நிகரில்லா வானவில்

நீங்கள் REGISTER செய்த உறுப்பினராக இருந்தால், தயவுசெய்து LOGIN செய்க , நீங்கள் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டால் REGISTER Now என்பதைக் கிளிக் செய்க.. .

சர்வாதிகாரம் 4

Sevanthi durai

நிகரில்லா வானவில் எழுத்தாளர்
Staff member
சந்தியா இனியனின் கை பிடியிலிருந்து தன் கையை உருவி கொள்ள முயன்றாள். ஆனால் இரும்பாக இருந்தது அவனது கையின் பிடி. அதனால் பற்களை கடித்தபடி தலை குனிந்து நின்றாள் அவள்.

"சாப்பிடலாம்‌.. வாடா ப்பா.." என்று அழைத்தாள் பொன்னி‌.

இனியன் சந்தியாவையும் தன்னோடு அழைத்து சென்றான்.

"நான் சாப்பிட்டுட்டேன்.." என்றாள் அவளுக்கே கேட்காத குரலில்.

இனியன் அவளை ஒருநொடி நின்று பார்த்தான்.

"இன்னொரு முறை சாப்பிடுவதால நீ ஒன்னும் குறைஞ்சிட போறதில்ல.." என்றவன் அவளை டைனிங் டேபிள் முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் அமர வைத்தான். அவனே ஒரு தட்டை எடுத்து அவள் முன்னால் வைத்து உணவை பரிமாறவும் செய்தான்.

சக்தி கண்களை உருட்டி மகேஷை பார்த்தாள். "பெத்த தாய்.. நான் சாப்பிடேனான்னு கேட்டானா அவன்..?" என்றாள் மெல்லிய குரலில் கோபத்தோடு.

மகேஷ் சிரித்தபடியே அவளை தனியாக இழுத்து வந்தான். "நீ வர வர ரொம்ப மாமியாராவும் மருமகளாவும் ஆகிட்ட.. எங்க அம்மாவையும் குறை சொல்லுற.. இப்ப மகன் மருமக மேல வச்ச பாசத்தையும் குறை சொல்லுற.. உனக்கு சாப்பிட்டியான்னு கேட்கணும் அவ்வளவுதானே..? நான் உனக்கு ஊட்டியே விடுறேன்.. வா.." என அவன் கை பிடித்து இழுக்க, அவனிடமிருந்து விலகி நின்றாள் சக்தி.

"எனக்கு ஒன்னும் நீ ஊட்டி விட வேண்டாம்.. நான் என் வேலையை பார்க்க போறேன்.. நீயே போய் உன் அம்மாவையும் மகனையும் கொஞ்சிட்டு உட்கார்ந்திரு.." என்றவள் அவனை விலக்கி நிறுத்திவிட்டு நடந்தாள். மகேஷ் நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டு அவளை பின்தொடர்ந்து நடந்தான்.

சந்தியா தனக்கு உணவு பரிமாறியவனை முறைக்க ஆசைப்பட்டாள். தட்டு நிறைய உணவை கொட்டி வைத்தவன் தன்னை எருமை மாடாக எண்ணி விட்டானோ என நினைத்து அவனை திட்டி தீர்த்தவளுக்கு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து முறைக்கத்தான் திராணி இல்லை.

அவள் அருகில் அமர்ந்த இனியனை பாசத்தோடு பார்த்தபடியே உணவை பரிமாறினாள் பொன்னி.

பேரனை தலை முதல் கால் வரை பார்த்து வியந்து போனாள் பொன்னி. தனது பேரன் அவன், அதுவும் வீர திருமகனாய் உருவம் கொண்டுள்ளவன் தன் வாரிசு என்ற எண்ணத்தில் அவனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள்.

இனியனோ தன் அருகே இருந்த சந்தியா உணவை கை தொடாமல் இருப்பதை கண்டு குழப்பமாக அவளின் தோளை தொட்டான்.

"என்ன வேடிக்கை..? சாப்பிடு.." என்று அவன் அதட்டலாக சொல்லவும் சந்தியாவின் முகம் நொடியில் பொலிவிழந்து போனது. பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளது மேனியில் குடியேறியது‌.

குனிந்த தலையை நிமிர்த்தாமல் உணவை எடுத்து உண்டவளுக்கு உணவு தொண்டையின் கீழே செல்ல மறுத்தது.

உயிர் வளர்க்கும் உணவு கூட பிடிக்காதவர்கள் பரிமாறுகையில் விஷமாய் தோன்றும் என்பதை புரிந்துக் கொண்டாள் சந்தியா.

கடமைகென இரண்டு பருக்கைகளை உண்டவள் இனியன் தன் பசி தீர்க்கும் கவனத்தோடு இருக்கும் போதே எழுந்து விட்டாள்.

