நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

63. தவத்தின் வரம் நீ

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
மைவிழி அம்மாவின் தோளை உலுக்கினாள்.

"என்ன ஆச்சிம்மா..?" என்றாள்.

"முட்டாள் தனத்தின் சிகரமாக இருந்து தன் வாழ்க்கையை தொலைச்ச ஒரு பொண்ணு திடீர்ன்னு நினைவுக்கு வந்துட்டா விழி.." என்றவள் உணவை பார்த்தாள். உணவு ஏனோ தொண்டையில் இறங்க மறுத்தது.
அப்பா அவளை விழியெடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

"முட்டாளா இருந்தா என்ன..? முட்டாள்களுக்கும் இங்கே வாழ்க்கை இருக்கு.. இல்லன்னா நான் இவ்வளவு நாள் வாழ முடியுமா..? நாளைக்கு நானும் வரேன்.. இரண்டு பேரும் சேர்ந்து போகலாம்.." என்றார் அவர்.
ஆனால் அவளின் முகத்தில் அலட்சியம் மட்டும்தான் இருந்தது.

மைவிழியும் கதிரும் எதுவும் புரியாமல் சாப்பிட்டு முடித்தனர். அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு அவள் உணவை உண்ணாமலேயே எழுந்து கொண்டாள்.

அவள் அறைக்குள் நுழைந்து நாளை பயணத்திற்கான பொருட்களை எடுத்து வைக்க துவங்கியபோது அவளின் பின்னால் வந்து நின்றார் கதிரின் அப்பா.

"என் திங்க்ஸையும் பேக் பண்ணிடு.." என அவர் சொன்ன கணம் பத்ரகாளியாக திரும்பினாள் அவள்.

"எதுக்கு..? இனியும் உங்க பாதுகாப்பு எனக்கு தேவைப்படும்ன்னு நினைக்கிறிங்களா..? முதல் நாள் நான் கூப்பிட்ட போது வந்திருந்தாலே எனக்கு இரண்டாம் முறை பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டிருக்காது.. எல்லாம் முடிஞ்சி நான் மனசுக்குள்ள செத்து நடமாடும் பிணமான பிறகு எதுக்கு உங்க பாதுகாப்பு..?"

"தப்பு என் மேலதான்.. போதுமா..? நான் இதை உணரும்போது நீயே உன்னை பாதுக்காக்குற அளவுக்கு முன்னேறிட்ட.. அதனால நான் உனக்கு துணைக்கு வர தேவையே இல்லாம போயிடுச்சி.."

"அப்புறம் ஏன் இப்ப புதுசா கூட வரிங்க..?"

"ஒரு ஹனிமூன் மாதிரி நினைச்சிக்கோயேன்.. அப்படியே ஜாலியா ஊரை சுத்திட்டு வரலாம்.." என்றவர் அவளின் நெற்றியில் விழுந்த முடிகளை காதோரம் ஒதுக்கி விட்டார்.

அவளின் முகத்தில் சிறு புன்னகை மலர்ந்தது. இறந்த காலத்தின் மீது நிகழ்காலம் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் கூட வாழ்வது நிகழ்காலத்தில்தானே தவிர இறந்த காலத்தில் அல்ல என்பதை தெளிவாக அறிவாள் அவள்.

மறுநாள் காலையில் சீக்கிரத்திலேயே எழுந்து விட்டாள் மைவிழி. ஏனோ தூக்கம் வர மறுத்து விட்டது. உறக்கத்தில் இருந்த கதிரை சற்று நேரம் ரசித்து விட்டு எழுந்தவள் வெளியே நடந்தாள்.

ஹாலில் விளக்கு எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. மேஜையின் மீது ஒரு பேப்பர் காற்றில் படபடத்து கொண்டிருந்தது. அம்மாவும் அப்பாவும் மீண்டும் வீட்டிற்கு வர நான்கு நாட்களுக்கு மேலாகும் என எழுதி இருந்தது அதில்.

