நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

அத்தியாயம் 45

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
மகேஷ் சக்தியின் கிண்டலை கேட்டு சிரித்தான். "ரவுடியும் வேண்டாம்.. போலிஸும் வேண்டாம்.. நாம இரண்டு பேரும் பழையபடி காதலர்களாவே இருப்போமே.. இல்லன்னா கணவன் மனைவியா கூட இருக்கலாம்.."

இப்போது சக்தி சிரித்தாள். "காமெடி பண்ணாத.. நீ இப்படி ஏதாவது கிறுக்கு தனம் செஞ்சா நான் அப்புறம் இந்த வீட்டை விட்டு கிளம்பிடுவேன்.." என்றாள்.

மகேஷ் அவளை முறைத்து விட்டு அவளது உடைகளை தனது அலமாரியில் அடுக்க ஆரம்பித்தான்.

"இதென்னடா.. இந்த ஆண் சிங்கத்துக்கு வந்த சோதனை..?" என புலம்பினான்.

முத்து அன்றைய நாள் முழுக்க வீட்டிற்கே வரவில்லை. இரவு வெகு நேரம் கழித்துதான் வீடு வந்தார். அவர் வரும்போது அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர். அவரும் அவர்களோடு அமர்ந்தார்.

தலை குனிந்து அமர்ந்த வண்ணம் தனக்கு முன்னால் பரிமாறப்பட்ட உணவை சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.

"சாப்பாடு நல்லாருக்கா மாமா..?" சக்தியின் குரலை அருகில் கேட்டதும் திடுக்கிட்டு திரும்பி பார்த்தார் முத்து.

சக்தி தன் கையில் குழம்பு கரண்டியை பிடித்தபடி நின்றிருந்தாள்.

'அவர் சாப்பிட்டு முடிச்ச பிறகு இதை கேட்டிருக்கலாம்.. இப்ப இவர் பசியோடு எழ போறாரு.. சக்தி நீ நிஜமாவே பழி வாங்குறியா..?' என ஆச்சரியத்தோடு நினைத்தான் மகேஷ்.

"உன்னை யார் சாப்பிடும் இடத்துக்கெல்லாம் வர சொன்னது..? ச்சீ.. இவ பரிமாறிய உணவை சாப்பிட்டேனே..!" முத்து புலம்பியது கண்டு சக்திக்கு கோபமாக வந்தது.

"நீங்க சாப்பிட்ட சாப்பாடு கூட நான் சமைச்சதுதான்.. அதுக்கென்ன செய்ய போறிங்க..?" சக்தி தெனாவட்டாக கேட்க அவர் அங்கிருந்த மற்றவர்களை பார்த்தார். பொன்னி தலையை நிமிராமல் சாப்பிட்டாள். சந்தியா அங்கு முத்து இருப்பதை பொருட்படுத்தாமல் சாப்பிடுவதில் கவனமாக இருந்தாள். மகேஷும் தலை நிமிரவே இல்லை. மூர்த்தி நிமிர்ந்து விட்டு இவர் பார்வையை கண்டு உடனடியாக தலை குனிந்துக் கொண்டான்.

"ஓ.. இங்கே எல்லோரும் ஒரே அணியாக இணைஞ்சாச்சா..? நான் எல்லோரும் உங்களுக்கு பைத்தியக்காரன் மாதிரி தெரியறனா..? இவளை இந்த நிமிஷமே வீட்டை விட்டு அனுப்பலன்னா நான் மனுசனாவே இருக்க மாட்டேன்.." முத்து கத்தினார்.

சந்தியா எழுந்து நின்றாள். "நைட்டு நேரத்துல இப்படி கத்தாதிங்க தாத்தா.. நீங்க இப்பவும் மனுசன் கிடையாது.. ஒருத்தர் வாழ்க்கையை அழிச்சி அந்த சந்தோசத்துல வாழ நினைக்காதிங்க.‌. இத்தனை வருசம் கழிச்சு என் மாமா இப்போதான் நிம்மதியா சாப்பிடுறாரு.. உங்களுக்கு ஜீரணிக்காத காரணத்துக்காக எங்களையும் பட்டினி இருக்க சொல்லாதிங்க.. உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லன்னா நீங்க இந்த வீட்டை விட்டு போங்க.. மத்தவங்க யாரும் போக மாட்டாங்க.." சந்தியாவின் பதிலுரை கேட்டு மூர்த்தி அசந்து போனான்.

