நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

அத்தியாயம் 11

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சக்தியை பார்த்தபடியே சாப்பிட்டு முடித்த மகேஷ் இலையிலிருந்து எழுந்து சென்றான்.

சக்தி தன் யோசனைகளின் பிடியிலிருந்து மீள முடியாதவளாக அமர்ந்திருந்தாள். மகேஷின் மீது தான் கொண்ட காதலை கொண்டாட ஒரு வாழ்க்கைதான் கிடைக்கவில்லையென்றால் கூட பரவாயில்லை. ஆனால் கடைசி வரை தன் காதலை சொல்ல வார்த்தைகளுக்கு கூட சக்தியில்லையே... என தன்னுள் நொந்திருந்தவள் தன் அருகே வந்து நின்ற சர்வரை கவனிக்கவில்லை.

"இன்னும் ஏதாவது வேணுங்களா..?"

நிமிர்ந்து பார்த்தவள் வேண்டாம் என தலையசைத்தாள். தன் முன் அமர்ந்திருந்த மகேஷை தேடினாள்.
"உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா..?" என் கேட்ட சர்வரை புரியாமல் பார்த்தாள்.

"இல்ல... ரொம்ப நேரமா ஏதோ யோசனையில் இருக்கிங்க... பார்த்தா நல்ல பொண்ணு மாதிரி இருக்கு. ஆனா மகேஷோடு வந்திருக்கிங்க..."

சக்தி தன்னருகே இருந்த கண்ணாடியில் தன்னை ஒருமுறை பார்த்துக் கொண்டாள்.

'நான் யாருன்னு தெரியாத அளவுக்கு இருக்கேனா..? நன்றி கடவுளே! இல்லன்னா எத்தனை பேர்க்கிட்ட பதில் சொல்லியிருக்கனுமோ..?'

"இந்த மகேஷ் கூட நான் எந்த பொண்ணையும் பார்த்தது இல்ல... ஆனா உங்க நல்லதுக்காக ஒன்னு சொல்றேன் கேளுங்க... இவனுக்கு எதிரி ரொம்ப அதிகம். யாராவது உங்களை அவனோடு பார்த்தா உங்க உயிருக்கே ஆபத்து..." என்றவனை புன்சிரிப்புடன் பார்த்தாள் சக்தி. பள்ளிகூடத்து பெண்ணை கண் முன் வன்புணர்வு கொண்டு சாகடித்தாலும் கண்டு கொள்ளாத உலகத்தில் முன் பின் தெரியாதவர்களுக்கு அறிவுரை கூறும் அந்த சர்வரை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்.

சக்தி சர்வரை புன்சிரிப்புடன் பார்ப்பதை கண்டு ஆத்திரத்துடன் அருகில் வந்தான் மகேஷ். சர்வர் சக்திக்கு கூறிய அறிவுரையை காதில் கேட்டவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. தன்னால் சக்திக்கு ஆபத்து வர வாய்ப்பு உண்டு என நினைத்தவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. சர்வர் இவனை கண்டதும் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றார்.

சக்தி உணவை முடித்துவிட்டு எழுந்தாள். மகேஷ் பில்லை கட்டி முடித்தபோது அருகில் வந்து நின்றாள்.
"போகலாமா..?"

தலையசைத்து விட்டு தன்னோடு நடந்தவனின் முகத்தில் கலை இழந்திருப்பதை கண்டாள். "ஏதாவது பிரச்சனையா..?" புரியாமல் பார்த்தான் மகேஷ்.

"உன் முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கே.."

நடப்பதை நிறுத்தி விட்டு இவளை பார்த்தான். "உனக்கு என்னோடு சேர்ந்து வர பயமா... என் எதிரிகளால உனக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்துடும்ன்னு..?"

இல்லை என தலையசைத்தாள். "நான் போலீஸ் மகேஷ்... பயப்பட வேண்டியது நான் இல்ல.."

மகேஷின் முகத்தில் உடனடியாக மகிழ்ச்சி புன்னகை பூத்தது.

"தேங்க்ஸ்.."

"எதுக்கு..?"

"என்னை விட்டு நீ விலகி இருந்தாலும் கூட பரவாயில்லை. ஆனா வீக்கா இல்லாம ஸ்ட்ராங்கா உன்னை நீயே மாத்திக்கிட்டதுக்கு.."

