நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

அத்தியாயம் 38

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சக்தி மகேஷின் அழைப்புக்கு பதில் அளித்தாள். "ஹலோ.."

"நீ இப்போ எங்க இருக்க..? என்கிட்ட கூட சொல்லாம எங்க போன..?"

சக்திக்கு அவனது திடீர் அவசரம் சுத்தமாக புரியவில்லை. தான் ஆக்ரா வந்தது அவனுக்கு தெரிந்தால் அதன் பிறகு அவனுக்கு செல்வாவை பற்றி தெரிய வரும். அதை விட முக்கியமாக இனியனை பற்றி தெரிய வரும் என எண்ணி பயந்தாள். அவனிடம் என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என யோசித்தாள்.

"எதுக்கு கேட்கற..? நீ ஒன்னும் என் காதலனோ இல்ல என் கணவனோ கிடையாது.. நான் எங்கே போனாலும் உன்கிட்ட சொல்லிட்டு போகணும்ன்னு எனக்கு எந்த ஒரு அவசியமும் கிடையாது.."

அவள் எப்போதும் போல கிண்டலாகதான் சொன்னாள். ஆனால் அது அவனின் இதயத்தில் பெரிய வலியை தந்தது. சக்தி தன் நெஞ்சில் இருக்கும் வலியால்தான் தன்னை இப்படி கேட்கிறாள் என நினைத்தான். தனது குடும்பம் அவளுக்கு செய்த துரோகத்தை மறக்க இயலாமல்தான் அவள் இவ்வளவு நாளும் தன்னையும் ஒரு எதிரியாக நினைப்பதாக எண்ணினான்.

அவன் பதில் ஏதும் பேசாமல் இருக்கவும் அவள் இந்த நல்ல சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என நினைத்தாள்.

"நான் ஒரு முக்கிய வேலையா வந்திருக்கேன்.. இப்போ உன்கிட்ட பேச கூட எனக்கு நேரம் இல்ல.. அதனால் நான் அப்புறம் டைம் கிடைச்சா போன் பண்றேன்.." என்றவள் சட்டென அழைப்பை துண்டித்துக் கொண்டாள்.

அவள் போனை வைத்த சற்று நேரத்தில் செல்வா தன் காரை நிறுத்தி விட்டு இறங்கி வருவது கண்களுக்கு தென்பட்டது. நல்ல உயரத்தில் இன்னும் தனது இளமை மாறாமல் இருந்த அவனுக்கு அவன் கண்களிலிருந்த கண்ணாடி அவனை இன்னும் அழகாக்கி காட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவன் இவளை கண்டதும் கையை ஆடினான். சக்தி பதிலுக்கு கையை ஆட்டிவிட்டு அவனருகே சென்றாள்.

"எதுக்காக என்னை இவ்வளவு அவசரமா வர சொன்ன..?"

"கார்ல ஏறு.. பேசிக்கிட்டே போகலாம்.." என்றவன் அவளுக்காக கதவை திறந்து விட்டாள்.

"இப்போதவது சொல்லேன்.." கார் சற்று தூரம் வந்த பிறகு கேட்டாள்.

"என் மச்சினனை உனக்கு நினைவு இருக்கா..?"

"அந்த டூரிஸ்ட் கைடுதானே..? நியாபகம் இருக்கு.. ஏன்..?"

"என் மச்சினனுக்கு இந்த முறை புதுசா ஒரு குரூப்பை கைட் பண்ற வேலை வந்திருந்தது.. தமிழ்நாட்டுல இருந்து வந்த ஸ்கூல் பசங்க கூடவே இருந்து அவங்களுக்கு ஆக்ராவை சுத்தி காட்டணும்.. இன்னைக்கு காலையில் அவனோட பைக் ரிப்பேர். அதனால நான் அவனை அந்த பசங்க வந்து தங்கியிருக்கற ஹோட்டலுக்கு கூட்டிப்போக வேண்டியதாயிருச்சி.."