முத்து சந்தியாவை நெருப்பாக பார்த்தார். அவரது பார்வை அவளிடம் சிறு மாற்றத்தை கூட தரவில்லை.

"சந்தியாம்மா.. என்ன இது..? இப்படியா பெரியவங்களை எதிர்த்து பேசுவ..?" மகேஷ் அவளிடம் சத்தமிட்டான்.

சந்தியா மகேஷை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள். "பெரியவங்களை போல அவர் முதலில் நடந்துக்கட்டும்.. அவருக்கென்ன பெரிய கடவுள்ன்னு நினைப்பா..? அவரோட அதிகாரத்தை அவருக்குள்ளயே வச்சிக்க சொல்லுங்க.. இந்த வீட்டுல அவருக்கென்ன உரிமை இருக்கோ அந்த உரிமை எனக்கும் இருக்கு.. எனக்கென்ன உரிமை இருக்கோ அதுதான் சக்தி அத்தைக்கும் இருக்கு.. நீங்க கட்டின பொண்டாட்டியை அவர் இவ்வளவு கேவலமா பேசுறாரு.. இப்பவே நீங்க இதை கேட்கல.. அப்படின்னா அப்ப மட்டும் கேட்டிருக்கவா போறிங்க..? உங்களுக்கு வெறும் பேச்சுக்குதான் இவங்க காதலியா..? இவங்களை பாதுகாக்குற பொறுப்பு உங்களை சேரலையா..?" சந்தியா மகேஷையே எதிர்த்து கேள்வி கேட்கவும் மூர்த்திக்கு தன் மகள் திடீரென பெரியவளாக வளர்ந்து விட்டதை போலிருந்தது.

சந்தியா இந்த கேள்வியை கேட்டவுடன் மகேஷ்க்கு சக்தி தன் குழந்தையை இழந்து நிற்கும் காட்சிதான் கண் முன் வந்து போனது. 'தவறுக்கெல்லாம் சொந்தக்காரன் நானேதான்.. அன்னைக்கு என்னால என் குழந்தையை பத்திரமா காப்பாத்தி இந்த பூமிக்கு கொண்டுவர முடியல.. எனக்கு என்ன அருகதை இருக்கு சந்தியாக்கிட்ட சத்தம் போட..?' மகேஷ் தனக்குள் யோசித்து துவண்டு போனான்.

முத்து சந்தியாவை ஆத்திரத்தோடு பார்த்தார். "சின்ன பொண்ணுன்னு செல்லம் கொடுத்தது தப்பா போச்சி.." அவர் அடுத்தது பேசும் முன் சந்தியா குறுக்கிட்டாள்.

"வயசான மனுசன்னு உங்களுக்கு நாங்க மரியாதை கொடுத்ததும் கூட தப்பாதான் போச்சி.." சந்தியா இதை சொல்லி முடித்தவுடன் சக்தி அவளின் முகத்தை பற்றி தன் பக்கம் திரும்பினாள்.

"நீ அமைதியா உட்கார்ந்து சாப்பிடு‌.. நான் இவரை பார்த்துக்கறேன்.. சின்ன பொண்ணு தேவையில்லாம வார்த்தைகளை விடாதே.." என்றாள்.

சந்தியா தன் தாத்தாவை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு அமர்ந்தாள்.

"உங்க எல்லாருக்கும் நேரம் பார்த்து அறிவுரை தரேன்.." என்ற முத்து அங்கிருந்த மொத்த பேரையும் முறைத்து விட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தார்.

மகேஷ் அவர் செல்வதையே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். "அங்கே என்ன பார்வை..? பாசம் ரொம்ப பொங்கினா அவர் கூடவே நீயும் கூட கிளம்பு.." என்றாள் அம்மா.

மகேஷ் அதிர்ச்சியோடு அம்மாவை பார்த்தான். "நீங்களுமா..?"