இனியன்‌ தன்னை கவனிக்கும் முன் தனது அறைக்குள் வந்து நுழைந்து கொண்டாள்.

பொன்னி பேரனின் அருகே அமர்ந்து அவனுக்கு வேண்டியது அனைத்தையும் பார்த்து பார்த்து பரிமாறினாள்.

"உன் அத்தை இப்பவும் உன்னை ஏதாவது சொன்னாளா..?" என்று விசாரித்தாள் அவள்.

இந்த ஐந்து வருடத்தில் இனியனும் பாட்டியும் தினம் தினம் போனில் உரையாடி உள்ளனர். அதனால் இனியன் அதற்கு முன் தன் வாழ்நாளில் நடந்த அத்தனையையும் பாட்டியிடம் ஒப்பித்து விட்டான்.

"இல்ல பாட்டி.. நான் இந்த குடும்பத்தோட வாரிசுன்னு தெரிஞ்சதிலிருந்து என்னை ஏதும் சொல்லுறது இல்ல.. என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க.. இதைதான் நான் போன்லயே உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேனே.."

பொன்னி வேண்டாமென்றேதான் இதை மீண்டும் கேட்டாள்.

"எத்தனை முறை சொன்னா என்னப்பா.. இந்த குடும்பத்தோட ஒரே வாரிசு நீ.. உங்க அப்பாவும் அம்மாவும் உன்னை அனாதை மாதிரி யார் வீட்டுலயோ வளர விட்டுட்டாங்களேன்னு ஆதங்கம்தான்.. பச்சை குழந்தையிலிருந்து என் பேரன் அனாதையா வளர்ந்துட்டானேங்கற வருத்தம்தான்.. யாராவது தான் பெத்த பிள்ளையை யாரோ ஒருத்திக்கிட்ட ஏச்சு பேச்சு வாங்க விடுவாளா..? நானா இருந்திருந்தா எனக்கு வேலை வேணாம்.. புள்ளை மட்டும் போதும்ன்னு இருந்திருப்பேன்.. ஆனா எல்லாரும் அப்படியா..?" என்றவள் குரலை சற்று உயர்த்தித்தான் சொன்னாள்.

சக்தி கோபத்தோடு கையை முறுக்கியபடி தன் அறையை விட்டு வெளியே நடக்க முயன்றாள். ஆனால் மகேஷ் அவளெதிரே கை எடுத்து கும்பிடவும் பல்லை கடித்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தாள் அவள்‌.

"உன் அம்மா ஓவரா பண்றாங்க.. நான் என் வேலைக்காக அவனை விட்டுட்டு வரல.. உனக்காகதான் விட்டுட்டு வந்தேன்.. எல்லாம் தெரிஞ்சும் இவங்க மறுபடியும் இதே மாதிரி பேசிட்டு இருந்தாங்கன்னா அப்புறம் நான் மனுசியாவே இருக்க மாட்டேன் பார்த்துக்க.. வயசான காலத்துல உன் அம்மாவை அமைதியா இருக்க சொல்லு.. அப்புறம் நான் கொடுமைகார மருமகளா மாறின பிறகு அழுது வச்சிடாத.." கோபத்தோடு சொன்னவள் சுவர் பக்கம் முகத்தை திருப்பி கொண்டு அமர்ந்தாள்.

பாட்டி சொன்ன சொல் ஒன்று சந்தியாவின் காயம் பட்ட இதயத்தை மேலும் ரணமாக்கியது.

அவன்தான் இந்த வீட்டின் ஒரே ஒரு வாரிசு என பாட்டி சொல்லியது சந்தியாவை நேரடியாக காயப்படுத்தி விட்டது. இவ்வளவு நாளாக மறைமுகமாக காயம்பட்டவள் இன்று துரோக கத்தியை நேரடியாக நெஞ்சில் வாங்கி விட்டாள்.

கண்களில் கண்ணீர் துளிர்க்க முயன்றது. ஆனாலும் பற்களை கடித்தபடி தன்னை தானே அமைதி படுத்திக் கொண்டவள் ஜன்னல் வழி தெரிந்த பூந்தோட்டத்தில் தன் கவனத்தை செலுத்த ஆரம்பித்தாள்.

அவள் அந்த பூந்தோட்டத்து பூக்களில் மனம் லயித்து கிடந்த நேரத்தில் அந்த அறையின் கதவு சடாரென திறக்கப்பட்டது. திடுக்கிடலோடு திரும்பி பார்த்தாள். இனியன் வாசற்படியில் சாய்ந்து நின்றபடி அவளை தலை முதல் கால் வரை ஆராய்ந்தான்.

சேலை விலகியிருந்த இடுப்பின் ஓரத்தில் அவனது பார்வை நிற்கவும் அவளின் கை சட்டென புடவையை இழுத்து இடுப்பை மறைத்து விட்டுக் கொண்டது.
இனியனின் பார்வை அவளது முகத்திற்கு வந்து சேர்ந்தது‌. அவனின் பார்வையை நேர் கொண்டு சந்திக்க இயலாமல் தலை குனிந்தாள் சந்தியா.