கிச்சனுக்கு சென்று பிரிட்ஜை திறந்து பால் பாக்கெட்டை வெளியில் எடுத்தாள். டீ போட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது திடீரென ஆரஞ்சு மிட்டாயின் மீது ஆசை வந்துவிட அலமாரியை திறந்து ஆரஞ்சு மிட்டாய் இருந்த பாட்டிலை எடுத்தாள். இரண்டு மிட்டாய்களை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டாள். மிட்டாய் சொர்க்கமென இருந்தது. இந்த மிட்டாய் எப்படி திடீரென இவ்வளவு சுவையுள்ளதாக மாறியது என குழம்பியபடியே இன்னும் மிட்டாய்களை அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டாள்.

பொழுது விடிந்து விட்டதை அறிந்து எழுந்த கதிர் வெளியே வந்த போது மைவிழி ஆரஞ்சு மிட்டாய் பாட்டிலை காலி செய்து கவிழ்த்து வைத்திருந்தாள்.

"அந்த காபியை எடு.." என கொட்டாவி விட்டபடி சொன்னவனிடம் காப்பி கோப்பையை நீட்டியவள் "எனக்கு ஆரஞ்சு மிட்டாய் வேணும்.." என்றாள்.

"செகண்ட் ஷெல்ப்ல இருக்கும் பாரு.." என சொல்லியபடி காப்பியை குடித்தவன் முன்னால் காலி பாட்டிலை காட்டினாள் அவள்.

காலி பாட்டிலை கண்டவன் அதிர்ச்சியில் கவனம் சிதறி காப்பியை அதிகமாய் குடித்து நாக்கை சுட்டுக் கொண்டான். காப்பியை தூரமாக வைத்து விட்டு அவனை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான் அவன்.

"இதுல இருந்த மிட்டாயை ஆளுக்கு இரண்டா சாப்பிட்டா கூட ஐம்பது பேர் சாப்பிடலாம் தெரியுமா..? எதுக்கு இப்படி ஒரே நாளுல எல்லாத்தையும் காலி பண்ணி வச்சிருக்க..?"

அவன் இயல்பாகதான் கேட்டான். ஆனால் அவள் கண்களில் இருந்து பெரிய கண்ணீர் துளிகள் கன்னத்தில் உருண்டு விழுந்தது.

"எனக்கு மிட்டாய் வேணும்.." என்றவள் மூக்கை உறிஞ்சினாள்.

கதிருக்கு அவளை பார்க்கும் போது தொலைந்து போன நாய்க்குட்டியின் நினைவு வந்தது. அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டவன் அவளின் முதுகில் வருடி தந்தான்.

"மிட்டாய்தானே..? நான் உனக்கு வாங்கிட்டு வரேன்.. பத்து பாக்கெட் வாங்கிட்டு வரேன்.. நீ இதுக்கெல்லாம் அழலாமா..? இந்த கதிர் எதுக்கு இருக்கான்.. நீ சொல்றதையெல்லாம் செய்யதானே இருக்கான்? இதுக்கெல்லாம் இப்படி அழலாமா..?" அவன் ஏதேதோ சமாதானம் சொல்லியபிறகு அவளின் அழுகை நின்றது.

முகத்தை அவன் சட்டையில் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தாள்.

"நான் இன்னைக்கு வேலைக்கு போகணும்.. நீ நிறைய மிட்டாய் வாங்கிட்டு வந்து வை.. நான் சாயங்காலம் வந்து சாப்பிடுறேன்.." என குழந்தை போல் கேட்டவளுக்கு சரியென தலையை அசைத்தான் கதிர்.
மருத்துவமனையில் அன்று அதிகமாகவே வேலை இருந்தது மைவிழிக்கு. மதிய உணவு இடைவேளையின் போது ரேகாவை தேடி சென்றாள்.

"வா விழி.. காலையில் இருந்து காத்திருக்கேன்.. உன் முகத்தை எனக்கு காட்டிட்டு போனாதான் என்ன..? இங்கே உனக்கான ஒரு வெறிதனமான லவ்வர் இருப்பதையே மறந்துட்டியா..?" என வழக்கம் போல உற்காசமான குரலில் கேட்டாள்.