"அவரால் நான் எத்தனை நாள் பட்டினியா படுத்திருக்கேன் தெரியுமா..? ஆக்கி வச்ச சோறை அள்ளி சாப்பிட மனமில்லாம சாப்பாட்டு பாத்திரத்தை மூடி வச்சிட்டு போயிருக்கேன் தெரியுமா..? பசியின் உணர்வை இவ்வளவு நாளா அவர் அறியல.. இனியாவது பசி தெரியட்டும்.. எல்லா சாதி எல்லா மத மனுசங்களுக்கும் ஒரே மாதிரிதான் பசிக்கும்ன்னு தெரிஞ்சிக்கட்டும்.." அம்மா சொல்லி விட்டு சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தாள்.

மகேஷ் சக்தியை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவள் கரண்டியை பிடித்தபடி அவனைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 'என்ன..?' என்றாள் கண் அசைவில்.

ஒன்றுமில்லை என தலையாட்டிவிட்டு சாப்பாட்டில் தலை கவிழ்ந்தான் மகேஷ்.

முத்துவிற்கு ஆத்திரம் எல்லை மீறிக் கொண்டிருந்தது. "கேவலம் ஒரு கீழ்ச்சாதிக்காரிக்காக என்னையே வீட்டை விட்டு போக சொல்றாங்க.. அவங்க சாதியோட பழக்க வழக்கம் வச்சிக்கிட்டா நம்ம சாமிக்கு ஆகாதுன்னு எங்க அப்பா ஆயிரம் முறை சொல்லியிருக்காரு.." என எரிச்சலோடு சொல்லிக் கொண்டே மாந்தோப்பை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார் அவர்.

இரவின் மடியில் தவழ்ந்துக் கொண்டிருந்தது வெண்ணிலா. சக்தி உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டிருந்தாள். அறையிலிருந்த ஸோபாவில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்தான் மகேஷ். தனது ஃபோனை தேடி எடுத்துக் கொண்டு பால்கனிக்கு சென்றான்.

செல்வாவின் நம்பருக்கு அழைத்தான். அவன் அழைப்பை ஏற்றவுடன் "உனக்கு எத்தனை பசங்க..?" என்றான்.
"ஒரு பொண்ணு.." என பதில் சொன்னான் செல்வா.

"அப்ப அந்த இனியன் யாரு..?" மகேஷ் சந்தேகமாக கேட்டான்‌.

"என் தத்து மகன்.. அவனை பத்தி நான் யார்க்கிட்டயும் சொன்னது இல்ல.. உனக்கு யார் சொன்னது..?" செல்வா எல்லாம் தெரிந்தும் தெரியாதவனாக திருப்பி கேட்டான். 'ஒரு கொடுமைகார தங்கச்சியையும் ஒரு கொடூர நண்பனையும் வச்சிக்கிட்டு நான் படுற பாடு.. அந்த ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்..'

மகேஷ் தனது குரலை சரி செய்துக் கொண்டான். "சக்தி அன்னைக்கு பேச்சு வாக்குல சொன்னா.. உன் தத்து மகன்கிட்ட ஒன்னு சொல்றியா..?"

'சொல்லி தொலை..' என மனதில் நினைத்தவன் "சொல்லுப்பா.." என்றான் தித்திக்கும் குரலில்.

"என் பொண்டாட்டிக்கு ஐ லவ் யூ சொல்ல வேண்டாம்ன்னு சொல்லு.. எனக்கு அது அன் ஈஸியா இருக்கு.."
செல்வாவிற்கு அளவில்லா எரிச்சலாக இருந்தது. ஆனாலும் தன் கோபத்தை அவனிடம் காட்டும் சூழ்நிலையில் தான் இல்லை என்பதை உணர்ந்து "சரி சொல்றேன்.." என்றான் பற்களை கடித்தபடி.

"சரிடா.. குட் நைட்.."

மகேஷ் தொடர்பை துண்டித்து கொள்ள செல்வா போனை வெறித்தான். "என்ன மனுசன் இவன்..? இந்த சின்ன பையன் லவ் யூன்னு சொன்னதால் அவனுக்கென்ன நட்டம்..? பொசஸிவ்னெஸை பாரு.. அவன் மொகரையை பாரு.. எருமை.. இந்த நைட்ல ஃபோனை பண்ணி தூங்கறவங்க உயிரை வாங்கறான்... இவன் வேற சும்மாவே ஆடுவான்.. இப்ப சலங்கையும் கட்டியாச்சி.. எப்படியெல்லாம் ஆட போறானோ..?" புலம்பிக் கொண்டு படுக்கையில் வீழ்ந்தான் செல்வா.