சக்தி கொட்டாவி விட்டபடி சீட்டில் தலை சாய்த்தாள். "நீ அப்படியே சொல்லிக்கிட்டே இரு.. நான் இதுல ஏதாவது உருப்படியான செய்தி வரும்போது எழுந்துக்கறேன்.. ஏனா நீ அவ்வளவு மொக்க போடுற..?" அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு சொன்னாள்.

செல்வா அவளை முறைப்போடு பார்த்தான். "கலையோட பொண்ணை நான் பார்த்தேன்.."

சக்தி விலுக்கென எழுந்து அமர்ந்தாள். "என்ன சொன்ன.."

"அதுக்குள்ள உருப்படியான விசயம் சொல்லிட்டனா..?" என அவன் கிண்டலாக கேட்க "விளையாடாத.. எந்த கலைன்னு சொல்லு.." என்றாள் சந்தேகமாக.

"உன் பிரெண்ட் கலை.."

அவள் கசந்த சிரிப்போடு அவளை பார்த்தாள். "என்ன விளையாடுற நீ..? என் பிரெண்ட் செத்துட்டா.. உன் பிரெண்டுதான் கொன்னுட்டான்.." என்றவள் தன் விழியோரம் துளிர்த்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டாள்.

"நான் அன்னைக்கே சொன்னேன்.. மகேஷ் அவ்வளவு சீக்கிரத்துல யாரையும் கொல்ல மாட்டான்னு.. ஆனா நீதான் நம்பல.."

"எதையாவது செல்லி என்னை குழப்பாத.. எந்த கலைன்னு சொல்லு.."

"உன் பிரெண்ட் கலையோட இரட்டை குழந்தைகளில் ஒருத்தியை நான் இன்னைக்கு காலையில் என் மச்சானை ஹோட்டல்ல ட்ராப் பண்ணும் போது பார்த்தேன்.. அதை நீ போன்ல சொன்னா நம்ப மாட்டேன்னுதான் உன்னை நேர்ல வரவச்சேன்.."

"என்னை ஏப்ரல் பூல் பண்ண பாக்காத.." அவள் சொன்ன அதே நேரத்தில் சட்டென காரை நிறுத்தினான் செல்வா. அவள் கோபமாகவும் சந்தேகமாகவும் அவனை பார்த்தாள். ஆனால் அவனா அவளுக்கு பின்னால் இருந்த ஜன்னல் வழியாக வேறு எங்கோ பார்த்தான். சக்தி சில நெடிகளுக்கு பிறகே அவனது கண்களின் பார்வை சென்ற திசையை உணர்ந்தாள். அவன் பார்வை குடியிருக்கும் இடத்திற்கு தனது பார்வையை திருப்பினாள்.

அங்கிருந்த பூங்கா ஒன்றில் பள்ளி சிறுமிகள் கலகலப்பாக பேசியபடி ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அதில் இருந்த சிறுமிகளில் ஒருத்தி அசப்பில் கலையின் உருவத்தில் இருந்தாள்.

"அந்த பொண்ணை பார்த்துதான் என்னை இவ்வளவு அவசரமா வர வச்சியா..? அசப்புல அவ கலை மாதிரி இருப்பதால் அவதான் செத்துபோன கலையோட பொண்ணுன்னு எப்படி சொல்ற..?"

செல்வா பல்லை கடித்து தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். "பைத்தியம் நீ.. உன்னையெல்லாம் அவன் எப்படிதான் காதலிக்கிறானோ..? உன்கூட அரை மணி நேரம் பேசவே எனக்கு அவ்வளவு கடுப்பாகுது.. மனுசங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாத உனக்கு எல்லாத்தையும் தெளிவா சொன்னாதான் புரியும்.. ஆனா அதையும் விலாவாரியா கேட்க மனசு வராது உனக்கு.." அவன் கோபமாக சொன்னான்.

செல்வா அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் கோபம் கொள்ளமாட்டான். அதனால் இதில் தான் அறியாத ஏதோ ஓர் விசயம் உள்ளதை புரிந்துக் கொண்டாள்.