மைவிழி தயக்கத்தோடு அவள் முன்னால் அமர்ந்தாள்.

"நான் ஒரு டவுட் கேட்கட்டா..?" என்றாள் தயக்கமாக.

"கேளு டார்லிங்.." என்றவளை கையை பிசைந்தபடி பார்த்தாள்.

"பிரகனென்டா இருந்தா எந்த மாதிரி சிம்டம்ஸ் இருக்கும்..? வாமிட்டும் மயக்கமும் கட்டாயமா இருக்கும்தானே..?"

"அப்படி எல்லாம் இல்ல.. சாதாரணமா எதுவுமே தெரியாம கூட இருக்கும். நீ ஏன் இதை கேட்கற..?" என சந்தேகமாக கேட்டாள் ரேகா.
மைவிழி தலை குனிந்தாள். "பதினைஞ்சி நாளைக்கு மேல ஆச்சி.. எனக்கு எப்பவுமே டேட் இர்ரெகுலரா இருந்ததே இல்ல.." என்றவள் அதை சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளாகவே முகம் சிவந்து போனது.

"வாவ்.. சூப்பரான விசயத்தை இப்படி சொல்றியே.. சரி வா கன்பார்ம் பண்ணிக்கலாம்.." என்றவள் எழுந்து வந்து அவளின் கையை பிடித்து இழுத்தாள்.

"எங்கே..?" என குழப்பமாக கேட்டவளை தனியறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் ரேகா.

"டிரெஸை லூஸ் பண்ணிக்கிட்டு இந்த பெட் மேல படு.." என்றவளை கலவரமாக பார்த்தாள் மைவிழி.

"இதுல பயப்பட ஒன்னும் இல்ல.. இது அல்ட்ரா சவுண்ட் ஸ்கேனிங் பண்ற இடம்தான்.." என்றவள் அவள் படுத்த பிறகு தனது வேலையை ஆரம்பித்தாள்.

சற்று நேரத்திலேயே சந்தோசத்தில் விசிலடிக்க ஆரம்பித்தவளை புரியாமல் பார்த்தாள் மைவிழி. அந்த கம்ப்யூட்டர் ஸ்க்ரீனில் அவளுக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை.

"இங்கே பார்த்தியா ஒரு சின்ன புள்ளி.. இதான் உன் குழந்தை.." என அவள் சொல்லவும் மைவிழிக்கு ஆயிரம் மடங்கு சந்தோசமும் ஆயிரம் விதமான கேள்விகளும் தோன்றியது.

ரேகா ஸ்கேனை பிரிண்ட் போட்டு அவளின் கையில் தந்தாள்.

"இரண்டு மூணு மாசம் பத்திரமா இரு.." என அவள் சொல்லியபோது யோசனைகளோடு தலையை ஆட்டினாள்.

மைவிழியின் குழப்ப முகத்தை கண்டு பெருமூச்சி விட்டாள் ரேகா.
"நீ வீட்டுக்கு கிளம்பு விழி.. நான் இவங்ககிட்ட சொல்லிக்கிறேன்.." என்றவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும் இது போல் ஒரு செய்தி எத்தனை விதமான எண்ணங்களை தரும் என்று.

மைவிழி தலையசைத்து விட்டு வெளியே நடந்தாள்.

வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் ஸ்கூட்டியை அவளால் சரியாக ஓட்ட முடியவில்லை. ஒரு மரத்தடியில் ஸ்கூட்டியை நிறுத்தி விட்டு அங்கிருந்த ஒரு கல்லின் மீது அமர்ந்தாள். தன் பேக்கை திறந்து ஸ்கேன் ரிப்போர்டை எடுத்து பார்த்தாள். கருப்பின் நடுவே தெரிந்த வெள்ளை புள்ளியை விரல்களால் தடவினாள்.