சக்தி பதில் ஏதும் சொல்லாமல் நடந்தாள். "உன்னை உன் வீட்டுல நானே விட்டுடுறேன்.."

"வேணாம்னு சொன்னா விட்டுட்டு போக போறியா..?" என கேட்டவளிடம் யோசித்து தலையசைத்தான்.

சக்திக்கு தனது செயல்களை கண்டு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவனிடமிருந்து விலகி இருக்க பாடாய் படுபவள் அவன் அருகிலிருக்கும் நேரத்தில் சுழலும் பூமி அப்படியே நின்று தன்னை இவனிடமிருந்து விலக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளக் கூடாதா என ஆசைப்பட்டாள்.

தன் தெருவின் முன் கார் நின்றதும் இறங்க முயன்றவளின் கரம் பற்றி நிறுத்தினான். திரும்பி அவள் பார்க்கையில் அவளது புறங்கையில் தன் இதழ் பதித்தான். அவளுக்கு முகம் சிவந்து விட்டது. வார்த்தைகள் உதடு தாண்டி வர மறுத்தன.

"இன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்க சக்தி..." அவள் கண்ணின் இமைகள் படபடக்க அவனை பார்த்தாள். இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அவன் கைபிடியிலிருந்த தன் கையை உருவிக்கொள்ள முயற்சித்தாள்.

"நீ என்னை விலக்கி வைக்க வைக்க உன் மேல நான் வச்ச நேசம் அதிகமாகுதே தவிர குறைய மாட்டேங்குது சக்தி... நீ என் கூட சேர்ந்து வாழலான்னு பரவாயில்ல... இப்படியே எங்கேயாவது இருந்து நான் உன்னை தினம் தினம் பார்த்தா போதும்... எதிரியோட இடத்திலிருந்து நீ என்கிட்ட பேசுற சில வார்த்தைகளே போதும்... இப்படியேவாது நிம்மதியா வாழ்ந்துட்டு செத்துப்போறேன்..." தன்னிடமிருந்த அவளின் துப்பாக்கியை அவளது உள்ளங்கையில் வைத்தான்.

அவனது வார்த்தைகள் பிடித்து வைத்திருந்த உண்மைகளை நன்றாக அறிவாள் சக்தி. தன் வயிற்றில் வளர்ந்த குழந்தையை உயிருடன் காப்பாற்ற யாரிடமும் சொல்லாமல் ஆக்ராவில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த செல்வாவின் வீட்டிற்கு சென்று அங்கு ஒரு வருடம் தங்கியிருந்தாள். திரும்பி வரவே விருப்பமில்லாதவள் தன் குழந்தை பிறந்த சில மாதங்களிலேயே அக்குழந்தையை பிரிந்து வர காரணமே இவன் இவளை பிரிந்ததால் தன்னிலை மறந்து திரிந்ததுதான். அதை எப்படி அவனிடம் சொல்வாள் அவள்.?

அவள் மௌனமாக காரிலிருந்து இறங்கினாள். அவனது வார்த்தைகளை சுமந்து கொண்டு அவளது இதயத்தை அவனிடமே விட்டு விட்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். தெருவின் கடைசியில் இருந்தது அவளது வீடு. தெருவிலிருந்த மற்ற வீடுகளில் இருந்தவர்கள் உறங்கி விட்டிருந்தனர் போல. காலியாக கடந்த தெருவில் தன் ஒரே இன்ப நினைவான இறந்த காலத்தை நினைத்தபடி நடந்தாள்.

அன்று அப்பா நேசத்தை பற்றி புரிய வைத்தபிறகு மறுநாள் காலையில் அவள் கல்லூரி சென்றதும் அவளது கண்கள் தேடியது மகேஷைதான். செல்வாவும் சாமிநாதனும் ஆளுக்கொரு புறம் அமர்ந்திருக்க இடையில் சிந்தனையோடு அமர்ந்திருந்தான் மகேஷ்.

"என்னடா யோசிக்கிற..?" என்ற செல்வாவை திரும்பி பார்த்தான்.

"சக்தி நேத்து என்னை அவ வீட்டுக்கு கூட்டி போனா.."