"புது பொண்ணை விட அதிகமா வெட்கப்படுற நீ.." என்றவன் உள்ளே நுழைந்து தன் காலால் கதவை உதைத்து மூடினான். கதவு சாத்திய சத்தத்தில் துள்ளி விழுந்தாள் சந்தியா.

அவளின் சிறு சிறு செயல் கூட அவனை ஏதோ செய்தது. எப்படி இவள் சின்ன கண் அசைவில் தன் உள்ளத்தை கொள்ளை கொள்கிறாள் என தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டே அவளை நெருங்கினான் அவன்.

சந்தியா அவன் தன்னை நோக்கி நெருங்கி வருவதை கண்டு பின்னால் நகர முயன்றாள். ஆனால் ஜன்னல் கம்பிகள் அவளது முயற்சியை தடுத்து விட்டன.

அருகில் நெருங்கி வந்தவன் நாற்காலி ஒன்றை இழுத்து போட்டு அவள் முன்னால் அமர்ந்தான். கால் மீது கால் போட்டபடி அவளை பார்த்தான்.

"உன் போன் எங்கே..?" என்றான் புருவம் உயர்த்தி.

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் மேஜை மீது இருந்த ஃபோனை கை காட்டினாள். ஃபோனை எட்டி எடுத்தவன் ஃபோனை சோதித்தான்.

"இதுல ஏதாவது பிரச்சனையா..?" என்றான் ஃபோனை காட்டி.

அவள் இல்லையென தலையசைத்தாள்.

"பிறகேன் கால் பண்ணும் போது எடுக்கல..? அஞ்சி வருசமா தினமும் ஃபோன் பண்ணினேன் நான்.. உன் கண்ணுக்கு நான் அவ்வளவு இளக்காரமா தெரியறேனா..?" என அவன் அடிக்குரலில் அதட்டி கேட்க சந்தியா பயத்தோடு இல்லையென தலையசைத்தாள்.

"உன் வாயில் கொலுக்கட்டையா இருக்கு..? வாய் திறந்து பேச தெரியாதா என்ன..? ஏன் இவ்வளவு நாளா காலை எடுக்கல..?" என்றான் அதட்டலாக.

"எனக்கு பிடிக்கல.." என்றாள் தலைநிமிர்ந்து. ஆனால் பயத்தில் கண்களை மூடி இருந்தாள். இரு கையையும் இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவளை பார்க்க அவனுக்கு சிரிப்பாக இருந்தது. ஆனால் அதே சமயம் கோபமாகவும் இருந்தது.

எழுந்து நின்றவன் அவளை நோக்கி நடந்தான். கண்களை மூடி நின்றுக் கொண்டிருந்தவள் கரம் ஒன்று கன்னத்தில் படரவும் மீண்டும் துள்ளி விழுந்தாள். பதட்டத்தில் அவளின் தலை ஜன்னல் கம்பியில் மோத இருந்த நேரத்தில் சட்டென தன் கையை ஜன்னலுக்கும் அவளது பின்னந்தலைக்கும் இடையில் வைத்தான் இனியன். அவளது தலையில் அடிபடவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவன் அவள் முகத்தை பார்த்தான். பார்த்த நொடி சூழ்நிலை மறந்து விட்டான்.

சந்தியா மருட்சியோடு அவனை பார்த்தாள். மானா மீனா என தெரியாவிட்டாலும் அவளது பார்வையில் ஆயிரம் கோடி நட்சத்திரங்கள் மின்னுவதாக தோன்றியது அவனுக்கு. அவளது நெற்றியில் அசைந்த கூந்தலை ஓரம் தள்ளி விட்டான். அவளின் காதோரம் ஆடிய கம்மலை சுட்டு விரலால் தட்டினான்.

அவள் புலியிடம் சிக்கிய இரையாக மருண்டு போய் அவனது செய்கையை பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஏன் பிடிக்கல..? கால் பேச பிடிக்கலையா..? இல்ல என்னையே பிடிக்கலையா..?" என்றவனின் பார்வை சட்டென கடிமானது. அவனது குரலில் இருந்த அழுத்தம் அவளுக்குள் தானாகவே பயத்தை அதிகப்படுத்தியது.

தலை குனிந்து தரை பார்த்தவள் "உனக்கே பதில் தெரியும்.." என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

அவளின் முகத்தை பற்றி இருந்த அவனது கையின் பிடிமானம் இறுகியது.

"என்னை பார்த்து பேசு.." என்றான் கர்ஜனையுடன்.