"நான் குறுக்க பேசல.. நீ மேல சொல்லு.." அவள் அமைதி குரலில் அவனை சமாதானம் செய்ய முயன்றாள்.

"நான் இன்னைக்கு காலையில் என் மச்சானை ஹோட்டல்ல ட்ராப் பண்ண போனபோது அவன் கைட் பண்ண வேண்டிய ஸ்கூல் பிள்ளைங்க வரிசையா ஹோட்டலை விட்டு வெளியே வந்தாங்க.. அந்த வரிசையில இருந்த அந்த பொண்ணு என்னை தாண்டி போகும் போது அவ கழுத்துல இருந்த ஐடி கார்ட் அறுந்து என் காலடியில் விழுந்துடுச்சி.. ஆனா அதை அந்த பொண்ணு பாக்கல.. அதனால அதை நான் கையில எடுத்து அந்த பொண்ணுக்கிட்ட கொடுக்க போனேன்.. அப்போ எதேச்சையா ஐடி கார்டை பார்த்தபோதுதான் அவளோட பேரண்ட்ஸ் பேரை அதுல பார்த்தேன்.. இருந்தாலும் சந்தேகத்தோடு அவளை நைசா விசாரிச்சி அவ தன்னோடு கூடவே வச்சிருந்த அவங்க பேமிலி போட்டோவை வாங்கி பார்த்தபோதுதான் அவ கலையோட பொண்ணுன்னு கன்பார்ம் ஆச்சி.. இந்த எதேச்சை சந்திப்பை நீ நேர்ல சொன்னாவே நம்ப மாட்டேன்னு தெரியும்.. அதனாலதான் உன்னையே இங்க வரவச்சேன்.."

சக்திக்கு அவன் சொன்ன விசயங்கள் மனதில் பதியவே வெகுநேரம் ஆனது. கலை உயிரோடுதான் இருக்கிறாள் என நம்ப அவளால் முடியவே இல்லை. கலையின் அம்மா இறந்த மறுநாள் அவள் மகேஷின் மாந்தோப்பிற்கு சென்றபோது மகேஷ் கையிலிருந்த கத்தியில் சொட்டிய ரத்தத்தை வருடங்கள் கடந்தாலும் அவள் எப்படி மறப்பாள்.? அவள் கேட்ட கேள்விக்கு அவன் சொன்ன 'அவர்களை கொன்று விட்டேன்' என்ற பதிலை கனவில் கூட மறக்காத சக்தி இதையெல்லாம் எப்படி நிஜத்தில் நம்புவாள்..?

காரிலிருந்து கீழே இறங்கி அந்த பூங்காவை நோக்கி வேகமாக நடந்தாள் சக்தி. அவள் பூங்கா நுழைவாயிலில் நுழையும் முன் அவளை கை பிடித்து நிறுத்தினான் செல்வா.

"என்ன பண்ண போற..?"

"அந்த பொண்ணுக்கிட்ட போய் கலை எங்க இருக்கான்னு விசாரிக்க போறேன்.."

"உன்னை முன்ன பின்ன பார்க்காத அந்த பொண்ணு நீ கேட்டவுடனே எல்லா தகவலையும் சொல்லிட போறாளா..? நீ நார்மலா எங்கக்கிட்ட பேசினாலே நாங்க பயந்து போய் நாலடி தள்ளி நிற்போம்.. இதுல நீ அந்த அப்பாவி சின்ன பொண்ணுக்கிட்ட பேச போறியாக்கும்.. நீ இங்கேயே இரு.. நான் அந்த பொண்ணுக்கிட்ட பேசி தனியா கூட்டி வரேன்.."

அவளை அங்கேயே நிறுத்தி விட்டு அவன் பொன்னாவை தேடி சென்றான். இவனை கண்டதும் அவள் காலையில் பார்த்த முகமென புரிந்து மென்மையாக சிரித்தாள்.

சற்று தயங்கியபடியே அவளருகே வந்தான் செல்வா. "பொன்னா.. நாம காலையில் மீட் பண்ணோமே உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா..?"

அவள் ஆமோதித்து தலையசைத்தாள்.