நம்பாமல் பார்த்தனர் நண்பர்கள் இருவரும். "சத்தியமா..! நேத்து அவங்க அம்மாவுக்கு நினைவுநாள்... ஆனா மேட்டர் அது இல்ல... அவங்க வீட்டுக்கு போய்ட்டு வந்ததிலிருந்து எனக்கும் அவளுக்கும் நடுவுல இருந்த தூரம் குறைஞ்ச மாதிரி இருக்கு... அவ என் கண்ணுக்கு நேத்து வரை தேவதையாதான் தெரிஞ்சா... ஆனா இன்னைக்கு அவ என் கண்ணுக்கு சாமி மாதிரி தெரியறா.." சாமிநாதன் தன் வாய் மீது கை வைத்தான்.

"சத்தியமா இது பங்கம்டா சாமி!"

"உனக்கு பொறாமை... அவள நேத்து வீட்டுல ரொம்ப இயல்பா பார்த்தேன்... அவ்வளவு அழகா தெரிஞ்சா என் கண்ணுக்கு! அவ எனக்காக பிறந்தவடா..."

"நீ எவ்வளவு வேணா பைத்தியம் போல உளரு... ஆனா என்கிட்ட அவ அழகை பத்தி வர்ணிக்காத.." என்ற செல்வாவை புரியாமல் பார்த்தான்.

"ஏன்..?"

"உன் அக்கா செக்ஸியா இருக்கான்னு நான் சொன்னா என்ன பண்ணுவ..?"

"செருப்பாலயே அடிப்பேன்..."

"அதேதான் எனக்கும்.. உன்ன விட வயசுல மூத்தவள உன் முன்னாடி வர்ணிச்சாலே உனக்கு இவ்வளவு கோபம் வருது... ஆனா சக்தி என் குட்டி தங்கைடா..! நீ அவளை காதலிக்கறத மட்டும்தான் என்னால ஏத்துக்க முடியும்... ஆனா நீ அவளை வர்ணிச்சா எனக்கு அன் ஈஸியா இருக்குடா.."

உதடு கடித்தபடி அவனை பார்த்தவன் "ஸாரி.." என்றான். சாமிநாதன் ஸாரி கேட்டவனை அடக்க மாட்டாத சிரிப்போடு பார்த்தான்.

சக்தி தயக்கத்தோடு தங்கள் அருகே வருவதை சாமிநாதன்தான் முதலில் பார்த்தான். தன் அருகிலிருந்த மகேஷின் இடுப்பில் முழங்கையால் இடித்தான். இடுப்பை தடவியபடி திரும்பி சாமிநாதனை முறைத்தான்.

"என்னடா..?" கோபமாக கேட்டவனிடன் கண் சைகை காட்டினான். அவன் கண் காட்டிய இடத்தில் சக்தியை பார்த்தவன் சட்டென தன் முகத்திலிருந்த கோபத்தை விலக்கி புன்னகை பூத்தான்.

"என்ன சக்தி..?" என கேட்டபடி முன்னால் நகர்ந்த செல்வாவை மனத்தில் திட்டி தீர்த்தான் மகேஷ்.

"ம... மகேஷ் கூட கொஞ்சம் பேசணும்.." இருவருக்கும் இடையிலிருந்து விலகி நின்றான் செல்வா.

அண்ணனை தயக்கமாக பார்த்தவள் "தனியா பேசணும்.." என்றாள். அதை கேட்டதும் மகேஷின் மனம் குட்டி கரணம் போட்டது. மகேஷை இன்னும் சற்று விலக்கி நிறுத்திவிட்டு பழிப்பு காட்டியபடி சக்தியை பின்தொடர்ந்தான்.

யாரும் அதிகம் வராத இடத்திற்கு வந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள் சக்தி.

"இங்க யாரும் இல்ல.." என்று வார்த்தைகளில் உறுதி கூறியவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அவள் பேச தொடங்கும் முன் கை காட்டி நிறுத்தினான் மகேஷ்.

"தயவுசெஞ்சி என்னை பிடிக்கலன்னு மட்டும் சொல்லிடாத... நமக்கு இன்னும் நிறைய டைம் இருக்கு. நீ நல்லா யோசிச்சிட்டு ஒரு மாசமோ ஒரு வருசமோ கழிச்சி கூட சொல்லு..." என்றவனை தன் சிரிப்பை மறைத்தபடி பார்த்தாள்.

"நீ என்கிட்ட உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்கவே இல்லையே..!?" மகேஷிற்கு தன்னையே அறைந்துக் கொள்ள வேண்டும் போல இருந்தது.

'லவ் பண்ணுறத விட முக்கியம் அதை சொல்லுறது..'