அவனது கை விரல்கள் அழுந்தியதில் தன் கன்னத்தில் வலியை உணர்ந்தவள் கண்ணீர் தத்தளிக்க அவனை பார்த்தாள்.

"எனக்கு உன்னை பிடிக்கல.."

"ஏன்..?" என்றான் ஆத்திரமாக.

அவள் கசப்பாக சிரித்தாள். "ஏன் பிடிக்கணும்..? எங்க அப்பாவை பழி வாங்க என்னை யூஸ் பண்ணிக்கிட்ட.. பழிதான் வாங்கிட்ட இல்ல..? அப்புறமும் ஏன் என்னை டார்ச்சர் பண்ற..?" என்றாள் விம்மலுடன்.

அவளின் முகத்தை ஆராய்ந்தான் அவன். "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்.. இதை நிறைய முறை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன்.. உன.." அவன் முடிக்கும் முன் தொடர்ந்தாள் அவள்.

"உன் காதல் பொய்.. உன்னை நம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்ல எனக்கு.. என் அப்பாவை பழி வாங்க என்னை காதலிக்கறதா ஏமாத்தின நீ.. எனக்காக காதலுக்காக என்னை நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டன்னு என்னால நம்ப முடியாது.. உன் காதல் உண்மையா இருந்தாலும் கூட எனக்கு அது தேவை இல்ல.. என்னை என் வழியில விட்டுடு.. இல்லன்னா உன் வாழ்க்கையும் சேர்ந்து நாசமாகும்.. மத்தவங்க முன்னாடி சின்சியரான கணவனா சீன் போடதே.. என்னை அதட்டுற வேலையை வச்சிக்காத.. நீ ஓவரா பண்ணா அப்புறம் நான் மொத்த ஊரையும் கூப்பிட்டு டைவர்ஸ் கேட்பேன்.. நீ காதல்ன்னு சொல்லி என்னை ஏமாத்தியதை இந்த மொத்த ஊருக்கும் மைக் போட்டு சொல்வேன்.." அவன் மேல் இருந்த கோபத்திலும் பயத்திலும் என்ன பேசுகிறோம் என்று கூட புரியாமல் பேசிக் கொண்டிருத்தாள் அவள். அவளின் இரு கன்னத்தில் அவனது கை விரல்கள் இன்னும் அழுந்தமாக பதிந்தது‌.

"உனக்கு திமிர் மட்டும்தான்டி இருக்கு.. உன் அப்பா என் அம்மா அப்பா வாழ்க்கையை நாசம் பண்ணி இந்த குடும்பத்து நிம்மதியை கெடுத்தாரு.. இப்ப நீ என் மூலமா என் அம்மா அப்பா நிம்மதியை கெடுக்க பார்க்கறியா..?" அவன் கேட்ட கேள்வி அவளுக்கு சாட்டையடியை தந்தது.

"நான் உன் வாழ்க்கையை நாசம் பண்றேனா..? நல்ல காமெடி.. நீதான் என் வாழ்க்கையை நாசம் பண்ணிட்ட..? விருப்பம் இல்லாத பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது நீதான்.. எனக்கு உன்னை சுத்தமா பிடிக்கல.. நாடகமாடி காதல்ன்னு பொய் சொல்லி என்னை ஏமாத்திட்ட.. அதுக்கப்புறமும் கூட என் அப்பாவை பழி வாங்கதான் என்னை கல்யாணமே பண்ணிக்கிட்ட நீ.. என் அப்பாவுக்காவும் உன் அம்மாவுக்காகவும் மட்டும்தான் நான் இந்த வீட்டுல இருக்கேன்.. என் பொறுமையை ரொம்ப சோதிக்காத நீ.." என்றவள் சுவர் பக்கம் முகம் திருப்ப முயன்றாள். ஆனால் அவன் அவளது முகத்தை தான் பார்க்கும்படி நிறுத்தினான்.

"என்னை விட்டுட்டு போக உனக்கு அவ்வளவு ஆசையா..?" என கேட்டவன் அவளின் காதோரம் தன் உதட்டை கொண்டு வந்தான்.

"பார்த்த செகண்ட் பிடிச்சிருந்த என்னை இன்னைக்கு பிடிக்கலையா..? அன்னைக்கு உன் கண்ணுக்கு அழகா தெரிஞ்சவன் இன்னைக்கு கேவலமா தெரியறேனா..? ஏன் அதுக்குள்ள வேற எவனையாவது பிடிச்சிட்டியா..? என்னை எப்படி மயக்கி உன் வலையில் விழ வச்சியோ அதே மாதிரி வேற யாரையாவது மயக்கிட்டியா..?" என அவன் கேட்க அவனின் கன்னத்தில் பளீரென ஒரு அறையை விட்டாள் சந்தியா.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..

LIKE
COMMENT
FOLLOW
SHARE
 
Top
All rights reserved by nigarilaavanavil.com
Site Made with by SMMTN