சக்தி காலையில் கண் விழித்தபோது அவள் முன்னால் மகேஷ் காபி கோப்பையோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தான். "காபி குடி.." என்றான்.

"என்ன.. பல்லை கூட வெளக்காமயா..?" என கேட்டவள் அவனை மேலும் கீழும் பார்த்து விட்டு குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

"சுத்தகாரியாம்.. இவங்களுக்கு எங்க தெரிய போகுது பல் விளக்காம குடிக்கற காபியோட ருசி.." என்றவன் காபியை ஒரு விழுங்கு குடித்தான்.

சக்தி சற்று நேரத்தில் குளியலறையில் இருந்து முகத்தை துடைத்தபடி வெளியே வந்தாள்.
"இந்தா காபி.. இப்பவாவது குடி.." என்றான் மகேஷ்.

"நீ குடிச்ச காப்பியை குடிக்க மாட்டேன் நான்.." என்றவள் டவலை அவன் மீது எறிந்து விட்டு அறையை விட்டு வெளியே நடந்தாள்.

"எப்படி கண்டு பிடிச்சிருப்பா..?" என்று எண்ணியபடி காப்பியை பார்த்தான் மகேஷ்.

சக்தியை எதிர் கொண்டு வந்து காபியை தந்து சென்றாள் சந்தியா. சக்தி காப்பியோடு அறையினுள் வந்து அமர்ந்தாள்.

மகேஷ் அவளை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளுக்கே அது ஒரு மாதிரியாக இருந்தது.

"எதுக்கு என்னை இப்படி பார்க்கற..?" என்றாள் பொறுக்க முடியாமல்.

"நான் காலம் காலமா கை தேடிய பொக்கிஷம்.. இன்னைக்கு என் கண் முன்னாடி என் ரூம்ல இருக்கு.." என்றவனின் குரலில் இருந்த காதலை உணர்ந்தவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியவில்லை. மௌனமாக கால் விரலில் கோலம் போட்டாள்.

இனியன் கல்லூரி செல்ல அவசர அவசரமாக தயாராகி கொண்டிருந்தான். அவனின் அத்தை தன் மகளுக்கு தலை வாரிவிட்டு கொண்டிருந்தாள். அவள் முன்னால் ஐந்து நிமிடத்திற்கு மேல் நிற்க கூட அவனுக்கு தைரியம் இருப்பதில்லை. என்னவோ ஒரு மனகசப்பு. ஒரு விதமான வட துருவ தென் துருவ வேற்றுமை.
கல்லூரியிலிருந்து பயணம் அழைத்து செல்வதாக சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதற்கு கட்ட வேண்டிய பணத்திற்கு நேற்றே மாமாவிடம் சொல்லி வைத்திருந்தான் அவன். ஆனால் மாமா இன்னும் பணத்தை தரவில்லை. கல்லூரி செல்ல நேரமும் கடந்துக் கொண்டிருந்தது.

அவசரத்தோடு மாமாவின் அறைக்கு சென்று "மாமா.. எனக்கு தர வேண்டிய பைசாவ தாங்க.. எனக்கு டைம் ஆயிட்டிருக்கு.." என்றான்.

"டேபிள்ல போனுக்கு கீழே வச்சிருக்கேன் பாரு.." என குளியலறையில் இருந்து கத்தினான் செல்வா.
இனியன் போனுக்கு அடியில் இருந்த பணத்தை எடுத்து பாக்கெட்டில் பத்திரப்படுத்திய நேரத்தில் செல்வாவின் போனுக்கு வாட்சப்பில் ஒரு மெஸேஜ் வந்தது.

இனியன் புதிதாக நம்பர் இருப்பதை கண்டு வாட்சப் மெஸேஜை திறந்தான். உள்ளே அவனது அம்மா மாலையும் கழுத்துமாக ஒருவனோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே...

கதை பிடிச்சிருந்தா மறக்காம vote and comment பண்ணுங்க நட்புள்ளங்களே
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top