"ச... சக்தி உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கா.."

'பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லு.... பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லு...' கண்களை மூடியபடி மனதிற்குள் மனனம் செய்து கொண்டிருந்தவன் தன் கன்னத்தில் எதையோ உணர்ந்து கண் திறந்தான். 'அறைய போறாளா..?' ஆனால் அவளோ மெல்லிய முத்தம் ஒன்றை பதித்தாள்.

'கனவுன்னு சொல்லி யாராவது எழுப்பிடாதிங்க..' தன் எதிரில் தலை குனிந்து நின்றவளின் கன்னத்தில் கிள்ளினான். "ஸ்ஸ்.." கன்னத்தை தேய்த்தபடி நிமிர்ந்து அவனை புரியாமல் பார்த்தாள்.

"இது நிஜமாவே நிஜம்தான்... அட கடவுளே! சக்திக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கு... சக்திக்கு நிஜமாவே என்னை பிடிச்சிருக்கா... சக்தி எனக்கு முத்தம் கொடுத்திருக்கா.. சக்தி எனக்கு.." அவன் அடுத்த வார்த்தை கூறும் முன் சட்டென அவனது வாயை பொத்தினாள்.

"இன்னொரு வார்த்தை வெளியே வந்துச்சின்னா மகனே நான் உன்னை இங்கேயே புதைச்சிருவேன்... சரியா..?" சரியென அவன் தலையசைக்க தன் கையை பின்னால் எடுத்தாள்.

"எனக்கும் உன்னை பிடிச்சிருக்கு... எங்க வீட்டுல எங்க அப்பாவுக்கு ஓகே... உங்க வீட்டுல சம்மதம்ன்னா சொல்லு நாளைக்கே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்... ஆனா ஏமாத்திட்டு போக நினைச்ச உன்னை கொன்னுட்டு நானும் செத்துடுவேன்.."

"நானா..? நான் உன்னை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்... நீ ஏமாத்தினாலும் நான் ஏமாத்த மாட்டேன்.."

"அப்ப சரி... இந்த முத்த மேட்டரை யார்க்கிட்டயும் சொல்லாத.." திரும்பி போக முயன்றவளின் கரம் பற்றி நிறுத்தினான்.

"காதல் மேட்டரை சொல்லலாமா..?" யோசித்து விட்டு சரியென தலையசைத்தாள்.

கலை இவளது காதல் விசயம் அறிந்ததும் சக்தியை சந்தோசத்தில் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள்.

"மனசுக்கு பிடிச்ச மாதிரி வாழ நினைச்சியே இப்போதான் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்..."

ஆனால் சக்தி அப்போது கலையின் வார்த்தையிலிருந்த நிஜத்தை அறியவில்லை. தன் காதலுக்காக தன் சொந்த தாயையே பழி தந்த கலையை நினைக்கையில் சக்திக்கு மனதில் பாறாங்கல்லை வைத்தது போலிருந்தது.

'சொர்கத்துல இருக்கியா..? இல்ல நரகத்துல இருக்கியா கலை..? நீ செத்து ரொம்ப வருசமானாலும் கூட உன்னை மறக்க முடியல கலை... என் காதலுக்கு குறுக்க வந்த சாதிக்காக நான் என் காதலனை பிரிஞ்சேன்... ஆனா உன் காதலுக்கு குறுக்க வந்த அந்தஸ்த்தை உடைக்க உன் சொந்த அம்மாவையே பழி தந்துட்ட... ஆனாலும் பாரு கடைசியில உன் காதல் சொர்க்கத்துல சேரணும்ன்னு விதி இருந்திருக்கு...'

கலையை பற்றி யோசித்து நடந்தவள் தன்னை பின்தொடர்ந்து வந்த உருவத்தை கவனிக்கவில்லை. அந்த உருவம் தன் கையிலிருந்த கத்தியை சக்தியின் கழுத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்த போதும் அவள் அதை அறியவில்லை.

உங்களுக்கு சக்தியை பிடிச்சிருக்கா இல்ல மகேஷை பிடிச்சிருக்கான்னு மறக்கமா சொல்லுங்க நண்பர்களே...

கதை பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் vote பண்ணுங்க. Comment பண்ணுங்க.

எனது மற்றொரு நாவலான கை பிடித்த கண்ணாலா நாவலை படிக்க தவறாதீர்கள் நண்பர்களே...

 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top