"அதோ அங்கே இருக்காங்களே அந்த ஆன்டி உங்கிட்ட பேச ஆசைப்படுறாங்க.. என் கூட வரியா..?" அவள் சக்தியை சந்தேகமாக பார்த்தாள்.

"நீ பயப்பட வேண்டாம்.. உன்கிட்ட சில கேள்விகள் கேட்கணும்.. அவ்வளவுதான்.."

பொன்னா சற்று தயங்கினாள். அறியாத ஊரில் அவன் தமிழ் பேசிய காரணமே அவளுக்கு சற்று தைரியத்தை தந்தது. தனது ஆசிரியையிடம் சொல்லி விட்டு செல்வாவோடு சேர்ந்து சக்தியின் அருகே சென்றாள்.

தன் அருகே வந்த பெண்ணை சக்தி கவனமாக தலை முதல் கால் வரை ஆராய்ந்தாள். கலையின் சாயல் அவளிடம் நன்றாக தெரிந்தது. "உன் பேர் என்ன பாப்பா..?"

"பொன்னா.." அவள் மருண்டு போய் பார்த்தபடி சொன்னாள்.

"பயப்படாத.. நான் கெட்டவ கிடையாது.. உண்மையை சொல்லணும்ன்னா நான் உன் அம்மாவோட பிரெண்ட்.." என்றவள் அவளை அழைத்துக் கொண்டு சென்று அருகிருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தாள்

செல்வா நெற்றியில் அறைந்து கொண்டான். "இப்படியா எடுத்த எடுப்பில் சொல்வது..?'

அந்த பெண் நம்பாமல் அவளை பார்த்தாள். "நீ என்னை நம்பலதானே.. சரி இரு.. உனக்கு நான் ஆதாரம் காட்டுறேன்.." என்றவள் தனது போனை எடுத்து போட்டோ கேலரியை திறந்தாள். கலையின் தந்தையோடு அவள் எடுத்துக் கொண்ட போட்டோவை பொன்னாவிடம் காட்டினாள்.

"இதை பார்த்தியா.. உன் தாத்தாவோடு நான் எடுத்துக் கொண்ட போட்டோ.." பொன்னா இதுவரை அவளது தாத்தாவை பற்றி கேள்விப்பட்டதே இல்லை. அதனால் இப்போது சற்று சந்தேகம் அதிகமாகி சக்தியை விட்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்தாள். அவளது முக மாற்றம் கண்டு சக்திக்கு வருத்தமாக இருந்தது.

"உனக்கு உன் தாத்தாவை தெரியல போல.. விடு.. உன் அப்பா அவனோட வீட்டாளுங்களையாவது காட்டிருப்பான்.. இதோ பாரு.. உன் அத்தை கூடவும் உன் பாட்டி கூடவும் சேர்ந்து நான் எடுத்த போட்டோ.."

பொன்னா இம்முறையும் அந்த போட்டோவில் இருப்பவர்களை பார்த்ததில்லை என்ற அர்த்ததில் தலையசைத்தாள்.

"எங்களுக்கு எந்த சொந்தகாரங்களும் இல்லைன்னு என் அப்பாவும் அம்மாவும் சொல்லியிருக்காங்க.."
பொன்னா சென்னதை கேட்டு சக்தியின் முகம் வாடிப்போனது.

"நீ உன் வீடு எங்கேயிருக்குன்னு மட்டும் சொல்றியா..? நானே நேரா உன் அம்மாக்கிட்ட போய் மத்த விசயத்தை பேசிக்கறேன்.."

பொன்னா பென்ஞ்சிலிருந்து எழுந்து நின்றாள். "எனக்கு உங்களை பார்த்தா சந்தேகமா இருக்கு.. நான் என் டீச்சர்க்கிட்ட கம்ப்ளைண்ட் பண்ண போறேன்.." என்றவளின் கையை அவசரமாக பற்றினாள் சக்தி. ஆனால் அதே நேரத்தில் மகேஷ் அவளுக்கு போன் செய்தான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்பு உள்ளங்களே...
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN