Latest activity
-
கடலூர், தேவனாம்பட்டினத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்கள் வாஞ்சிநாதன்–கங்காதேவி தம்பதியர். கடல் வணிகத்தில் அக்காலத்திலேயே தனக்கென ஒரு... -
ஐந்து வயது பிஞ்சுப் பாலகனான யுவனுக்குத் தெரிந்த ஒரே பிரபஞ்சம், அவன் தாயின் மடி மட்டும்தான்... காலையில் கண் விழித்த நொடி முதல், இரவில்...
-
மதிய நேர உச்சி வெயிலின் வெப்பம் தன் முகத்தைத் தாக்காதபடி, ஜன்னல் கண்ணாடிக்கு அப்பால் தொலைவில் தெரிந்த கடலை வெறித்தபடி நின்றிருந்தான்...
-
கழுத்தில் கிடந்த தாலி, கணவன் வீசிய தூக்குக்கயிறாய் இவளை நெரிக்க, “என் நேசம் எங்கே தோற்றது? அவனின் வார்த்தைகளை எப்படி வேதமாய் நம்பினேன்?”...
-
தூத்துக்குடி என்றாலே கடலும் துறைமுகமும் மட்டுமல்ல... அந்நகரின் தொழில் உலகில் சில பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படும்போதே, அந்தப் பெயர்களுக்குள்...
-
கணவன் வாரி இறைத்த வார்த்தைகளைவிட, தானே மகனை அப்படிச் சொல்லிவிட்டோமே என்ற தவிப்புதான் அக்னியை வதைக்கவும்... தேகம் நடுங்க, அங்கிருந்த கல்...
-
காலையில் எழுந்தது முதலே பள்ளிக்குச் செல்ல மறுத்து, சிணுங்கிக்கொண்டே இருந்த மகனைக் கண்ட அக்னி, “என்ன ஆச்சு யுவன் உனக்கு… வர வர அதிகமா...
-
ஜன்னல் வழியே காலை நேர வெயில் கீற்று முகத்தில் பட, கையிலிருந்த தேநீர் கோப்பையை இறுக்கிப் பிடித்தபடி வான்வெளியை நோக்கியவளின் சிந்தனை...
-
திருமணத்திற்குப் பிறகு அக்னி ஒரு வார காலம் சந்தைக்குச் செல்ல விரும்பாததால், ஆதி மட்டும் சென்று வர, பிறகான வாழ்க்கை இருவருக்கும் இயல்பாய்...
-
பேச்சும் சிரிப்புமாய் மூவரும் உணவை உண்டு முடித்த நேரம், "என்ன.. சேட்டை செய்தான் எங்க போக்கிரி.. சத்தம் வாசல் வரை கேட்குது" எனக் கேட்டபடி...
-
கணவனின் வார்த்தைகளிலும் குரலின் வசியத்திலும், அவன் தந்த முதல் முத்தத்தின் திளைப்பிலும் மயங்கிய பெண்ணவள், அவன் நெஞ்சில் தஞ்சம்...
-
ஆதிக்கு அளித்த வாக்கில் அக்னிக்குத் துளியும் மாறாட்டம் இல்லை. இவள் அகம் தீண்டிய முதல் ஆண்மகன் அவன்தான். அன்றைய மருத்துவமனைச் சூழலில்...
-
தீ விபத்தை நேரில் காண நேர்ந்ததால் பயத்தில் அடுத்து வந்த சில தினங்களில் காய்ச்சலிலிருந்த மகனை முழு நேரமும் அவனுடனேயிருந்து அக்னி...
-
யுவன் ஆதியின் பிடியிலிருந்து தவறிய பிறகே இந்தத் தீ விபத்து நடந்தேற.. ஆண்மகன் கலங்கி நின்ற நேரம் குவியல் குவியலாய் எறிந்த சடலங்களைக்...
-
வீட்டுக்கு வருகையில் முகத்தில் புன்னகை நிறையக் கைகளில் கொள்ளாத பைகளுடன்.. அதைவிட இருவரும் ஒற்றுமையாக வருவதைக் காணவும் மனம் நிறைந்தது...