங்க சிலைடா...' பெரு மூச்சோடு அவளது கழுத்தை பார்த்தான்.

"இந்த கழுத்துல நான் கட்டும் மஞ்ச தாலி மட்டும் இருந்திருந்தா சிலை இன்னும் கொஞ்சம் கலையா இருந்திருக்கும். ஆனா என்ன செய்ய..? என் தங்க சிலைக்கு மனச மட்டும் கடவுள் மண்ணாங்கட்டியில செஞ்சிட்டான் போல..." மெல்லிய குரலில் அவன் சலித்து கொண்டான்.

அவன் ஏதோ முனகுவதை கேட்டு நிமிர்ந்தாள்.

"ஏதாவது சொன்னியா..?"

"ம்..."

"என்ன..?"

"சுரைக்காயில உப்பு இல்ல... கத்தரிக்காயில காரம் இல்லன்னு.."

புரியாமல் அவனை பார்த்தவள் அவனது கேலி புரியவும் அவனை முறைத்தாள்.

"இந்த ட்ரெஸ்ஸே நல்லாதான் இருக்கு... வா... போகலாம்..."

மாட்டேன் என தலையசைத்தாள்.

"போலிஸ் யூனிபார்ம்ல உன் கூட வந்தா என் மொத்த இமேஜும் டேமேஜ் ஆகிடும்.."

"மனசாட்சியே இல்லை.. இமேஜை வச்சி என்ன பண்ண போற..?"

அவனை முறைத்த படியே ஸ்டேசனுக்குள் நுழைந்தாள்.

பத்து நிமிடத்தில் திரும்பி வந்தாள்.

இளம் மஞ்சள் புடவை அவளுக்காகவே நெய்தது போலிருந்தது. பின்னடலிடப்பட்டு முன் பக்கம் போட்டிருந்த பின்னல் இடுப்பை தொட்டு அசைந்து கொண்டிருந்தது நெற்றியில் இருந்த சிறு குங்கும பொட்டு அவளது எளிமைக்கு அழகு சேர்த்தது.

'சேலை கட்டிய சோலையொன்று..' என அவன் மனம் பாட ஆரம்பித்தது.

சக்தி அவன் முன் வந்து நின்றாள்.

"போகலாமா..?"

அவன் பதில் சொல்லாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்ன பாக்கற..?"

"மஞ்ச புடவையில மாரியாத்தா மாதிரியே இருக்க.."

அவள் கோபத்தை தடுக்க உதட்டை கடித்தபடி அவனை முறைத்தாள்.

அவனுக்கு அவளது கோப முகம் கண்ட பிறகே மனம் குளிர ஆரம்பித்தது.

"பாராட்டினாலும் முறைக்கிற... சரின்னு உண்மையை சொன்னாலும் முறைக்கற...‌ நீ மட்டும்தான் இப்படியா..? இல்ல மொத்த பெண் இனமுமே இப்படிதானா..? நான் எதுக்கு கேட்கறனா.."

அவனை பேச விடாமல் கை காட்டி நிறுத்தினாள்.

"போகலாமா..?" என்றாள் பற்களை கடித்தபடி.

அவர்கள் உணவகத்துக்குள் நுழைந்த போது ஒரே ஒரு மேஜை மட்டும் ஒரு மூலையில் காலியாக இருந்தது.

அவன் அமர்ந்த பிறகு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி தயக்கத்தோடு அமர்ந்தாள் சக்தி.

"என் கூட உட்கார்ந்து சாப்பிட அவ்வளவு தயக்கமா சக்தி..?" மகேஷின் குரலில் அவனையும் மீறி வலி தெரிந்தது.

சக்தி அவனை பார்ப்பதை தவிர்த்தாள்.

அவளுக்கு மகேஷை கண்டு பயம் இல்லை. ஆனால் மூர்த்தியை பற்றி யோசித்தாலே போதும்... அவளது கால்கள் தானாக நடுங்க ஆரம்பித்தது விடும்.
இவள் இப்போது பயப்படுவது கூட இவளுக்கு வரும் ஆபத்தை எண்ணி அல்ல. அவனுக்கு வரும் ஆபத்தை எண்ணிதான்.

காலம் எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறலாம். வாழ்க்கை இமை பொழுதில் தலைகீழாக மாறலாம். ஆனால் மூர்த்தியோடு இவளுக்கு ஏற்பட்ட பத்து நிமிட நிகழ்வை இவளால் கனவிலும் மறக்க முடியவில்லை. அவனை பற்றி நினைத்தால் போதும் இவளுக்கு வாய் கசப்புறுவதை தவிர்க்க முடியாது.

"என்ன சாப்பிடுறிங்க..?" என கேட்ட சர்வரை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் சக்தி.