படிப்பு என்னவாகும் என்ற கேள்விதான் அவளுக்குள் முதலில் எழுந்தது. இந்த விசயம் கதிருக்கு தெரிந்தால் அவன் என்ன நினைப்பான் என்று யோசித்தாள். சீக்கிரத்திலேயே உருவாகி விட்ட குழந்தை என்பதால் வெறுத்து விடுவானோ என நினைத்து பயந்தாள். மாமியாரும் மாமனாரும் சீக்கிரம் தாத்தா பாட்டி ஆக இருப்பதால் கோபித்துக் கொள்வார்களோ என பயந்தாள். திருமணமாகி பல வருடமான ருத்ரா இன்னும் சும்மா இருக்கையில் தான் குழந்தையோடு இருப்பதால் ருத்ரா தன்னை வெறுத்து விடுவாளோ என நினைத்து பயந்தாள்.

நடுங்கும் கரங்களோடு தன் கைபேசியை கையில் எடுத்தாள்.
கதிரோடு பேச ஆசைக் கொண்டாள். ஆனால் பயமும் தயக்கமும் அவளை போன் செய்ய விடவில்லை.

'ஹலோ..' என ஒரு மெஸேஜை அனுப்பினாள். அவன் பதில் சொல்வான் என காத்திருந்தாள். ஐந்து நிமிடங்களுக்கு பிறகும் அவனுடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை.

வியர்த்த முகத்தோடு 'நான் பிரகனென்டா இருக்கேன்.. உனக்கு இது ஓகேவா..?' என அனுப்பினாள்.

பதில் வரவில்லை. அவன் போனை எங்கேயோ வைத்து விட்டு டிவியை பார்த்து கொண்டிருக்கிறான் போல எண்ணினாள் அவள்.

'எனக்கு பயமா இருக்கு கதிர். உனக்கு இந்த குழந்தையை உனக்கு பிடிக்குமா பிடிக்காதான்னு தெரியல.. நான் எப்படி காலேஜ் போறதுன்னு தெரியல.. அம்மாவும் அப்பாவும் ருத்ரா அக்காவும் கோபப்படுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு.. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.. பயமா இருக்கு..' என தட்டச்சு செய்து அனுப்பியவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் முத்துகள் உருண்டோடியது.

போனின் ஸ்க்ரீனையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள் மைவிழி. அந்த போனின் திரை ஒளிருவதற்காக காத்திருந்தாள். நொடிகள் நிமிடங்களாகியது. நிமிடங்கள் மணியாக உருமாற ஆரம்பித்த நேரத்தில் அவளே காத்திருந்து பொறுமை இழந்து விட்டாள்.

தனக்கு தானே தைரியம் சொல்லி கொண்டு எழுந்து நின்றாள். கதிரை நேரில் பார்க்க அவளுக்கு தயக்கமாகதான் இருந்தது. ஆனால் அதை எப்போதும் தவிர்த்து விட முடியாது என புரிந்துக் கொண்டவள் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு ஸ்கூட்டியில் அமர்ந்தாள்.

வீட்டின் முன் ஸ்கூட்டியை நிறுத்தி விட்டு இறங்கியவள் வியர்த்த தன் உள்ளங்கையை துப்பட்டாவில் துடைத்துக் கொண்டாள்.

தனது ஹேண்ட் பேக்கை கையில் எடுத்துக் கொண்டவள் தயக்கமாக வீட்டின் கதவை திறந்தாள்.

"உன் புருசன் பண்ண நியாயத்தை நீயாவது கேளும்மா.." என ஒரு குரல் வர குழப்பமாக நிமிர்ந்து குரல் வந்த திசையை பார்த்தாள்.

பெண் ஒருத்தி அழுத கண்களும் கலைந்த தலையுமாக நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் எதிரே கதிர் கோபத்தின் முழு உருவமாக நின்றுக் கொண்டிருந்தான். மைவிழி இருவரையும் குழப்பமாக பார்த்தாள்.

அந்த பெண் மைவிழியின் அருகே வந்தாள். "நான் பாலா.. உன் வீட்டுகாரனோட எக்ஸ் லவ்வர்.. இப்ப இவன் குழந்தைக்கு அம்மா.." என்றாள்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..

VOTE
COMMENT
FOLLOW
SHARE
 
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN
Top