சக்தி தனக்கு வேண்டியதை சொன்ன பிறகு மகேஷிடம் திரும்பினார் சர்வர்.

"அவ சொன்னதையே எனக்கும் கொண்டு வாங்க..." சர்வர் சென்றதும் இவள் புறம் திரும்பினான்.

"உங்க அப்பா எப்படி இருக்காரு..?"

"நல்லா இருக்கார்..." சக்தி மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

அதன் பிறகு அவன் எதுவும் பேசவில்லை. உணவு வந்ததும் இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

"அந்த குடும்பத்தை பார்த்தியா சக்தி..?" அவன் கண் காட்டிய திசையில் பார்த்தாள்.

கணவன், மனைவி, ஒரு மகன், ஒரு மகள் என ஒரு அழகான குடும்பம் அங்கே அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர்.

"அப்படி ஒரு குடும்பம் எனக்கும் இருக்கும்னு ரொம்ப வருசத்துக்கு முன்னால கற்பனை பண்ணி வச்சிருந்தேன்... அந்த குடும்பத்துல உன்னையும் சேர்த்து கற்பனை பண்ணியிருந்தேன்... உன் ஒருத்தியால என் கனவு கடைசி வரை நிறைவேறல... உன்னை சந்திச்சது நான் பண்ண பாவம்ன்னு நினைக்கிறேன்..."
அவனை பார்க்கையில் அவளுக்கு பரிதாபமாக இருந்தது.

'உன்னால நான் பட்ட கஷ்டம் உனக்கு புரியாது மகேஷ்... ஆனாலும் நீ சொல்வதை நான் ஒத்துக்கிறேன்... என்னை சந்திச்சது நீ பண்ண பாவம்தான் போல..'
"என்னோட ஒவ்வொரு கனவுலயும் என் ஒவ்வொரு கற்பனையிலயும் நீ இருந்த... இப்ப வரைக்கும் இருக்க... " அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது இதயத்தை ஈட்டி போல் துளைத்தது.

"என்னை மறந்துடுன்னு ரொம்ப வருசம் முன்னாடியே சொல்லிட்டேன் மகேஷ்..."

"நீ சொல்லிட்ட ஆனா என்னால முடியல..."

'என்னாலும் உன்னை மறக்க முடியவில்லை'என சொல்ல அவளின் மனம் கூப்பாடு போட்டது.

மகேஷ் தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி வந்துக் கொண்டிருந்த வார்த்தைகளுக்காக தன் உள் மனதை திட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

தன் முன் அமர்ந்து கொண்டிருந்தவளை கண்களால் அளந்துக் கொண்டிருந்தான் மகேஷ். அவள் அவனை பார்ப்பதை தவிர்த்து உணவு உண்பதில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளை பார்க்கும் நேரங்களிலெல்லாம் தன் மனமும் உடலும் தன்னை பழி வாங்குவதை அவன் அறிவான். ஆனால் அவளை காணாத பொழுதுகள் அவனது வாழ்நாளிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டவை என்பதை அவனால் மறுக்க முடியாது என்பதும் அவன் அறிந்ததே...

அன்றொரு நாள் சாமிநாதன் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்று இவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

சாமிநாதனும் கலையும் காதலித்ததை அறிந்த மகேஷ் கேட்ட முதல் கேள்வியே "எப்படிடா எங்க யாருக்கும் தெரியாம காதலிச்சிங்க..? நீ அவளை பார்க்கையில் உன் கண்ணுல எந்த ஒரு உணர்ச்சியையும் நாங்க பார்த்ததே இல்லையே...!" என்றுதான்.

"ஐ கேன் கன்ட்ரோல் மை பீலிங்க்ஸ்.." என்றவனை புரியாமல் பார்த்தான் மகேஷ்.

"பீலிங்க்ஸை கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலன்னாதானே காதலே...!?"

இவனது தோளை தட்டி சாமிநாதன் சொன்னான். "பீலிங்க்ஸை கன்ட்ரோல் பண்ண வேண்டிய நேரத்துல கன்ட்ரோல் பண்ணலன்னா அப்புறம் நம்ம பீலிங்க்ஸை எப்பவுமே காட்ட முடியாம போயிட சான்ஸ் இருக்கு..."

அன்று அவன் சொன்னது இன்று எந்த அளவிற்கு உண்மையாகி உள்ளது என்பதை புரிந்தவனுக்கு உணவு தொண்டைக் குழியிலேயே சிக்கிக் கொண்டது போலிருந்தது.

நண்பர்களே... கதை பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் vote பண்ணுங்க. Comment பண்ணுங்க. Share பண்ணுங்க.

எனது மற்றொரு நாவலான கை பிடித்த கண்ணாலா நாவலை படிக்க தவறாதீர்கள் நண்பர்களே...
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top